Κείμενο: Τώνια Καράογλου
Πριν από λίγες μέρες ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου ανακοίνωσε τη νέα τιμολογιακή πολιτική του, με μειωμένες τιμές σε όλα τα εισιτήρια, ώστε όλο και περισσότεροι να μπορέσουν να δουν τις παραστάσεις του πρώτου κρατικού θεάτρου της χώρας· όπως οφείλει να κάνει ένα θέατρο «δημόσιου συμφέροντος», κατά την προσφιλή έκφραση του κυρίου Χατζάκη.
Το ερώτημα, όμως, είναι: «Ποιες παραστάσεις;». Η ιστοσελίδα του θεάτρου δε λύνει πολλές απορίες, μάλλον γεννάει περισσότερες. Μεσούντος σχεδόν του Οκτώβρη και, από το πλουραλιστικό σε βαθμό «ασφυξίας» ρεπερτόριο που είχε ανακοινωθεί τον Ιούλιο, προς το παρόν στις σκηνές του Εθνικού παίζονται οι περσινές προγραμματισμένες επαναλήψεις.
Αρχή σεζόν με άρωμα Χουβαρδά λοιπόν… Το μέλλον δε φαίνεται να ξεκαθαρίζει σύντομα σε αυτό το θολό τοπίο. Πλήρεις πληροφορίες (συντελεστές, διανομή, ημερομηνίες) δίνονται μόλις για το ένα τρίτο από τις δεκαεπτά νέες παραγωγές που είχαν εξαγγελθεί. Εκτός από την παιδική και νεανική σκηνή, αναμένεται να κάνουν πρεμιέρα από τα τέλη Οκτώβρη έως και τον Δεκέμβρη ο «Περιποιητής φυτών» (Έκτορας Λυγίζος), η «Γειτονιά των αγγέλων» (Κώστας Τσιάνος), η «Φλαντρώ» (Λυδία Κονιόρδου) και ο «Φιλάργυρος» (Γιάννης Μπέζος). Ημερολογιακή στροφή προς τα πίσω, δηλαδή, αμά τη λήξει του… αρώματος Χουβαρδά.
Καμία ενημέρωση ακόμη για τις περισσότερο προσδοκώμενες παραγωγές, τα μεγαλύτερα «στοιχήματα», αυτά που θα έφερναν το ανήσυχο κοινό του Εθνικού Θεάτρου των τελευταίων έξι χρόνων ξανά στις πόρτες του: «Θεία κωμωδία», «Ρόλος Μεφίστο», «Το δεκαήμερο», «Οι απόψεις ενός κλόουν», «Η δυτική αποβάθρα».
Συν τοις άλλοις, η πρόσφατη αποχώρηση της σκηνογράφου Έλλης Παπαγεωργακοπούλου από τέσσερις παραγωγές του θεάτρου, που συνοδεύτηκαν από κατηγορίες για λογοκριτική παρέμβαση στη δουλειά της, η μη αντικατάσταση, ακόμη, του Προέδρου του ΔΣ ύστερα από την -προ τριμήνου- αποχώρηση του Σταύρου Ξαρχάκου, κυρίως όμως η τακτική του Καλλιτεχνικού Διευθυντή να μην τοποθετείται επίσημα για όλα αυτά, αφήνοντας τα του Εθνικού Θεάτρου να κυκλοφορούν σε επίπεδο φημών και ψιθύρων στα πηγαδάκια και στους δημοσιογραφικούς κύκλος δημιουργούν ένα μάλλον αρνητικό κλίμα για την πολυαναμενόμενη «νέα εποχή» του Εθνικού Θεάτρου.
Ο κύριος Χατζάκης στη συνέντευξη Τύπου του περασμένου Ιουλίου είχε ζητήσει από τους δημοσιογράφους «να σταθούν δίπλα στο Εθνικό Θέατρο», διαισθανόμενος ίσως μία ήδη αρνητικά προκατειλημμένη στάση εναντίον του. Ο ίδιος, από την πλευρά του, ως τιμονιέρης του Εθνικού Θεάτρου, τι feedback δίνει ώστε να αποκατασταθεί αυτή η σχέση;
ΥΓ: Είχε ήδη γραφτεί το παρόν κείμενο, όταν ο Δημήτρης Μαυρίκιος ανακοίνωσε τη διακοπή της συνεργασίας του με το Εθνικό Θέατρο, που αφορούσε την τριετούς διάρκειας σκηνοθεσία -και μετάφραση- της «Θείας Κωμωδίας». Ο σκηνοθέτης στην εκτενή επιστολή του παραθέτει το χρονικό των τελευταίων μηνών, αφήνοντας σαφείς αιχμές για τους χειρισμούς του κυρίου Χατζάκη και καταλήγει: «Νομίζω ότι ξεφύγαμε στο “παρά πέντε” από μια πραγματική κόλαση. Η “Κόλαση” του Δάντη είναι μυθοπλασία…».
