Κείμενο: Μύριαμ Παρασκευοπούλου
Θυμάμαι χαρακτηριστικά την πρώτη φορά που είδα τις τρεις λέξεις Tango, with και Lions να σχηματίζουν το όνομα του ομώνυμου σχήματος, ενώ ταυτόχρονα πατούσα το κουμπί της αναπαραγωγής. Κατευθείαν το μυαλό μου δημιούργησε μια άκρως σουρεαλιστική εικόνα δύο λιονταριών έτοιμων για μάχη, τα οποία την τελευταία στιγμή αποφασίζουν να λύσουν τις διαφορές τους χορεύοντας τανγκό. Στην άκρη της αρένας μια γυναικεία φιγούρα τα κατευθύνει διδακτικά και το “House on Fire” δίνει τον ρυθμό. Ο χορός ξεκινάει. Η σκόνη που σηκώνουν τα βήματά τους με δυσκολία την κάνουν να αναπνέει, ωστόσο στέκεται εκεί σχεδόν ατάραχη. Τα διακόπτει. Μια δείχνει τα βήματα στο ένα, μια παρηγορεί την ανυπομονησία του άλλου. Έπειτα τα αφήνει ελεύθερα ξανά. Πάλι λάθος βήματα, πάλι σκόνη, πάλι βρυχηθμοί ματαίωσης και πάλι τα παρηγορητικά της χέρια προσπαθούν να απαλύνουν την ένταση.
Το “Verba Time” το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ της συνέχιζε να παίζει και εγώ κουνούσα το κεφάλι μου προσπαθώντας να το επαναφέρω στην πραγματικότητα. Ωστόσο η φωνή, οι στίχοι και οι συνθέσεις της Kat (Κατερίνα Παπαχρήστου) με βύθιζαν περισσότερο στις σκέψεις μου και κάπου εκεί συνάντησα και τα δικά μου λιοντάρια. To “A Long Walk” με έβαλε σε ένα μακρύ μονοπάτι ατμοσφαιρικών αναμνήσεων για να καταλήξω στο φως με το κομμάτι “The Light”. Τα λιοντάρια μου τώρα ρωτούν επίμονα αν θα κλείσω πάλι τα μάτια μπροστά στο εγώ και το εσύ, αλλά η Kat επιστρέφει με το “you.me.”, το τέταρτο ολοκληρωμένο στούντιο άλμπουμ το οποίο λειτουργεί σαν από μηχανής θεός. Ο γνωστός ατμοσφαιρικός της ήχος συναντάει τον στίχο “Our bodies are mountains, our breath is the wind/ My hair moves gently as you whisper secrets to me”και το “Bodies”, ανοίγει επίσημα τον δίσκο. Αγάπησα την αίσθηση αυτού του κομματιού ένιωθα σχεδόν τον κρύο αέρα που περιγράφει, ενώ με το “Glacial” γκρέμισα ολόκληρες πόλεις για την αγάπη που αποκαλύπτεται μόνο στα μάτια μας. Το “Bon-deep” με δίδαξε και το “Highways” με έκανε να αναρωτηθώ.
Στο σύνολό του το “you.me.” είναι λίγο πιο εξωστρεφές, το ίδιο ατμοσφαιρικό και ακουστικό, με το ίδιο βάθος συναισθημάτων, συναντά synths και beats τα οποία το κάνουν πιο σύγχρονο. Λίγο πριν το live στο Gagarin ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ VOL.2 μαζί με Τα Παιδιά της Παλαιότητας, τη Melentini και τους Λάμδα μίλησα με την Kat για τα «εγώ» και τα «εσύ», τις πόρτες που βρίσκουμε ανοιχτές αλλά συνεχίζουμε να περιμένουμε να τις ανοίξουν, αλλά και το «τώρα».
Πώς κατέληξες να χορεύεις τανγκό με τα λιοντάρια;
Χόρευα άλλους χορούς για χρόνια, παίζοντας μπάσο σε πολλές ωραίες μπάντες. Αλλά μετά ένιωσα μεγάλη ανάγκη να βγω στη ζούγκλα της προσωπικής έκφρασης και να γίνω singer/song-writer.
