«Τι θα πει η μάνα σου όταν δει το πτώμα σου»: Η συγγραφέας Αργυρώ Βώβου μιλάει για το έργο που παρουσιάζεται στο Θέατρο Πορεία

«Είναι η άλλη όψη του νομίσματος στο "τι θα πει ο κόσμος" με τη διαφορά ότι ο κόσμος εδώ είναι αυτοί οι οποίοι μας έφεραν στη ζωή»

Είναι κάποια έργα που σε κερδίζουν και μόνο από τον τίτλο, στέκεσαι σε αυτόν και πας απευθείας να κοιτάξεις τον/τη δημιουργό που το υπογράφει. Έτσι όταν συνάντησα το ερώτημα της Αργυρώς Βώβου: «Τι θα πει η μάνα σου όταν δει το πτώμα σου» μίλησα μαζί της για να μάθω τι είναι αυτό το έργο που παίζεται αυτή την περίοδο στο Θέατρο Πορεία. Ένα έργο που γεννήθηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ «Νέο Αίμα» και προέκυψε από τη Σχολή Πυροδότησης Θεατρικής Γραφής. Τη σκηνοθεσία υπογράφει η νεαρή σκηνοθέτρια Δέσποινα-Ντορίνα Ρεμεδιάκη, υπότροφος και αριστούχος απόφοιτος της σχολής GITIS της Μόσχας. 

Και για να πούμε και λίγα λόγια για το ποια είναι η υπόθεση, η ιστορία έχει ως εξής:

Ο θάνατος απεργεί και η γη έχει γεμίσει με… εν αναμονή νεκρούς. Η Σάνα ανυπομονεί να πεθάνει, έχει δοκιμάσει όλες τις μεθόδους αυτοκτονίας, αλλά όλες έχουν αποτύχει αφήνοντάς τη με ένα γκραν-γκινιόλ «πτώμα». Στην αποβάθρα ενός σταθμού, ο Μίκυ θα της μιλήσει για μια πύλη στον χωροχρόνο, η οποία μπορεί να την οδηγήσει πίσω, στη νύχτα της σύλληψης της. Θα καταφέρει η Σάνα να μπει σε αυτή την τρύπα για να αποτρέψει τη σύλληψή της και να εκμηδενίσει την ύπαρξη της; Ή θα την προλάβει η λήξη της απεργίας;

Η απάντηση βρίσκεται κρυμμένη στο, γεμάτο από μαύρο χιούμορ, έργο της Αργυρώς Βώβου και στο οποίο συνάντησα και πάλι στάθηκα στην εξής φράση: «έλα και πάρε την καρδιά σου και βαλ’ την στη θέση της». Από αυτό το σημείο, ξεκίνησα τις ερωτήσεις μου, και το επόμενο ραντεβού μου με τις λέξεις της Αργυρώς Βώβου στο Θέατρο Πορεία: 

 

«Έλα και πάρε την καρδιά σου και βαλ’ την στη θέση της», συναντώ στις λέξεις του έργου σου. Σε ποιον/ποια το αφιερώνεις αυτό;

Στη γιαγιά μου τη Ναυσικά που δεν γνώρισα ποτέ. Ουσιαστικά η ίδια δεν έγινε ποτέ της γιαγιά, καθώς πέθανε στα 37 της από έμφραγμα, όταν η μητέρα μου ήταν μόλις δέκα ετών. Ξέρω ότι αυτό της συνέβη σε ένα γάμο και ότι κατά τη διάρκεια του γλεντιού γύρισε και είπε πως η καρδιά της χτυπάει πολύ γρήγορα και ότι την ένιωθε λες και θα φύγει από τη θέση της. Είναι μια απώλεια που με πόνεσε πολύ και ας μην την γνώρισα ποτέ μου.

 

Αργυρώ Βώβου

 

Αργυρώ, πες μου λίγα πράγματα για εσένα, τι σε έφερε στη Σχολή Πυροδότησης Θεατρικής Γραφής του Πορεία και τι θες να κάνεις από εδώ και πέρα;

Στη Σχολή Πυροδότησης με οδήγησε η ανάγκη μου να γράψω και να δημιουργήσω. Αυτό θέλω να κάνω από εδώ και πέρα. Μέσα στη σχολή γεννήθηκε το έργο «τι θα πει η μάνα σου όταν δει το πτώμα σου», το οποίο ανεβαίνει αυτό το διάστημα στο Θέατρο Πορεία σε σκηνοθεσία της πολύ ταλαντούχας Δέσποινας Ρεμεδιάκη.

