«Η τέχνη δεν είναι ένας καθρέφτης που κρατάμε μπροστά στην πραγματικότητα, αλλά ένα σφυρί με το οποίο τη διαμορφώνουμε», έλεγε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ και αυτό είναι μάλλον ένα από αυτά που μας κινητοποιεί ως θεατές, που μας οδηγεί στη θεατρική σκηνή με την ελπίδα να μην συναντήσουμε μόνο την αντανάκλαση αλλά να γίνουμε μάρτυρες και κομμάτι μιας σφυρηλάτησης, μιας γενναίας μετατόπισης.
Ξεχωρίζουμε λοιπόν, παραστάσεις που παίζονται στα αθηναϊκά θέατρα και πιάνουν τον παλμό της κοινωνίας του τώρα ή του τότε, που αγγίζουν τον πυρήνα της, την ψυχοσύνθεσή της, τις αξίες της, ζητήματα πανανθρώπινα, προβλήματα που τη μαστίζουν, ιστορίες με πολιτικές προεκτάσεις, τις ανθρώπινες σχέσεις, τη βία σε όποια μορφή και προς όποια κατεύθυνση, μια κοινωνία σε αποσύνθεση, πατριαρχική, της συγκάλυψης, της βίας.
Από τις πρεμιέρες της φετινής χρονιάς που συνεχίζουν την πορεία τους αλλά και σε αυτές που εγκαινίασαν τη σκηνή στο τρίτο μισό της θεατρικής σεζόν ξεχωρίζουμε:
[ 1 ]
«Ανεξάρτητα Κράτη» των Αντώνη Τσιοτσιόπουλου και Γιώργου Παλούμπη | Θέατρο Χώρα
Στις φετινές θεατρικές παραστάσεις τα «Ανεξάρτητα Κράτη» φάνηκε ότι ξεχώρισαν από νωρίς στις καρδιές των θεατών σημειώνοντας απανωτά sold out και συνεχίζοντας μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού. Το δίδυμο των Γιώργου Παλούμπη και Αντώνη Τσιοτσιόπουλου επέστρεψαν καταθέτοντας ένα ακόμα κείμενο που αφουγκράζεται την ελληνική κοινωνία. Στο συγκεκριμένο εγχείρημα εμπνέονται από την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα της Ελλάδας κατά τις δεκαετίες του ‘70 και ‘80, συνθέτοντας ένα δημοσιογραφικό δράμα με υλικά τον ωμό ρεαλισμό, τη σκληρή γλώσσα και το αιχμηρό χιούμορ και γυρίζοντας τον προβολέα στην αναζήτηση της αξίας της αλήθειας και τη θέση της γυναίκας μέσα σε ένα πλήρως ανδροκρατούμενο περιβάλλον καθώς και τη βαριά σκιά του κρατικού και παρακρατικού μηχανισμού.
Αφετηρία της ιστορίας η περίπτωση του γιατρού Βασίλη Τσιρώνη (Δεκέμβριος 1977) όπου μέσα μετά από καταδίωξη της αστυνομίας, κλείνεται στο διαμέρισμά του στο Φάληρο μαζί με την οικογένειά του, αρνείται να παραδοθεί και κατόπιν τετράμηνης πολιορκίας το κηρύσσει «Ανεξάρτητο Κράτος».
