Η Μεγάλη Εβδομάδα για μένα είναι η στιγμή του χρόνου που τρέμει το κρύσταλλο της ψυχής μου. Σαν να περνά τριαξονικό. Είναι και που παλεύει τόσο ατελέσφορα η μέρα. Η ζεστασιά της ζωής να νικήσει επί της παγωνιάς του θανάτου. Δεν τα καταφέρνει. Η Άνοιξη είναι η πιο μπαμπέσα εποχή. Treacherous θα την έλεγα στα αγγλικά. Εγώ το Πάσχα εκμηδενίζομαι. Γίνομαι σβόλος ψυχικός και σ’ αυτή τη θέση βρίσκω τη θέση μου πάνω στο τραπέζι της ζωής.
Όλα τα Πάσχα της ζωής μου έρχονται και διαλύονται το ένα μέσα στο άλλο σαν φύλλα ζελατίνας δημιουργώντας έναν υπαρξιακό πηλό. Μια γλωσσικά διαφεύγουσα ύλη που μόνο ονειρικά μπορεί να βιωθεί στην ολότητά της. Όλα τα θραύσματα ενώνονται. Καλεί το ένα το άλλο. Οι σπασμένες εικόνες. Το Πάσχα των παιδικών μου χρόνων στο χωριό του θείου μου, τις Γίδες. Θυμάμαι τις απαλές φωνές των μεγάλων στην αυλή. Είναι πολύ πρωί. Τη φωτιά από τα κάρβουνα να σπάει την παγωνιά του πρωινού. Το κρακ-κρακ των ξύλων. Τις κόκκινες σπίθες με φόντο το παγωμένο μπλε του πέρα. Τους ψημένους καφέδες. Μετά σκορπίζαμε με τα αδέρφια μου και τα ξαδέρφια μου σε χωράφια και πλαγιές. Μονάχα αυτό θυμάμαι. Τα αγριολούλουδα και την ελευθερία. Να τριγυρνάμε στα περίχωρα και οι πέντε σε μια δυνητικά σπουδαία περιπέτεια. Παντού ένας κίνδυνος αλλά και ένας δρόμος επιστροφής. Πριν από αυτό βέβαια την έκσταση μπροστά στη θέα μιας λαμπάδας. Είχα καλή νονά από τις Καμάρες. Μετά υπάρχει το κενό της Αυστραλίας. Ούτε ένα Πάσχα δεν θυμάμαι από εκεί.
Μετά τα χρόνια της Γιαννίτση στην Χαλκίδα. Έφηβος. Στην Παναγίτσα την Παλαιοημερολογίτισσα που βλέπαμε με τα κεριά και μόνο οι ψαλτάδες είχαν λάμπα. Τότε το Πάσχα άρχισε να γίνεται Μεγάλη Εβδομάδα. Άρχισα να μελετώ ύμνους. Τα κείμενα. Μα ξύπναγε και το σώμα μου. Τα όμορφα αγόρια μέσα στην εκκλησία. Ντυμένα κι αυτά όπως και εγώ. Υπέροχα φλωρόπαιδα σαν και του λόγου μου κοντοκουρεμένα. Σβέρκοι καθαροί. Να ψέλνουμε πλάι-πλάι. Χιλιάδες πατημένες πεταλούδες στο στομάχι. Ροδοπέταλα. Το βαρύ άρωμα από τα κομμένα λουλούδια. Η Μεγάλη Ομορφιά να με συνθλίβει και η υπόσχεση μια σαρκικής έκστασης που προς το παρόν δεν μπορούσε να εκπληρωθεί.
Μετά έρχεται η ανάμνηση της μάνας μου μια Ανάσταση. Πίσω από τη γυάλινη πόρτα της Κλινικής του Παππά στην πλατεία της Αγίας Βαρβάρας. Με τη στολή της και μια ζακέτα στους ώμους να μας κοιτάει. Δούλευε βραδινή 10-6. Εμείς με τον πατέρα μου στην πλατεία. Πήγαμε και της δώσαμε Άγιο Φως. Την θυμάμαι με τη λαμπάδα της αναμμένη να μας χαιρετάει. Τέλειωσε κι αυτό. Έφυγα. Μεγάλωσα. Πάντα Μεγάλη Εβδομάδα γυρνούσα Χαλκίδα για τις λειτουργίες. Τα τελευταία χρόνια στο παλαιό νεκροταφείο τον Αγιάννη. Έχει κάτι διαφορετικό να κάνεις Ανάσταση ανάμεσα στους νεκρούς σου. Βέβαια τώρα το σκάψανε όλο. Μείνανε μόνοι οι τάφοι οι ακριβοί. Παλιά μνημεία. Πέρσι πρώτη φορά δεν γύρισα. Έμεινα Αθήνα. Ήρθε η μάνα μου. Γυρνάγαμε τις εκκλησιές. Τα αδέρφια μου το Μεγάλο Σάββατο. Ψήσαμε στη βεράντα.
Φέτος δεν ξέρω. Το Πάσχα δεν μου αρέσει. Αυτή η Κυριακή σαν άγουρη γιορτή τόσο κοντά στην ταφή. Κάτω από ένα σχεδόν πάντα απατεώνα ουρανό. Με τα κλαρίνα να σου προκαλούν μηνιγγίτιδα και τα κόκκινα πρόσωπα των συγγενών εκεί κοντά στο απόγευμα να αντανακλούν τις συνέπειες μιας κραιπάλης, μιας faux βακχικής εξάντλησης επιστρωμένης από βαρυστομαχιά, θλίψη, υπαρξιακή πλήξη και πεθαμένες προσδοκίες. Η Μεγάλη Εβδομάδα όμως είναι μια μεγάλη αργή ανηφόρα προς το πιο συνταρακτικό Ωραίο. Θέλω να την ανεβαίνω μόνος. Σιωπηλός και αν γίνεται ξυπόλυτος.
……………………
Ο Κυριάκος Χαρίτος έχει διακριθεί στη σύγχρονη παιδική λογοτεχνία, έχοντας γράψει πέντε βιβλία για παιδιά, μεταξύ των οποίων Το Μεταξένιο (Μεταίχμιο), Φον Κουραμπιές εναντίον Κόμη Μελομακαρόνη, Το Τραγούδι του Ύπνου (Μεταίχμιο) και Το όλο και το λίγο (Καστανιώτης). Για το έργο του έχει υπάρξει υποψήφιος για Κρατικά Βραβεία Παιδικής Λογοτεχνίας και Εικονογράφησης, ενώ το 2023 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου για το Για φαντάσου (Μεταίχμιο). Έχει επίσης μεταφράσει παιδική λογοτεχνία και τις κωμωδίες του Αριστοφάνη σε κόμικς. Παράλληλα, έχει ασχοληθεί με τη σεναριογραφία και την ποίηση – το ποιητικό του έργο Το Επί Ματαίω κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος το 2016, ενώ το 2022 εξέδωσε τη Μικρή Εγκυκλοπαίδεια του Θανάτου (Στερέωμα). Το έργο του Θήβα μοναξιά θα παρουσιαστεί στο φετινό πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, μια λαϊκή παραλογή εμπνευσμένη από τον μύθο της Αντιγόνης που σκηνοθετεί η Όλια Λαζαρίδου.