Μας σμιλεύουν και ταυτόχρονα σμιλεύουμε τους ανθρώπους που συναντάμε στο διάστημα της ζωής μας. Όταν οι δρόμοι μας χωρίζουν μπαίνουμε ίδιοι στην επόμενη διαδρομή;
Πιστεύω πως δεν μπαίνουμε ίδι@, αλλά μπαίνουμε με μια ψευδαίσθηση ανανέωσης και αναγέννησης. Αυτό αποδεικνύεται από το ότι συχνά καταλήγουμε να επαναλαμβάνουμε τα ίδια μοτίβα ή τελικά να έχουμε επιλέξει διαδρομή που περιέχει στοιχεία του παρελθόντος μας, του γενεαλογικού ή του προσωπικού.
https://www.youtube.com/watch?v=wV5ADl4Y-vA
Το κάθε «εγώ» αναδεικνύει ένα διαφορετικό «εσύ». Τι μας κάνει να εναποθέτουμε με διαφορετικό τρόπο το «εγώ» μας στο «εσύ» των άλλων;
Στις ερωτικές σχέσεις, οι προσδοκίες, οι ψευδαισθήσεις, ο καθρέπτης του έρωτα και άλλα όμορφα αναισθητικά. Αν και, μετά, το «εγώ» μας μπορεί να το χρειαζόμαστε πίσω επειδή θρυμματίζεται ή χάνεται στο «εσύ» και το «εμείς».
Έχεις μετρήσει ποτέ πόσα «εγώ» μπορεί να έχουμε ανάλογα τις περιστάσεις;
Ευτυχώς όχι, αλλά θεωρώ ότι είναι καλό να μεταμορφωνόμαστε που και που.
Ωριμάζουμε, σκληραίνουμε ή αποστασιοποιούμαστε από το συναίσθημα όσο μεγαλώνουμε;
Ωριμάζουμε και επεξεργαζόμαστε διαφορετικά τα συναισθήματά μας, πιο ψύχραιμα ενδεχομένως. Δεν πιστεύω ότι σκληραίνουμε ή ότι αποστασιοποιούμαστε, απλά έχουμε ζήσει και ακούσει πολλές ιστορίες και όσο μεγαλώνουμε κάποια πράγματα μας κάνουν λιγότερη εντύπωση. Ή ξέρουμε να μας προστατεύουμε καλύτερα;
Γράφεις “Don’t say one day/Say now”. Γιατί φοβόμαστε να ζήσουμε ό,τι λαχταράμε περισσότερο και διαρκώς το μεταθέτουμε;
Υπάρχει ένας πολύ φυσικός φόβος που πρέπει να μετατραπεί σε θάρρος ώστε να προχωρήσουμε κάποια βήματα για να ξεκολλήσουμε, για να αποκτήσουμε, να κατακτήσουμε, να κυνηγήσουμε, να μεταμορφωθούμε. Και αυτό το θάρρος πρόκειται να προκαλέσει αλλαγές, για τις οποίες μπορεί να μην είμαστε έτοιμ@. Εμένα η αλλαγή η ίδια είναι αυτό που με αλλάζει περισσότερο, όχι τόσο το τι τελικά κατακτώ, αλλά τα ίδια τα φράγματα που τολμάω να ξεφορτωθώ έτσι ώστε να περάσω σε κάποια άλλη κατάσταση.
Είναι εφικτό όταν όλα γύρω μας, ενίοτε και μέσα μας, είναι υπό αμφισβήτηση εμείς να βρίσκουμε τρόπο να φτιάχνουμε έστω ένα παγκάκι για τον εαυτό μας;
Το βρίσκω χρήσιμο και σωτήριο. Όλ@ χρειαζόμστε λίγη ακινησία ή απομόνωση ή να περνάει για λίγο ο χρόνος με τους δικούς μας όρους για να ξαναβρούμε το νόημα και τους ρυθμούς μας. Βοηθάει όμως να μην χάνουμε την περιφερειακή μας όραση, ή αν μένουμε πολύ αγκιστρωμέν@ στο παγκάκι να απευθυνθούμε σε κάποια ειδικότητα που μπορεί να μας υποστηρίξει ψυχικά.
https://www.youtube.com/watch?v=Qa8NuctN6EM
Χτυπάμε ασυνείδητα πόρτες που εμφανίζονται στον δρόμο μας. Γιατί περιμένουμε κάποιος να μας ανοίξει ενώ έχουμε ήδη τα κλειδιά στα χέρια μας;
Γιατί ασυνείδητα χρειαζόμαστε επιβεβαίωση και γονεϊκή καθοδήγηση, δυστυχώς. Όχι πάντα, αλλά κάποιες φορές.
