Μια αλλαγή οπτικής γωνίας: στο “The Ugly Stepsister” πρωταγωνίστρια δεν είναι η Σταχτοπούτα, αλλά η θετή της αδελφή. Η χωρίς τις σωστές αναλογίες προσώπου, η άσχημη, η εν πάση περιπτώσει όχι αρκετά ελκυστική θετή της αδελφή. Κρίνεται βάσει της εξωτερικής της εμφάνισης (και πώς αλλιώς να κριθεί άλλωστε καταρχάς μια γυναίκα;), δεν ανταποκρίνεται στα πρότυπα ομορφιάς, περνάει κάτω απ’ τον πήχη. Αν θέλει τον πρίγκιπα του παραμυθιού, αν θέλει να μην κερδίσει και σε αυτήν εδώ την παραλλαγμένη εκδοχή του παραμυθιού η Σταχτοπούτα τον πρίγκιπα, πρέπει να αλλάξει ριζικά. Κι είναι ένας πρίγκιπας που δεν τον θέλει μόνο ως τέτοιον, τον θέλει και ως ποιητή. Διαβάζει το βιβλίο με τα ποιήματά του. Αποστηθίζει τα πιο αγαπημένα της. Και φαντασιώνεται. Φαντασιώνεται φουλ. Ότι θα την ερωτευτεί, ότι θα την επιλέξει, ότι θα την παντρευτεί, ότι θα την κάνει πριγκίπισσα. Είναι ωραία εκεί, αλλά είναι μόνο στο μυαλό της.
Δεν είναι όμως μόνο ζήτημα ρομαντισμού. Είναι κατεξοχήν και το πρακτικό. Της το έχει μάθει πολύ καλά η μάνα της, το έχει εμπεδώσει και η ίδια. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να ζήσει μια γυναίκα μέσα στις ανέσεις σε εκείνες τις εποχές; Αν δεν κληρονομήσει τον πλούτο, μόνο να τον παντρευτεί μπορεί. Είναι αναγκαίο λοιπόν να γίνει το δυσκολότερο άλμα: η φαντασίωση πρέπει να συναντηθεί με την πραγματικότητα. Και προκειμένου να γίνει κάτι τέτοιο απαιτούνται έξοδα, θυσίες, ρίσκο, ένα όλα για όλα.
Ή τα όποια λεφτά μας έχουν απομείνει θα τα φάμε μέχρι να μας τελειώσουν και μετά κλάψτε μας, ή θα τα ρίξουμε, κοριτσάκι μου, πάνω σου. Θα επενδύσουμε σε αισθητικούς για την ολική αναμόρφωση του προσώπου σου. Πρέπει να δουλέψεις σκληρά. Πρέπει να υπομείνεις όλους τους σωματικούς πόνους. Μπρος στα κάλλη τι είναι ο πόνος; Πρέπει να υπομείνεις και το ενδιάμεσο των μεταμορφώσεων διάστημα, κατά το οποίο δεν θα κυκλοφορείς απλά σαν άσχημη, αλλά σαν κανονικό φρικιό. Άντεξε το πώς θα σε κοιτάζουν τότε, σκεπτόμενη πώς θα σε κοιτάζουν μετά. Πρέπει το κορμί σου να συμμορφωθεί, να διορθωθεί, να φτιάξει. Κι αν βρεις και τρόπους να κλέψεις -ας πούμε τρώγοντας όσο θες, χωρίς να παχαίνεις- κανένα πρόβλημα. Κλέψε. Και το κλέψιμο κατεξοχήν μέσα στο παιχνίδι είναι, αρκεί να λειτουργήσει, αρκεί να μην πιαστείς, αρκεί να οδηγήσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Δηλητηρίασε το σώμα σου με ό,τι θέλεις, δεν πρόκειται για το ιδανικό κάποιας ασκητικής διαδικασίας, εδώ μοναδικό ιδανικό είναι το τελικό αποτέλεσμα.
Δεν είστε ένα με το σώμα σου. Αντικειμενικοποίησέ το. Διαχώρισε τον εαυτό σου απ’ αυτό. Εκμεταλλεύσου το. Αν έχει υπάρξει ως τώρα εχθρός σου, μετάτρεψέ το εφεξής σε σύμμαχό σου. Καθυπόταξέ το. Εμφύτεψέ του ό,τι πρόσθετο χρειάζεται, αντέχοντας στις επεμβάσεις όσο πόνο απαιτηθεί. Γίνε μια άλλη. Αυτή που πραγματικά είσαι. Ό,τι δεν σου έδωσε η φύση, θα το φτιάξουν τα επενδυμένα χρήματα, η τεχνογνωσία των ειδικών, το δικό σου όραμα για επίτευξη των στόχων σου. Είσαι πια ένας άνθρωπος – πρότζεκτ. Ισχύει κάπως σε όλα αυτό. Ξοδεύουμε στα παιδιά μας λεφτά σε φροντιστήρια και ιδιαίτερα, η επένδυση πρέπει να αποδώσει με την επιτυχία τους στις εξετάσεις. Πιστεύουμε σε σένα. Δούλεψε με το κορμί σου όσο κανείς κι εκείνο με τη σειρά σου θα σε ανταμείψει. Ο Λεμπρόν Τζέιμς και ο Κριστιάνο Ρονάλντο τα πάτησαν τα σαράντα, μπήκαν στα σαράντα ένα. Και συνεχίζουν. Γιατί δεν σταμάτησαν να επενδύουν στο κορμί τους. Γιατί έχουν το μυαλό ενός πρωταθλητή που τους κάνει να δουλεύουν σκληρά πάνω του.