11 Ιουλίου 1978. Τρίτη ξημερώματα γύρω στις 4:00. Στα γραφεία γνωστής εφημερίδας φτάνει η είδηση του θανάτου του γιατρού μετά από την εντολή του υπουργείου δημόσιας τάξης για επέμβαση και λήξη της πολιορκίας. Μέσα σε αυτά τα γραφεία, γινόμαστε μάρτυρες της ζωής των δημοσιογράφων του οργανισμού από εκείνη την ημέρα, μέχρι και την επέτειο του θανάτου του Βασίλη Τσιρώνη ακολουθώντας τη φανταστική ιστορία της Μαρίας Θεοφίλου, μιας νεαρής δημοσιογράφου η οποία γοητευμένη από την περίπτωση του γιατρού, αποφασίζει να εισχωρήσει στην υπόθεση και να μάθει την αλήθεια σχετικά με τις συνθήκες του θανάτου του. Ήταν αυτοκτονία όπως ισχυρίστηκε η αστυνομία ή κρατική δολοφονία; Και τελικά «Υπάρχει κράτος»;
Και ίσως αυτό που θα σε καθηλώσει περισσότερο από όλα παρακολουθώντας τα «Ανεξάρτητα Κράτη» είναι ότι βουτάς σε μια ιστορία συγκάλυψης σε ένα παρόν βυθισμένο σε αυτή.
Για όσους δεν πρόλαβαν να κλείσουν το εισιτήριό τους μπορούν να αναμένουν την έναρξη της επόμενης σεζόν.
[ 2 ]
Η Κληρονομιά μας | Εθνικό Θέατρο
Το βραβευμένο έργο του Αμερικανού συγγραφέα Μάθιου Λόπεζ παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε σκηνοθεσία του Γιάννη Μόσχου.
Πρωταγωνιστές μια παρέα ομοφυλόφιλων ανδρών στη Νέα Υόρκη, στα τέλη της δεκαετίας του 2010. Τρεις διαφορετικές γενιές: αυτή που ανδρώθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, η μετέπειτα γενιά της δεκαετίας του 1980, η οποία μεγάλωσε μέσα στην καρδιά της επιδημίας του AIDS, και η σημερινή γενιά ανδρών. Ήρωες γεμάτοι αντιφάσεις, ικανοί για την πιο μικροπρεπή αλλά και την πιο μεγαλόψυχη συμπεριφορά, όπως είναι στην πραγματικότητα ο καθένας μας, μας κάνουν να αναρωτηθούμε για τη σημασία της κληρονομιάς που κουβαλάμε.
Η «Επιστροφή στο Χάουαρντς Έντ», το μυθιστόρημα του Ε. Μ. Φόρστερ λειτουργεί ως πηγή έμπνευσης για τον Λόπεζ. Το ιστορικό πλαίσιο αναμεμειγμένο με τη σύγχρονη ιστορία της LGBTQIA+ κοινότητας που επηρέασαν τις ζωές των ηρώων είναι εκεί φωτεινά, καθώς ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια μας ζητήματα πανανθρώπινα, όπως η απώλεια, η οικογένεια, η ταυτότητα, η ατομική ευθύνη, το αίσθημα του ανήκειν, η διατήρηση της ιστορικής μνήμης και τελικά η ανάγκη όλων μας να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε.
Η παράσταση παρουσιάζεται σε δύο μέρη και μπορείτε να παρακολουθήσετε την παράσταση είτε δύο διαφορετικές μέρες είτε κάθε Κυριακή σε μια ενιαία παράσταση.
[ 3 ]
Κλιματική Αλλαγή; Έχει πολλές θερμίδες; | Εξωτερικοί και εσωτερικοί χώροι της Αθήνας
Η Όλγα Ποζέλη και η Νοητή Γραμμή παρουσιάζουν μια ιδιότυπη περιπατητική παράσταση που ταξιδεύει σε εξωτερικούς και εσωτερικούς χώρους της Αθήνας και θα συνεχίσει να ταξιδεύει έως τις 25 Μαΐου. Στόχος της να μιλήσει για άλλη μία βία του τώρα, αυτή της κλιματικής αλλαγής. Ξεκινώντας και κλείνοντας τον κύκλο της στην γκαλερί Λόφος Art Project με πολλαπλές στάσεις, μας θέτει το ερώτημα: «Αλήθεια, έχουμε ιδέα τι σημαίνει “κλιματική αλλαγή” και τι μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτήν;».
