Η γιαγιά και ο παππούς · οι θεματοφύλακες των παιδικών μας χρόνων, οι πιο γλυκές αγκαλιές, εκείνοι που ξέρουν να φτιάχνουν τις καλύτερες πίτες και να αφηγούνται τις πιο σοφές ιστορίες. Οι σχέσεις των παιδιών με τους παππούδες τους είναι μοναδικές και βαθιά διαμορφωτικές. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που πολλοί συγγραφείς επιλέγουν να αφιερώσουν σε αυτούς τρυφερές ιστορίες γεμάτες μνήμες, ευγνωμοσύνη και αγάπη.
Σε αυτό το άρθρο συγκεντρώσαμε τέσσερις νέες κυκλοφορίες παιδικών βιβλίων που αφηγούνται με ποίηση, χιούμορ και συγκίνηση αυτή τη σχέση ζωής.
[ 1 ]
Οι όμορφες στιγμές μας | Εκδόσεις Ψυχογιός
Καθώς οι εποχές αλλάζουν, ένα μικρό κορίτσι επισκέπτεται ξανά και ξανά τη γιαγιά της – κι οι δυο τους χτίζουν έναν κοινό κόσμο γεμάτο μικρούς θησαυρούς, παιχνίδια, μυρωδιές και ζεστές αναμνήσεις. Ένα κορίτσι μεγαλώνει σε κάθε σελίδα, πλάι στη γιαγιά της. Με κάθε εποχή, με κάθε κοινή τους ανάμνηση, η παιδική μορφή αλλάζει διακριτικά, σαν η ίδια η ζωή να γλιστρά μέσα στις εικόνες. Η αφήγηση ξετυλίγεται σαν ένας ζωντανός διάλογος ανάμεσα στις λέξεις θυμάμαι και θυμάσαι, φέρνοντας τη γιαγιά στο παρόν μέσα από το νήμα της μνήμης. Κι όταν η απουσία εμφανίζεται σιωπηλά, το φως της αγάπης παραμένει:
«Αχ, να γινόταν να με κάνεις καλά… Πάντα όμως, φως μου, με γεμίζεις χαρά», λέει η γιαγιά.
Η ιστορία ξετυλίγεται σαν ημερολόγιο καρδιάς, μέχρι τη στιγμή της απώλειας, όπου οι μνήμες μεταμορφώνονται σε παρηγοριά.
Η Καρίσα Κούλθαρντ υφαίνει ένα συγκινητικό αφήγημα για τη δύναμη των δεσμών ανάμεσα στις γενιές, αλλά και για τη σημασία που έχουν τα ίχνη των ανθρώπων που αγαπήσαμε. Μια ιστορία που προσφέρει χώρο για συναίσθημα, θύμηση και συζήτηση.
Μια ιστορία προσωπική, μα και οικουμενική — για εκείνη τη μοναδική σχέση που διαμορφώνει τη ζωή μας από τα πρώτα μας βήματα. Η γιαγιά, άλλοτε παραμυθού, άλλοτε συνοδοιπόρος, γίνεται στήριγμα και μνήμη. Η αφήγηση διατρέχει μικρές καθημερινές στιγμές γεμάτες στοργή. Η ποιητική, ομοιοκατάληκτη γραφή της Κούλθαρντ συνδυάζεται ιδανικά με την εξαιρετική εικονογράφηση του Σαμ Άσερ, πλούσια σε λεπτομέρειες και συναισθηματικά φορτισμένες εικόνες. Aπαλές πινελιές, ζεστά χρώματα και βλέμματα γεμάτα αγάπη, που αποτυπώνουν όλα όσα δεν λέγονται με λόγια.
Συγγραφέας: Καρίσα Κούλθαρντ
Εικονογράφος: Σαμ Άσερ
Μετάφραση: Μυρσίνη Γκανά
[ 2 ]
Το παιχνίδι του παππού | Εκδόσεις Παπαδόπουλος
Ο μικρός Φοίβος θέλει να μιλήσει στον παππού του, αλλά εκείνος μοιάζει πάντα απορροφημένος στον κήπο του – σιωπηλός, βυθισμένος στη θλίψη του για τη γιαγιά που έφυγε. Με επιμονή, τρυφερότητα και παιδική φυσικότητα, ο Φοίβος κατορθώνει σιγά σιγά να «ξεκλειδώσει» την καρδιά του παππού: μοιράζονται σάντουιτς, εμπειρίες, αναμνήσεις.
Με παιδική περιέργεια αλλά και αξιοθαύμαστη συναισθηματική νοημοσύνη, ο Φοίβος αναλαμβάνει τη φροντίδα του παππού με τον δικό του τρόπο. Το παιχνίδι των τριών ερωτήσεων γίνεται η γέφυρα που ενώνει το παρόν με το παρελθόν, τη σιωπή με τον λόγο, τη θλίψη με την τρυφερότητα. Μέσα από το παιχνίδι και τη φροντίδα, η απώλεια γίνεται κοινός τόπος, όχι σιωπή. Η ιστορία εξελίσσεται με απλότητα, χωρίς περιττές εξηγήσεις, μα με ουσία: ένα παιδί γίνεται καταλύτης επούλωσης.
Η Γουέντι Μέντουρ γράφει με απλότητα και μέτρο, ενώ η εικονογράφηση του Ντάνιελ Έγκνιους – με φωτεινά κολλάζ και χρώματα που αναδίδουν ζεστασιά – αποτυπώνει μοναδικά τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη λύπη και την αγάπη που μένει. Ένα βιβλίο που μιλά με ειλικρίνεια για το πένθος, αφήνοντας χώρο στη χαρά της σύνδεσης.