Γίνε σαν αυτούς, γίνε η καλύτερη βερσιόν του εαυτού σου. Είσαι προϊόν. Ένα νεοφιλελεύθερο όνειρο διαρκούς αυτοβελτίωσης. Χρειάζεται ένα βασικό ταλέντο. Το ταλέντο της αφοσίωσης. Το ταλέντο της αποδοχής του ρόλου σου. Του να κάνεις ό,τι χρειαστεί. Του ανελέητου φόκους στον στόχο σου. Το σώμα σου είναι το μέσο παραγωγής σου. Πάνω του εσύ θα βγάλεις τα λεφτά και εσύ θα αποκτήσεις τη δόξα, αλλά μαζί με σένα, πίσω σου, με λιγότερα φώτα και λιγότερα, πάντως κάθε άλλο παρά λίγα, λεφτά, όλοι όσοι επενδύσαμε και επενδύουμε στον πρωταθλητισμό σου, εμείς το οικοσύστημα που τρέφεται απ΄αυτόν. Τροποποίησε το σώμα σου. Ξανά και ξανά. Υπόφερε και πόνεσε. Άντεξε. Κάνε ό,τι είναι απαραίτητο. Θυσίασε ό,τι περισσεύει. Ξεφορτώσου ό,τι δεν χωράει. Σκοπός είναι η επιτυχία.
Το παραμύθι είναι εκεί έξω. Ο πρίγκιπας σε περιμένει. Υπάρχει ένας πρίγκιπας για αυτό το παραμύθι. Γίνε εσύ το σύμβολο. Πέτα την Σταχτοπούτα στην άκρη. Μην την αφήσεις να τον πάρει αυτή. Είναι άδικο. Αδίκησέ την, είναι δίκαιο, τίποτα πιο δίκαιο απ’ το να την αδικήσεις, προκειμένου να εξισορροπήσεις την αδικία της φυσικής ομορφιάς. Όλα είναι ισοζύγιο δύναμης. Αν το έχεις τώρα εσύ υπέρ σου, εξόντωσε τον ανταγωνισμό. Μην την αφήσεις. Έχεις δουλέψει τόσο σκληρά. Εκείνη απλά γεννήθηκε έτσι. Το υλικό απ’ το οποίο είναι φτιαγμένα τα παραμύθια. Το υλικό απ’ το οποίο είσαι φτιαγμένη εσύ. Η μάνα σου σε έφτιαξε έτσι. Κι εκείνην οι αντιλήψεις της κοινωνίας κι η πραγματικότητα. Υπάρχουν πρίγκιπες, ευγενείς, πλούσιοι, υπάρχουν χωρικοί, φτωχοί και υπηρέτες.
Κορμιά νεκρών που σαπίζουν, αποσυντίθενται, κορμιά ζωντανών σε συνεχή ανασύνθεση. Στο “The Ugly Stepsister”, όχι μόνο δεν πρωταγωνιστεί η Σταχτοπούτα, αλλά κι η θετή αδελφή της που πρωταγωνιστεί κάθε άλλο παρά χαρακτήρας με τον οποίο μπορείς να συνδεθείς και να ταυτιστείς αποδεικνύεται. Κι ο πρίγκιπας του παραμυθιού είναι ένας ακόμη ούγκανος μετέφηβος, ό,τι κι αν λένε τα ποιήματα κι όποιος κι αν τα έχει γράψει. Η τριαντατετράχρονη Νορβηγίδα Eμίλιε Μπλίχφελντ κάνει ντεμπούτο στο μεγάλου μήκους, με μια ταινία που έχει πράγματα να πει και να δείξει, με την τόλμη να φτιάξει μια ταινία όλοι σχεδόν οι χαρακτήρες της οποίας είναι από πολύ αντιπαθητικοί ως ανυπόφοροι, με την κεντρική ηρωίδα αντιπαθητικότερη όλων. Και δεν είναι μόνο οι χαρακτήρες αντιπαθητικοί, είναι και μια σειρά σκηνές που κινούνται στα όρια του σοκ και δοκιμάζουν τις αντοχές σου. Η Μπλίχφελντ δεν προσπαθεί να σε καλοπιάσει για να πας με τα νερά της, σου λέει αυτά είναι τα νερά μου, αν μπορείς να αντέξεις την ψυχρή θερμοκρασία τους, πέσε. Ένα τελικά κερδισμένο στοίχημα στο παρόν και μια υπόσχεση που αφήνει η ίδια ως δημιουργός για το μέλλον.
