Τα ασφυκτικά τεντωμένα χέρια σπρώχνουν τον ουρανό και γιγαντιαίες κλωστές τραβούν τον κορμό μπροστά. Το κλειδωμένο σώμα διχάζεται και αρνείται να προχωρήσει. Το σκοτάδι πλησιάζει, προσπερνά ξυστά και απειλεί ψιθυριστά. Τα πόδια αναγκάζονται να συρθούν παγιδευμένα στην επίμονη πλαστελίνη. Βήματα προσεκτικά. Βήματα «Δεσμωτικά». Οι Sankai Juku περπατούν στο ασυνείδητο.
Μέσα στο σκιερό δάσος του Butoh τεντώνονται για να αρπάξουν απαγορευμένα κουμκουάτ, μπερδεύουν τα είδωλά τους σε αντανακλούσες λίμνες, παραπατούν απρόσεκτα σε σκονισμένα ξέφωτα, σκύβουν στα λασπόνερα για να μυρίσουν ξεχασμένα λευκά άνθη λωτού. Το τρελαμένο view master του Ushio Amagatsu εναλλάσσει τις σκηνές όλο και πιο επίμονα αμολώντας το ελαφρύ κεφάλι μας στο σύμπαν με τις άπιαστες μεταφορές.
Δημιουργός και μέντορας της ομάδας, αφελώς μεταφρασμένης ως «χώρος πλάι σε βουνό και θάλασσα», ο Amagatsu τρέχει με τη σκυτάλη του Butoh στα χέρια και εκφράζει την επόμενη, μετεξελιγμένη γενιά του. Στο διάλογο του με τη βαρύτητα πότε νεύει θετικά πότε παραδίνεται ολοκληρωτικά, προσπαθώντας να δραπετεύσει από τις πιο «ανάλαφρες» τάσεις του κλασσικού και σύγχρονου χορού του ’70. Ενδίδοντας στο «χορό του σκότους» αυτόματα υπέκυψε στην σουρεαλιστική ιδιοτροπία του, στην ταύτιση του γκροτέσκου και του τραγικού, στην απροκάλυπτη χρήση θεμάτων-ταμπού, αλλά ταυτόχρονα του προσέδωσε μια κατάδική του διάφανη κουρτίνα για να κρυφοκοιτάει τα βάθη της ανθρώπινης ύπαρξης.
Στο Kagemi, δηλαδή «πίσω από τις μεταφορές των καθρεφτών», η ομάδα περικυκλώνει το θέμα της αντανάκλασης και το περιεργάζεται σχολαστικά, με επτά, σχεδόν παγωμένες, ακίνητες σκηνές που μοιάζουν να εξελίσσονται και να μάχονται την ίδια στιγμή, επτά χορευτές που εναλλάσσουν παιχνιδιάρικα το freeze frame με το fast forward και κάμποσα αυθάδη δάκτυλα που στροβιλίζονται για να προκαλέσουν παλμικούς κυματισμούς του νερού. Ο μινιμαλιστικός ήχος του πιάνο, συχνά αντικαθίσταται από σταγόνες νερού, βαριά κρουστά και ηλεκτρική κιθάρα, δίνοντας ένταση στο φωτογραφικό momentum. Η σκηνογραφικά φορτισμένη ατμόσφαιρα σε απόλυτο συγχρονισμό με τις επιβλητικές φιγούρες δίνουν την αίσθηση ότι ένα γιγάντιο χέρι θέλει να γραπώσει τους χορευτές και να τους ξεριζώσει από τον ανάγλυφο πίνακα επί σκηνής, ενώ η σύντηξη Ανατολής και Δύσης, έντασης και μειλιχιότητας, φαίνεται να πραγματώνεται απλά.
Με ξυρισμένα κεφάλια, σώμα βουτηγμένο στην άχνη, ανοιχτά στόματα, εξπρεσιονιστικές εκφράσεις και απόκοσμη κίνηση, οι χορευτές του Butoh συχνά διατρανώνουν την ενστικτώδη αντίδραση για τη φρίκη της Χιροσίμα. Μέσα από την εξωτερίκευση του χορευτικού Godzilla οι Sankai Juku εκθέτουν προσεκτικά τις συμβατικές εντάσεις του Butoh, σερβίροντάς τες με μια μορφή συναισθηματικής ακινησίας. Ξετυλίγουν το νήμα της ιαπωνικής παράδοσης και το διαπερνούν στην αιχμηρή βελόνα της ακραίας performance, συνθέτοντας μια δική τους ιδιόμορφη, ερεβώδη έκφραση.
Περιπλανώμενοι για τριάντα χρόνια σε σκηνές όλου του κόσμου οι χορευτές του Amagatsu σκορπίζουν μικρά κομμάτια του χορευτικού τους πάζλ, αφήνοντας πίσω τους μια έντονη πάντα μυστικιστική ατμόσφαιρα. Στην πορεία τους αυτή, προσπαθώντας να διακρίνουν το φως μέσα απ’ το απόλυτο σκοτάδι, ψάχνουν την επικοινωνία πέρα από τα μάτια των θεατών. To “Kagemi” είναι η γέφυρα.
Διαβάστε περισσότερα για την παράσταση των Sankai Juku “Kagemi” στο Θέατρο Παλλάς στις 1, 2 και 3 Δεκεμβρίου.
