Oι προβλέψεις και μαζί οι προσδοκίες δεν διαψεύστηκαν. Και με το ντοκιμαντέρ «Η Σιμόν Μπάιλς Επιστρέφει» (“Simone Biles Rising”) να έχει μόλις βγει στο Νetflix, η Μπάιλς όντως επέστρεψε, κατέκτησε ήδη τρία ως τώρα χρυσά στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού και συνεχίζει. Ζωντανός μύθος της ενόργανης, με μια σειρά ασκήσεων να έχουν πάρει το όνομά της επειδή ήταν η πρώτη γυναίκα που τις έκανε ποτέ, με δέκα ως τώρα ολυμπιακά μετάλλια και τριάντα σε παγκόσμια πρωταθλήματα, η Μπάιλς παθαίνει ένα ψυχολογικό κλακάζ στους Ολυμπιακούς του Τόκιο, αποσύρεται από αρκετά αγωνίσματα κι αρχίζει να μιλά ανοιχτά για θέματα που αφορούν την ψυχική της υγεία. Η ιστορία της παύει να είναι μια ακόμη λίγο – πολύ μονοσήμαντη ιστορία πρωταθλητισμού και αθλητικού μεγαλείου και μετατρέπεται σε κάτι πολύ πιο σύνθετο και κυρίως πολύ πιο σπάνιο, αν όχι και πρωτόγνωρο για πρωταθλητή ή πρωταθλήτρια τέτοιου διαμετρήματος.
Καμία άξια λόγου και συγκινήσεων αθλητική ιστορία δεν έχει ως πρώτη ύλη μόνο επιτυχίες. Οι αποτυχίες όχι μόνο είναι μέσα στο πρόγραμμα των αθλητικών ιστοριών, αλλά αποτελούν κι απαραίτητο συστατικό τους, αφού χωρίς την ύπαρξή τους και χωρίς την μεσολάβηση των πάσης λογής εμποδίων που πρέπει να υπερπηδηθούν, χωρίς τα ψυχολογικά comeback και τις υπερβάσεις, δεν θα είχαμε να κάνουμε με αθλητικά κατορθώματα, αλλά με επιδείξεις κυριαρχίας. Αλλά μιλάμε για αποτυχίες στις οποίες δεν αποδίδεις όσο καλά αναμενόταν, οι αντίπαλοι αποδίδουν καλύτερα από σένα κλπ, μιλάμε για αποτυχίες αγωνιστικές. Που ακόμα κι αν υποτεθεί ότι ίσως κάποιες από αυτές συμπεριλαμβάνουν και ψυχολογικές καταβυθίσεις που σε επηρεάζουν μέσα στο γήπεδο, πάλι με κάποιον τρόπο o ψυχολογικός παράγοντας κρύβεται, καμουφλάρεται, οι αγώνες διεξάγονται και ολοκληρώνονται. Η Μπάιλς όμως στο Τόκιο κατέρρευσε και αποσύρθηκε από κάποια αγωνίσματα επειδή ομολογοημένα από την ίδια δεν ήταν ψυχολογικά σε φάση να συμμετάσχει. Δεν είχε κάποιο τραυματισμό, δεν είχε κάτι άλλο, απλά σκοτείνιασε, απλά ό,τι έκανε ως εκείνο το σημείο της ζωής της με τρόπο υποδειγματικό, ανυπέρβλητο κι αξιοθαύμαστο στα μάτια όλου του πλανήτη, άρχισε ξαφνικά κι ανεξήγητα να της φαίνεται βουνό.
Η Μπάιλς θα μείνει στην αθλητική ιστορία για τα επιτεύγματά της. Προφανώς και η κατάρρευσή της -ή έστω η ημικατάρρευσή της- στο Τόκιο θα μνημονεύεται, αλλά η έμφαση τελικά θα δίνεται σε όσα κατάφερε. Και εκείνο που δεν κατάφερε καταρρέοντας δεν θα μνημονεύεται αυτοτελώς, αλλά θα έρχεται εκ των υστέρων να ακυρωθεί ή έστω να συμπληρωθεί στον σχηματισμό του παζλ της συνολικής της εικόνας, απ’ το γεγονός ότι το ξεπέρασε και επανήλθε δυνατότερη. Αρραγής ή ίσως ραγισμένη, πάντως καταφέροντας να αντιμετωπίσει ό,τι την είχε προσωρινά νικήσει.
Αλλά είναι κρίμα η κατάρρευσή της να χάσει την αυτοτέλειά της. Η κατάρρευσή της είναι μεγάλο δώρο. Όχι με την έννοια ότι είναι οκ να καταρρέεις. Μαλακίες. Μακάρι να μην καταρρέαμε ποτέ. Μακάρι να μπορούσαμε. Αλλά με την έννοια ότι και καθόλου οκ να μην είναι να καταρρέεις, υπάρχουν φορές που, ναι, συμβαίνει το καθόλου οκ και παύεις να την παλεύεις. Που οι δυσκολίες μπροστά σου είναι θεόρατες και ο πανικός μέσα σου ακόμα μεγαλύτερος. Που παραιτείσαι. Που χάνεις, που χάνεις πολύ. Δεν έχουμε να κάνουμε με πρωταθλητισμό εδώ, δεν έχουμε να κάνουμε καν με αθλητισμό, έχουμε να κάνουμε με το αντίθετό τους, έχουμε να κάνουμε με παραίτηση, με αγνή, ατόφια διάλυση.
Τι μας κάνει να διαλυόμαστε; Τι άλλο; Το μυαλό μας, τα φαντάσματά του, το ανεξήγητο μέσα μας. Η Μπάιλς λέει ότι κάνει ψυχοθεραπεία ακόμα και τις μέρες των αγώνων στο Παρίσι. Και μπράβο της και μακάρι όλοι να στρέφουν μεθοδικά, επίμονα, υπομονετικά και γενναία το βλέμμα στον εαυτό τους, ώστε να βοηθούνται ψυχοθεραπευτικά. Παλεύονται τα σκοτάδια, δεν είναι απάλευτα. Θα τα παλεύουμε όσο μπορούμε, κι ας συνεχίζουν να καιροφυλακτούν με μια εσωτερική φωνή που θα μας ψιθυρίζει λόγια παραλυτικά. Η Σιμόν Μπάιλς μας έδωσε ένα διαφορετικό παράδειγμα από εκείνα που μας δίνουν οι αθλητές: ας μας εμπνεύσει όχι με τα επιτεύγματά της, αλλά με την κατάρρευσή της, ώστε όταν αρχίζουν οι παραλυτικοί ψίθυροι να λέμε ότι εμείς θα τα καταφέρουμε εκεί που δεν τα κατάφερε κοτζάμ Σιμόν Μπάιλς.