Αυτή η performance- εμπειρία έχει στόχο να μας ενεργοποιήσει και όχι να μουδιάσουμε από τον φόβο, αποφεύγοντας παράλληλα τις επιστημονικές αναλύσεις και τα στατιστικά στοιχεία, αλλά με κομβικά στοιχεία τη χρήση του μη θεατρικού χώρου, των εικόνων, των ήχων (man-made και μη) και της εγγύτητας με τους θεατές, ενώ παράλληλα το χιούμορ δεν λείπει.
«Η βία της κλιματικής αλλαγής είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτή από όσους δεν την βιώνουν άμεσα», υπογραμμίζει στο σκηνοθετικό της σημείωμα η Όλγα Ποζέλη. «Αυτό είναι το είδος της βίας που συχνά είναι αόρατη ή παρεξηγημένη επειδή συμβαίνει σταδιακά για μεγάλο χρονικό διάστημα. Και παρότι αργή και σωρευτική, δεν παύει να είναι βία».
Και συνεχίζει: «Πρέπει να κατανοήσουμε τον άνθρωπο στη σύνθετη σχέση του με το μη ανθρώπινο, μια σχέση που είναι τόσο καθοριστική όσο και αποφασιστική – εν μέρει υπό τον έλεγχό μας, αλλά κυρίως εκτός. Η κυρίαρχη οπτική γλώσσα των μέσων ενημέρωσης για την κλιματική αλλαγή -η πολική αρκούδα, οι λιωμένοι παγετώνες- έχει αναπαραχθεί τόσο πολύ, που είτε προκαλεί τρυφερά συναισθήματα (η χαριτωμένη πολική αρκούδα) είτε μας κάνει να νιώθουμε ανίκανοι και ανήμποροι (οι λιωμένοι παγετώνες).
Μπορούν το θέατρο και η performance να προτείνουν νέους τρόπους θέασης και σκέψης, να φωτίσουν τυφλά σημεία και αδικίες, να ξεκινήσουν οικολογικές συζητήσεις, να θέσουν ερωτήματα και να αμφισβητήσουν τους κυρίαρχους ανθρωποκεντρικούς τρόπους αναπαράστασης;».
Και η απάντησή μας είναι: Μπορούν!
[ 4 ]
«Τριαντάφυλλο στο στήθος» | Πτι Παλαί
Ένα από τα έργα του Τέννεσι Ουίλιαμς που δεν παρουσιάζεται πολύ συχνά. Σύμφωνα με τον ίδιο το «Τριαντάφυλλο στο στήθος» είναι η μοναδική κωμωδία που έχει γράψει. Για πρώτη φορά παρουσιάστηκε στο Μπρόντγουεϊ το 1951, ενώ το 1955 έγινε και κινηματογραφική ταινία με την Άννα Μανιάνι και τον Μπαρτ Λάνκαστερ, ενώ το 1956 παρουσιάστηκε στην Ελλάδα από το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν.
Φέτος το Πτι Παλαί υποδέχθηκε το έργο σε απόδοση και σκηνοθεσία του Γιωργή Τσουρή και πρωταγωνιστές τη Μαρία Καβογιάννη και τον Μάκη Παπαδημητρίου. Η Σεραφίνα και ο Αλβάρο με φόντο μια μικρή παραθαλάσσια κοινότητα Ιταλοαμερικανών στη Νότια Λουιζιάνα.
Μια έντονα συναισθηματική χήρα, η οποία δουλεύει σαν μοδίστρα σε μια μικρή κοινότητα μαζί με την κόρη της, που μετά τον θάνατο του αγαπημένου της συζύγου αποτραβιέται από τον έξω κόσμο, πενθώντας. Όταν ανακαλύψει όμως την απιστία του άντρα της όλα αλλάζουν και καλείται να επανεξετάσει την ύπαρξή της.