Πώς και γιατί έφτασες στο ερώτημα του έργου σου «τι θα πει η μάνα σου όταν δει το πτώμα σου»;

Σε πρωταρχικό στάδιο συγγραφής του έργου ο τίτλος μου ήταν «τι θα πει η μάνα σου», σκέτο. Η εξέλιξη όμως του έργου όσο γραφόταν έφερε και το «όταν δει το πτώμα σου». Στο έργο υπάρχει η συνθήκη της απεργίας θανάτου. Επομένως οι άνθρωποι δεν μπορούν να πεθάνουν με αποτέλεσμα ο καθένας να κυκλοφορεί με τα τραύματα, τις αρρώστιες και τις πληγές του. Ο τίτλος αφορά τη συνάντηση ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον. Είναι η άλλη όψη του νομίσματος στο «τι θα πει ο κόσμος» με τη διαφορά ότι ο κόσμος εδώ είναι αυτοί οι οποίοι μας έφεραν στη ζωή. Οι υπεύθυνοι δηλαδή για την ύπαρξή μας. Η συνάντηση που συμβαίνει στο έργο αφορά ένα παιδί και τους ανθρώπους που το έφεραν στον κόσμο δίχως να συνειδητοποιούν το ποσό σημαντικό είναι αυτό και το τι σημαίνει η γέννα και η επιβίωση ενός ανθρώπου σε έναν κόσμο που δεν νιώθει ασφαλής. Είναι η κραυγή για μια αποδοχή, μια αγκαλιά.

 

 

Σουρεαλισμός και μαύρο χιούμορ φαίνεται να διακατέχει το έργο, σ’ αρέσει να μιλάς για πολύ σοβαρά πράγματα μέσα από την «οδό» του χιούμορ; Έτσι συνήθως επιλέγεις ή σου βγήκε σε αυτή την ιστορία;

Αυτά είναι στοιχεία που αντιπροσωπεύουν την προσωπικότητά μου και τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο, επομένως είναι λογικό να αποτυπώνεται αυτό και στα έργα μου. Μου αρέσει να γελάω με όσα φοβάμαι, όχι για να τα υποτιμήσω αλλά για να τα αποδεχτώ.

Πόσο σοβαρά πιστεύεις ασχολούμαστε με το θέατρο ως θεατές και με το βιβλίο ως αναγνώστες;

Θα μιλήσω μόνο για εμένα, γιατί εμένα ξέρω και όχι τους άλλους. Ασχολούμαι πολύ σοβαρά με το θέατρο και με το βιβλίο, γιατί δυστυχώς τα αγαπώ.

Έχεις αγαπημένο/η συγγραφέα και ποιο βιβλίο θα μας πρότεινες να διαβάσουμε από τα έργα του/της;

Θα θυμάμαι πάντα τη στιγμή που διάβασα την Κυρία Μαργαρίτα του Ρομπέρτο Ατάυντε στη βιβλιοθήκη του σχολείου όταν ήμουν 16 ετών.

Ποια είναι η πιο έντονη υπαρξιακή αγωνία σου που θυμάσαι να βιώνεις όταν ήσουν παιδί;

Πολλές. Δυστυχώς ήμουν αγχώδης και πολύ σκεπτόμενη, όταν ήμουν παιδί. Αυτό με έκανε να μην μπορώ να απολαύσω την παιδική μου ηλικία όσο της άξιζε και όσο θα ήθελα. Ένα πράγμα που με άγχωνε πολύ ήταν ο χρόνος. Το πόσο γρήγορα φεύγει, το ότι δεν σταματάει να τρέχει ποτέ. Τέτοια πράγματα. Η Πολωνή ποιήτρια Βισουάβα Σιμπόρσκα που αγαπώ πολύ στο ποίημα της «τρεις πολύ παράξενες λέξεις» έγραφε: «Όταν προφέρω τη λέξη Μέλλον η πρώτη συλλαβή της ήδη χάνεται στο παρελθόν.»

