Ο Κόσμπι μου είχε κάνει πολύ θετική εντύπωση από το προηγούμενο μυθιστόρημά του Δάκρυα Ξυράφι, παρά το ότι είμαι πολύ δύσπιστος με λογοτεχνικά έργα που παρουσιάζονται ότι ανήκουν σε μία συγκεκριμένη υποκατηγορία, (και ιδιαίτερα εκείνη του «αστυνομικού μυθιστορήματος») καθώς εννιά φορές στις δέκα δείχνουν ανήμπορα να υπερβούν τις φόρμουλες που έχουν επιλέξει να ακολουθήσουν. Όμως στην περίπτωση του Κόσμπι δεν συνέβαινε αυτό. Το μυθοπλαστικό σύμπαν του Κόσμπι είναι τόσο άμεσα συνυφασμένο με την ωμή πραγματικότητα και τις κοινωνικές δομές και παθογένειες του σύγχρονου αμερικάνικου νότου, που τελικά δεν αυτοπεριορίζεται από όρους όπως «νουάρ» ή «έγκλημα». Η γραφή του έχει μια νατουραλιστική χροιά και μια ικανότητα να μπήγεται σαν λεπίδα στον πυρήνα των προκαταλήψεων, των φυλετικών εντάσεων, των ταξικών και οικονομικών χασμάτων, χωρίς όμως να θυσιάζει την ένταση και το σασπένς που συντελούν σε μια απολαυστική αναγνωστική εμπειρία.
Οι αμαρτωλοί στάζουν αίμα είναι το τελευταίο του μυθιστόρημα που λαμβάνει και αυτό χώρα στην αγαπημένη του Βιρτζίνια. Είναι ενδιαφέρον που ο Κόσμπι χρησιμοποιεί τη γενέτειρά του για τα μυθιστορήματά του, γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει μέρος που να προσφέρεται καλύτερα για συμβολισμούς σε σχέση με την αμαρτωλή ιστορία του νότου. Κι αυτό διότι στην Βιρτζίνια ιδρύθηκε η πρώτη μόνιμη αποικία Βρετανών στις ΗΠΑ στις αρχές του 17ου αιώνα, ενώ το Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια υπήρξε και η πρωτεύουσα της συνομοσπονδίας του νότου στη διάρκεια του αμερικανικού εμφυλίου.
Πρωταγωνιστής εδώ είναι ο Τάιτους, ο πρώτος μαύρος σερίφης μίας επαρχιακής κομητείας της νοτιοανατολικής Βιρτζίνια, ο οποίος έχει να ισορροπήσει μεταξύ ρατσιστών εξτρεμιστών, των δυσανάλογα υψηλών προσδοκιών της μαύρης κοινότητας που δεν στερείται ζηλωτών και του θεσμικού ρατσισμού που διαποτίζει ολόκληρο το σύστημα. Το συμβάν που πυροδοτεί τις εξελίξεις της πλοκής είναι ο πυροβολισμός ενός δασκάλου στο τοπικό γυμνάσιο από έναν ένοπλο νεαρό. Όμως ο Κόσμπι εδώ αντί να ακολουθήσει την πεπατημένη των αναρίθμητων περιστατικών ένοπλης βίας σε σχολεία από διαταραγμένους μαθητές, ξετυλίγει μια πολύ σκοτεινή ιστορία που σχετίζεται μεταξύ άλλων με μια ακραία περίπτωση άγριας παιδικής πορνογραφίας και κατά συρροή φόνων.
Η αρκετά κινηματογραφική αφήγηση του Κόσμπι δεν στερείται ορισμένων κλισέ (ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά κάποιες ατάκες και διαλόγους), αλλά καταφέρνει με επάρκεια να πείσει τον αναγνώστη ότι το μυθοπλαστικό αυτό σύμπαν είναι ριζωμένο σε μια κοινωνική πραγματικότητα και όχι σε μια στιλιζαρισμένη φαντασίωση, παρά τα ακραία θέματα που αγγίζει η πλοκή.
Τα βασικά ζητήματα που θίγει ο Κόσμπι παραμένουν εκείνα που ξεχωρίζουν σε όλα του τα έργα: πώς μπορεί να σπάσει ο κύκλος του μίσους που τροφοδοτείται από σάπιες μυθολογίες που κρατάνε αιώνες; Για πόσο μπορούν κάποιοι άνθρωποι να προσπαθούν να γυρίσουν μόνοι τους ένα αργοκίνητο καράβι, ιδιαίτερα όταν το συμφέρον πολλών άλλων υπαγορεύει τη διαιώνιση της ίδιας νοοτροπίας; Είναι ενδιαφέρον το παράδειγμα των αγαλμάτων πρώην στρατηγών της συνομοσπονδίας και των νοσταλγών του προεμφυλιακού νότου, ένα δευτερεύον κομμάτι της πλοκής που όμως φέρει ιδιαίτερο συμβολισμό για πολλά από τα προβλήματα του παρόντος. Ίσως τέτοια παραδείγματα εξηγούν εν μέρει και γιατί είναι τόσο δύσκολο για την πρόοδο και την αλλαγή να καταφέρει να εκθρονίσει τα φαντάσματα του παρελθόντος σε τέτοια μέρη. Αυτό είναι κάτι που έχει προεκτάσεις για όλους, ανεξαρτήτως εθνικότητας και χρώματος. Για παράδειγμα, η σχετικά πρόσφατη είδηση για άλλη μία υπόθεση βεντέτας στην Κρήτη με νεκρούς και τραυματίες. Δεν είναι και αυτό μία περίπτωση σκοταδισμού και μάτσο τοξικότητας που κληρονομείται από γενιά σε γενιά, ένα δείγμα προσκόλλησης σε ξεπερασμένους κώδικες ενός αμαρτωλού παρελθόντος που αδυνατεί να εναρμονιστεί με την σύγχρονη εποχή και την πρόοδο; Σύμφωνοι, οι πολιτισμικές αναφορές είναι διαφορετικές, αλλά η αναλογία στέκει.
Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι όπως και στην περίπτωση του Δάκρυα Ξυράφι, έτσι και αυτό το μυθιστόρημα προσφέρεται για μια ιδανική μεταφορά του σε κινηματογραφική ταινία ή σειρά, και μάλιστα μου κάνει εντύπωση που αυτό δεν έχει ήδη λάβει χώρα. Η λογική πάντως λέει ότι αυτό δεν θα αργήσει. Για την ώρα όμως, η ανάγνωση των νεονουάρ μυθιστορημάτων του Κόσμπι προσφέρει ιδιαίτερη απόλαυση, χωρίς όμως να αποτελεί μια αποστειρωμένη άσκηση φαντασιακής απόδρασης. Αντίθετα, ξετυλίγει έναν κόσμο βουτηγμένο μέσα στη βία και την αμαρτία που όμως κληρονομεί η μια γενιά στην επόμενη εδώ και αιώνες, έναν κόσμο που δυστυχώς κάτω από την επιφάνεια ενός υποκριτικού καθωσπρεπισμού εξακολουθεί να κυριαρχεί σε πολλές περιοχές της Αμερικής, ιδιαίτερα σε εκείνες του νότου.