Η συνάντησή της με τον Αλβάρο Μαντζακαβάλο, ένας οδηγός φορτηγού με το ίδιο τατουάζ, σαν του άντρα της, ένα «τριαντάφυλλο στο στήθος», της ξυπνά συναισθήματα που είχε καταπιέσει για χρόνια. Μέσα από αυτή τη σχέση, η Σεραφίνα αρχίζει να ανακαλύπτει ξανά τη χαρά και την ελπίδα, βγαίνοντας από το σκοτάδι της θλίψης.
Ο Ουίλιαμς έβαλε στο επίκεντρο –για ακόμη μία φορά– μία γυναίκα-ηρωίδα που τολμά να διεκδικήσει την απελευθέρωσή της από μια πατριαρχική κοινωνία που ορίζει την ύπαρξή της.
[ 5 ]
«Όσα Παίρνει ο Άνεμος» | Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
Το εμβληματικό μυθιστόρημα του 1936 δια χειρός Μάργκαρετ Μίτσελ «Όσα Παίρνει ο Άνεμος», ένα αντιπολεμικό έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας που παρουσιάζεται από τις 25 Απριλίου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά σε σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη.
Όσο και αν έχει μείνει αποτυπωμένη ως μια καθηλωτική ερωτική ιστορία που γέννησε μία από τις πιο κλασικές ταινίες μέσα από τα μάτια της Βίβιαν Λι και του Κλαρκ Γκέιμπλ και του βραβευμένου με 8 Όσκαρ κινηματογραφικού τους έρωτα (1939), δεν παύει να καθρεφτίζει μια κοινωνία που πέφτει από την ευημερία στη φτώχια, σαν να την κάνει κομμάτια ο άνεμος. Μια κοινωνία που στηριζόταν στην ψευδαίσθηση της ασφάλειας και κοινωνικής ευμάρειας, μια κοινωνία που μαθαίνει με τον πιο σκληρό τρόπο, το πού γέρνει η πλάστιγγα όταν μπαίνουν στη ζυγαριά η ηθική και η επιβίωση.
Η συγγραφέας Μάργκαρετ Μίτσελ γεννημένη στην Ατλάντα το 1900, γαλουχήθηκε με ιστορίες για τον ηρωισμό των Νοτίων στον Αμερικανικό εμφύλιο, γι’ αυτό και στο πρώτο και μοναδικό της μυθιστόρημα, μετουσιώνει αυτές τις ιστορίες που άκουγε παιδί.
Η Λένα Παπαληγούρα γίνεται η Σκάρλετ Ο΄ Χάρα, η ατίθαση και χειραφετημένη γοητευτική κοπέλα, γόνος οικογένειας γαιοκτημόνων του Νότου, που από την ευμάρεια περνά στη στέρηση και, εκδηλώνοντας αφανέρωτες ως τότε δυνάμεις, περνά διά πυρός και σιδήρου στην επιβίωση, υπερβαίνοντας συχνά τους ηθικούς κώδικες για να το καταφέρει γιατί “After all, tomorrow is another day”, (Αύριο είναι μια άλλη καλύτερη μέρα), όπως λέει και εκείνη.
Ο χαρακτήρας είναι εμπνευσμένος από τη γιαγιά της Μίτσελ, την Annie Elizabeth Fitzgerald Stephens, Αμερικανίδα γαιοκτήμονα, επιχειρηματία και πολιτική ακτιβίστρια, κόρη Ιρλανδού μετανάστη. Η Μίτσελ τιμήθηκε με το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου της Αμερικής το 1936 και με Πούλιτζερ το 1937, ενώ το έργο της βρέθηκε στην κορυφή των μπεστ-σέλερ κατακτώντας πολλά ρεκόρ, ανάμεσά τους την πώληση 50.000 αντιτύπων σε μία ημέρα και 1,4 εκατομμυρίων σε ένα χρόνο.
Μέσα από αυτή την πρωτότυπη διασκευή για το θέατρο, ο έρωτας, ο πόλεμος, οι κοινωνικές ανισότητες, το άρωμα και οι μουσικές του αμερικανικού νότου καταλαμβάνουν τη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά.