 

 

Τι πιστεύεις για τη σύγχρονη ελληνική δραματουργία; Σε τι φάση βρίσκεται και αν θες μοιράσου μαζί μας ένα έργο που βρήκες ενδιαφέρον.

Μου αρέσει να βλέπω νέους θεατρικούς συγγραφείς να δημιουργούν και να γράφουν έργα χωρίς να τους ενδιαφέρει να ακούσουν το μπράβο για το πόσο λίγα θα είναι τα λειτουργικά έξοδα της παραγωγής και πόσο γεμάτα τα ταμεία. Μου αρέσει επίσης, να βλέπω νέους θεατρικούς συγγραφείς και δημιουργούς να χτίζουν μια κοινότητα, να στηρίζουν και να εμπνέουν ο ένας τον άλλο. Δεν μου αρέσει καθόλου να βλέπω ανθρώπους που σε θεατρολογικά συνέδρια σχεδόν χτυπιούνται για να πείσουν ότι ψάχνουν να βρουν νέα ελληνικά θεατρικά έργα να ανεβάσουν αλλά δεν βρίσκουν. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που όταν σε γνωρίσουν και μάθουν ότι γράφεις θεατρικά έργα θα σε αποφύγουν σαν να ανήκεις σε κάποια αίρεση και τους κυνηγάς να τους προσηλυτίσεις. Λυπάμαι πολύ που μιλάω έτσι αλλά το έζησα.

Σαφώς υπάρχουν και σημαντικές εξαιρέσεις αλλιώς δεν θα κάναμε αυτή τη συζήτηση. Είναι για εμένα πολύ σημαντικό το να υπάρχει χώρος, χρόνος και εμπιστοσύνη στους νέους δημιουργούς. Είναι σπουδαίο ότι το Θέατρο Πορεία το δίνει αυτό. Υπάρχουν πολλά σπουδαία και αξιόλογα νέα θεατρικά έργα εκεί έξω. Όποιος ψάχνει μπορεί να βρει μερικά στην ιστοσελίδα του Θεάτρου Πορεία, αλλιώς στο site Playground του Μάνου Κουνουγάκη και της Κατερίνας Λουκίδου. Προσωπικά δεν μπορώ να ξεχωρίσω ένα μόνο έργο για αυτό θα αναφερθώ σε τρία έργα και μια παράσταση. Θαυμάζω τον θεατρικό συγγραφέα Χρήστο Νταμπακάκη για την ευφυΐα και την οξυδέρκεια του, αρετές που θα βρείτε στο έργο του «Οι οικογενειάρχες δεν είναι εμπρηστές».

Στη Θεσσαλονίκη ζει ένα διαμάντι που ακούει στο όνομα Λίλα Παντελίδου. Η γραφή της με συγκινεί και το χιούμορ της είναι πηγαίο στο πολύ σπουδαίο θεατρικό έργο της «Σουαρέ». Έχω ξεχωρίσει για τη διορατικότητα και το θάρρος της, τη Μαριάντζελα Κατσιαβριά με έργα όπως το “Rainbow” και το «Αγάπη ή πως να γεννήσεις κάποιον από τον κώλο σου». Είμαι σίγουρη ότι θα κάνει σπουδαία πράγματα. Τέλος, μου αρέσει η γραφή του Στέφανου Παπατρέχα του οποίου είχα την τύχη να δω την παράσταση «Ονόριο. Τα ανομήματα ενός εγκληματία».

 

 

Info παράστασης:

Τι θα πει η μάνα σου όταν δει το πτώμα σου | 12 Μαΐου – 4 Ιουνίου 2024 | Θέατρο Πορεία

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Κάθε Σάββατο θα λαμβάνετε στο e-mail σας το newsletter του ελc με τις προτάσεις μας για την εβδομάδα!

Podpourri. Ιστορίες που ακούγονται

Ακολουθήστε το ελculture.gr στο Google News

το ελculture σας προσκαλεί σε εκδηλώσεις

ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.