Από τον Ιανουάριο έως τον Μάιο το Goethe-Institut Athen παρουσιάζει σε 5 βραδιές 8 γερμανικές ταινίες των τελευταίων χρόνων (7 μεγάλου και 1 μικρού μήκους) που κερδίζουν τους θεατές σ’ όλον τον κόσμο – με την ποιητικότητα, με τον κοινωνικό στοχασμό, με το διακριτικό (ή και μαύρο) χιούμορ τους, με την αισθητική τους, την αινιγματικότητα, την πρωτοτυπία τους, το ρυθμό, τη μουσικότητά τους, αλλά και με την προσωπική γραφή των δημιουργών τους, στους οποίους συγκαταλέγονται και δυο μεγάλα ονόματα της «Σχολής του Βερολίνου».
Χωρίς να θέλουμε να εντάξουμε τις ταινίες σε κατηγορίες, αφήνουμε το θεατή να αποφασίσει αν έχει δει κωμωδία ή δράμα, θρίλερ, παραμύθι ή αστυνομική ταινία.
Το ξεκίνημα γίνεται τη Δευτέρα 28 Ιανουαρίου 2013, 20:30 στο Goethe-Institut, με δυο beautiful losers στην ταινία:
Westend (2001, 86΄)
των Markus Mischkowski και Kai Maria Steinkuhler με τους ίδιους στους δυο πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Παίζουν επίσης οι Katharina Schmaltz, Karen Oldenburg, Jens Classen, Arved Birnbaum, Jan Stahlberg, Ralf Richter
Μια λακωνική μπαλάντα σε ασπρόμαυρες εικόνες και στα ίχνη της κινηματογραφικής παράδοσης του κωμικού διδύμου και της αντρικής φιλίας των γουέστερν «Ένα στολίδι τουγερμανικού σινεμά που σε κερδίζει με τη γεμάτη παλμό ακτινοβολία της απλότητάς του και τους αξιαγάπητους ήρωές του» Περιοδικό Der Spiegel.
Οι δυο άνεργοι φίλοι, ο Mike και ο Alfred, σκοτώνουν την ώρα τους στο Westend, προάστιο της Κολωνίας, πίνοντας μπύρα κι αναζητώντας στα χαμένα δουλειά. Και τότε εμφανίζεται ο Rasto, φιλαράκι από παλιά, με φιλόδοξα επιχειρηματικά σχέδια και τους προτείνει μια δουλειά που – υποτίθεται – τους ταιριάζει
-2 χρόνια αργότερα –
Wolga (2003, 14΄)
Οι δυο φίλοι εξακολουθούν να σκοτώνουν την ώρα τους στα μπαρ. Βαρεμάρα, χαμένες ευκαιρίες και μια μυστηριώδης γυναίκα.
Το προάστιο Westend: Μια χώρα του Κανενός. Μίζερα σούπερ μάρκετ, αποθήκες που προσφέρονται για ύποπτες δουλειές. Εκεί ζουν φευγάτοι, τρελλάρες, ονειροβάτες, αποτυχημένοι επιχειρηματίες. Όταν μιλούν καυχησιάρικα για «θετικό στρες» και «έξυπνα αυτοκίνητα» ακούγεται σαν κωμικοτραγικό ραπ.
Από τη μελαγχολία όμως που χαρακτηρίζει το Westend πηγάζει ταυτόχρονα και η ελπίδα ότι μέσα από τα ερείπια του ξεπεσμένου προαστίου θ’ αναστηθούν οι παλαιοί μύθοι της φιλίας, της αγάπης, της τόλμης.