[ 6 ]
«ΜΕΤΑΝΑΑΑΑΣΤΕΣ» ή «Είμαστε πάρα πολλοί πάνω σ’αυτήν τη βάρκα» | Θέατρο Σημείο
Η προσφυγική τραγωδία στο Αιγαίο έθεσε την αφετηρία για το έργο του Ρουμάνου συγγραφέα Ματέι Βιζνιέκ «ΜΕΤΑΝΑΑΑΑΣΤΕΣ» ή «Είμαστε πάρα πολλοί πάνω σ’ αυτήν τη βάρκα» που έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε μετάφραση και δραματουργική επεξεργασία Έρσης Βασιλικιώτη και σκηνοθεσία Έρσης Βασιλικιώτη και Νίκου Γκεσούλη.
Γραμμένο το 2016, την περίοδο της κορύφωσης του προσφυγικού δράματος, πριν ακόμα κυκλοφορήσει σε άλλες χώρες το έργο μεταφράστηκε και εκδόθηκε πρώτα στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Ύψιλον και έχει ήδη ανέβει σε σημαντικά θέατρα σε Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Γαλλία, Μολδαβία, Ελβετία, Βραζιλία, ΗΠΑ, Καναδά, Μαρόκο, Ιαπωνία και αλλού. Η σκληρή πραγματικότητα των μεταναστευτικών ροών, της πολιτικής υποκρισίας και της ανθρώπινης απόγνωσης βρίσκεται στο επίκεντρο.
«Η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική δοκιμασία. Το θέατρο οφείλει να γίνει χώρος συζήτησης και προβληματισμού. Έγραψα αυτό το έργο γιατί δεν μπορούσα να σιωπήσω…», επισημαίνει ο ίδιος ο συγγραφέας.
Επί σκηνής Έλληνες ηθοποιοί αλλά και μετανάστες σε σκηνές-ντοκουμέντα, αλλά και στιγμές γκροτέσκου και παραλόγου καθώς βλέπουμε τον μηχανισμό εκμετάλλευση των προσφύγων να ξεδιπλώνεται από τους διακινητές και τους εμπόρους οργάνων, μέχρι την πολιτική ρητορική και τις τεχνολογίες αποκλεισμού.
Στο σκηνικό, κινηματογραφικά ντοκουμέντα θα βουτήξουν τους θεατές μέσα στη δράση και το βίωμα της διαρκούς μετακίνησης και αβεβαιότητας των προσφύγων.
Στις παραστάσεις που αιχμαλώτισαν το ενδιαφέρον του κοινού από το πρώτο ανέβασμά τους και επανήλθαν ή αναμένονται να επανέλθουν στις θεατρικές σκηνές για 2η ή και 3η φορά ξεχωρίζουμε:
[ 7 ]
«Μια άλλη Θήβα» | Θέατρο Κνωσός
Στις παραστάσεις που κέρδισαν τους θεατές από την πρώτη χρονιά τους και επανέρχονται, δεν θα μπορούσε να μην συμπεριληφθεί το «Μια άλλη Θήβα». Το δίδυμο του Δημήτρη Καπουράνη και του Θάνου Λέκκα υπό τη σκηνοθετική επιμέλεια του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου αναμετρώνται με το κείμενο του Γαλλο-ουρουγουανού Σέρχιο Μπλάνκο από το 2022 και το αποτέλεσμα είναι να δημιουργούν μια από τις παραστάσεις των τελευταίων χρόνων που έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά του κοινού.