Συγγραφέας: Γουέντι Μέντουρ (Wendy Meddour)
Εικονογράφηση: Ντάνιελ Έγκνιους (Daniel Egneus)
Μετάφραση: Μαρία Κωνσταντοπούλου
[ 3 ]
Πες το μ’ ένα παραμύθι… Χάιντι | Εκδόσεις Πατάκη
Η πολυαγαπημένη ιστορία της Χάιντι συστήνεται ξανά μέσα από τη ζεστή, λυρική διασκευή της Μαρίας Παπαγιάννη, η οποία φωτίζει με διακριτικότητα και ουσία τη βαθιά σχέση ανάμεσα στο παιδί και τον παππού. Σε έναν τόπο σκληρό και σιωπηλό, η μικρή Χάιντι με τη ζωντάνια και τον ενθουσιασμό της φωτίζει τη γκρίζα και μονότονη ζωή – και ο παππούς, από ιδιότροπος ερημίτης, γίνεται συνοδοιπόρος, ξαναβρίσκοντας τη χαρά, την τρυφερότητα και τη δύναμη του δεσίματος.
Η Χάιντι είναι ένα ορφανό κορίτσι που πάει να ζήσει με τον παππού της, έναν απομονωμένο και απόμακρο άντρα που κατοικεί ψηλά στις ελβετικές Άλπεις. Αν και αρχικά φαίνεται άγριος και κλειστός, η παρουσία της Χάιντι γεμίζει τη μοναξιά του σπιτιού του και σταδιακά τον μαλακώνει. Η Χάιντι αγαπά τη φύση, τα ζώα, τη ζωή στο βουνό, και σύντομα αναπτύσσει στενούς δεσμούς με τον βοσκό Πέτερ και τη γιαγιά του.
Όταν η Χάιντι αναγκάζεται να εγκαταλείψει το βουνό και να μετακομίσει στη Φρανκφούρτη για να ζήσει με μια πλούσια οικογένεια και να κρατά συντροφιά σε ένα παράλυτο κορίτσι, την Κλάρα, η αλλαγή της προκαλεί μεγάλη στεναχώρια. Αν και δένεται με τη νέα της φίλη, νοσταλγεί έντονα το σπίτι της στις Άλπεις. Η υγεία της επιδεινώνεται, μέχρι που επιστρέφει στον παππού της. Τελικά, η φιλία της με την Κλάρα παραμένει ζωντανή, και μέσα από την επίσκεψη της Κλάρας στο βουνό, συμβαίνει κάτι σχεδόν θαυματουργό: η Κλάρα σιγά-σιγά αρχίζει να περπατά. «Μόνο αν βρεις τη δική σου κορυφή θα είσαι ευτυχισμένος».
Η εικονογράφηση της Έφης Λαδά, λεπτοδουλεμένη, ποιητική, γεμάτη συμβολισμούς, φωτίζει με χρώματα και σιωπές τη σχέση παππού–εγγονής. Οι εικόνες της λειτουργούν σαν συναισθηματικά τοπία – άλλοτε οικεία και γήινα αναδεικνύοντας τη συναισθηματική διαδρομή των ηρώων με απαλά χρώματα που ανασαίνουν. Πρόκειται για ένα βιβλίο που λειτουργεί τόσο ως γέφυρα με το κλασικό, όσο και ως ανεξάρτητη, καλλιτεχνικά ολοκληρωμένη πρόταση για μικρούς και μεγάλους.
Συγγραφέας: Mαρία Παπαγιάννη
Εικονογράφος: Έφη Λαδά
[ 4 ]
Στην αρχή του Αιγαίου | Εκδόσεις Παπαδόπουλος
Μια πόρτα στον βυθό, την ώρα που ένα παιδί και ο παππούς του βουτάνε για σφουγγάρια, ανοίγει τον δρόμο για μια ονειροπόληση ανάμεσα στον ουρανό και τη θάλασσα. Το Αιγαίο μπροστά στα μάτια του παιδιού: νησιά αναδύονται, σύννεφα στύβονται για να δώσουν νερό, πιάνονται στα δίχτυα των ψαράδων, ο ήλιος δύει μέσα από μια σχισμή στον ορίζοντα.
Ο Όλυμπος, η Μέδουσα, ψηφιδωτά δάπεδα και μυθικά νησιά γίνονται το σκηνικό μιας φανταστικής αφήγησης όπου το Αιγαίο γεννιέται ξανά μέσα από τα λόγια του παππού. Σε ένα πέτρινο μονοπάτι, κάτω από τον θρόνο του Δία, μια ταμπέλα γράφει: «Αεί ονειροπολεί». Ο παππούς, ποιητής και παραμυθάς, υφαίνει με τη φωνή του έναν ολόκληρο κόσμο, χαρίζοντας στο παιδί την ελευθερία του ονείρου.
Η αφήγηση του Θοδωρή Τσεκούρα, γεμάτη εικόνες και συμβολισμούς, υμνεί τη φαντασία και τη δύναμη της παιδικής ματιάς. Μια σουρεαλιστική ιστορία που απογειώνει το δικαίωμα στο όνειρο και την αξία της σχέσης παιδιού-παππού ως αφορμή για ελευθερία, και δημιουργία.
Συγγραφέας: Θοδωρής Τσεκούρας
Εικονογράφος: Έλενα Τσαπρούνη