Οι σχέσεις πατέρα – γιου, η αντρική ταυτότητα, η ψυχική ασθένεια, ο ερωτισμός στο επίκεντρο. Το βραβευμένο έργο ακολουθεί έναν συγγραφέα που συναντά επί σειρά μηνών σ’ ένα μικρό περιφραγμένο γήπεδο μπάσκετ στην αυλή της φυλακής έναν 20χρονο πατροκτόνο που εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης, τον Μαρτίν, με σκοπό να γράψει ένα έργο βασισμένο στην ιστορία του νεαρού κρατούμενου, στον οποίο προτείνει να ερμηνεύσει τον εαυτό του στη θεατρική σκηνή. Όταν τελικά αυτό απαγορεύεται από το αρμόδιο υπουργείο, τον ρόλο αναλαμβάνει ο Φεδερίκο, ένας νεαρός ηθοποιός με τον οποίο δουλεύει ταυτόχρονα πλέον ο συγγραφέας.
Οι δύο πρωταγωνιστές πλέκουν έναν ιστό μιας θεατρικής πραγματικότητας και μιας φυλακής, δύο διαφορετικοί κόσμοι, της ελευθερίας και του κλούβιου σε έναν, στον οποίο βουτάς σταδιακά και αρχίζεις να τους βλέπεις όλο και πιο καθαρά και να τους αγαπάς.
Όσο οι συναντήσεις τους συνεχίζονται, η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ τους τους δοκιμάζει, στο τέλος τους σημαδεύει και τελικά δημιουργείται μια παράσταση αινιγματική αλλά και βαθιά τρυφερή.
[ 8 ]
«Τα σκυλιά» | Θέατρο Κιβωτός
«Τα Σκυλιά» του Ανέστη Αζά σε κείμενο μαζί με τους Μιχάλη Πητίδη και Γεράσιμο Μπέκα, παρουσιάζονται για λίγες παραστάσεις μετά την πρώτη παρουσίασή τους στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2024 στο πλαίσιο του grape – Greek Agora of Performance κερδίζοντας το Πρώτο Βραβείο Κοινού.
Μία ομάδα σκύλων ντετέκτιβ εμφανίζεται στη σκηνή. Αποστολή τους είναι να διαλευκάνουν τα γεγονότα γύρω από την κακοποίηση και τον θάνατο του χάσκι από την Αράχωβα, υπόθεση που είχε απασχολήσει πριν λίγο καιρό το Πανελλήνιο. Ποια εκδοχή είναι η αληθινή; Ήταν άνθρωπος ο δολοφόνος, όπως είχε ακουστεί αρχικά ή μήπως το συμπαθές ζώο έπεσε θύμα αγέλης άγριων σκύλων, όπως λέει το επίσημο πόρισμα των αρχών; Θα καταφέρουν οι σκύλοι ντετέκτιβ που έχουν έρθει στα κρυφά από διάφορες γωνιές της γης να ανακαλύψουν την αλήθεια;
Ο Ανέστης Αζάς υπηρετώντας επί σειρά ετών τη μέθοδο του θεάτρου ντοκιμαντέρ με την ομάδα του ξεκινά από μια αληθινή ιστορία από το αστυνομικό δελτίο, χρησιμοποιεί αναφορές στο φιλμ νουάρ και τις κωμωδίες του Αριστοφάνη και συνθέτει μια παράσταση μεταξύ ρεαλισμού και αλληγορίας που επεξεργάζεται το ζήτημα της κοινωνικής βίας που εκδηλώνεται εναντίον των αδύναμων.
Είναι οι σκύλοι σε θέση να αποδώσουν δικαιοσύνη καλύτερη από αυτή των ανθρώπων; Σε μια σκυλίσια πολιτεία, θα μπορούσαν επιτέλους τα κακοποιημένα ζώα να βρουν δικαίωση; Ένα βαθιά κοινωνικό θέμα ξετυλίγεται στα μάτια μας αγγίζοντας κωμικές αλλά και σκοτεινές διαστάσεις, όπως άλλωστε είναι και η κοινωνία μας.
[ 9 ]
Ο Τόρνος | Θέατρο Olvio
Την καθημερινή βία και τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας μέσα από το πέπλο της μαύρης κωμωδίας πραγματεύεται «Ο Τόρνος» του Γιάννη Κεντρωτά που επιστρέφει για 3η χρονιά για 12 επετειακές παραστάσεις στο θέατρο Olvio σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κοιλάκου.
Γράφτηκε μέσα στην προηγούμενη δεκαετία της ελληνικής και διεθνούς οικονομικής και πολιτικής κρίσης, το έργο συνδυάζει βαθιά τραγικά αλλά και σουρεαλιστικά στοιχεία με φόντο την σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.
Η ομάδα 451F αφηγείται λοιπόν τη ζωή του Αλέξη, ενός αγοριού που μεγαλώνει μέσα στη θαλπωρή μιας παραδοσιακής οικογένειας στις παρυφές μιας ελληνικής πόλης και προσπαθεί να βρει τα πατήματα του για να σταθεί με περηφάνια και αισιοδοξία στις αναποδιές της ζωής. Σαν ένα μικρό ατύχημα σε ένα μικρό μηχανουργείο, που πέρασε στα ψιλά. Σαν ένα μικρό ανέκδοτο ή σαν αστείο.
«Ο τόρνος» περιστρέφεται μέσα από 8 σκηνές, διεισδύει, παθαίνει εμπλοκή και ανατινάσσεται μπροστά μας με σκοπό να ξεβολέψει τον θεατή που στέκεται αμήχανα μεταξύ γέλιου, στεναχώριας και θυμού.
[ 10 ]
“Girls & Boys” | Θέατρο Βασιλάκου – Μαριάννα Τόλη
O θεατρικός μονόλογος του Dennis Kelly, “Girls & Boys” για την προέλευση της βίας στη σύγχρονη κοινωνία, επιστρέφει επί σκηνής μέσα από τα μάτια της Νατάσας Εξηνταβελώνη και τη σκηνοθεσία της Λητώς Τριανταφυλλίδου.
«Συνάντησα τον άντρα μου στην ουρά για να επιβιβαστώ σε μια πτήση της easyJet, και ομολογώ ότι τον αντιπάθησα από την πρώτη στιγμή…. Δεν θυμάμαι ακριβώς πότε τα πράγματα μεταξύ μας άρχισαν να πηγαίνουν στραβά – θυμάμαι μόνο ξαφνικά να βρίσκομαι μέσα σε αυτό».
Μια τυχαία συνάντηση σε ένα αεροδρόμιο οδηγεί σε έναν κεραυνοβόλο έρωτα. Ένας γάμος, ένα σπίτι, δυο παιδιά, παράλληλες καριέρες – μια συνηθισμένη οικογενειακή ζωή. Όμως, καθώς ο χρόνος περνά, οι ισορροπίες διαταράσσονται και τα πράγματα παίρνουν μια αναπάντεχα σκοτεινή τροπή.
Η γυναικεία ψυχοσύνθεση και οι αποχρώσεις της βίας που υποβόσκει στην καθημερινότητα του ζευγαριού αλλά και στις ανθρώπινες σχέσεις γενικότερα, η έμφυλη ανισότητα και το φαινόμενο της οικογενειοκτονίας διαπερνούν το έργο καθώς η πρωταγωνίστρια αφηγείται τη ζωή της, από το χιούμορ, στη συγκίνηση και από εκεί στην αγωνία. Το παζλ της ζωής της συντίθεται μέσα από βίντεο, ήχους και εικόνες στα οποία ανατρέχει και μεταμορφώνεται από αφηγήτρια σε σκηνοθέτιδα και θεατής της ιστορίας της.
Και το ερώτημα είναι το εξής: Είναι τελικά η βία ένα αναπόφευκτο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης ή προϊόν των κοινωνικών και πολιτισμικών συνθηκών μέσα στις οποίες μεγαλώνουμε; Και όταν, τελικά, η ηθοποιός επί σκηνής στρέφει το βλέμμα της από την κάμερα στο κοινό, αναρωτιέται: Μπορούμε ποτέ να ξεφύγουμε από τη βία που κρύβεται μέσα μας;
