Τον γνώρισα ως designer και φόρεσα τις μπλούζες του, μετά ως DJ και χόρεψα στους ρυθμούς του, διάβασα και το “Fluffer Everyday” του. Τώρα είμαι στη νέα προσωπική του έκθεση “Men I Never Met” στο the dreamer studio του. Τον λένε Σωτήρη Τρέχα, το καλλιτεχνικό του όνομα είναι Τhe Dreamer. Δεν του αρέσει να μιλάει πολύ, προτιμάει να μιλάει με την τέχνη του. Τις τέχνες του βασικά, γιατί είναι και multitasker. Με αφορμή την έκθεσή του είπα: Σωτήρη θα έρθω να «παίξουμε» πρωινάδικο να κάτσουμε στον καναπέ και να σου πάρω συνέντευξη. Γέλασε και αποδέχτηκε. Πριν κάτσουμε όμως στον καναπέ είδα τα έργα, ένα μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Είναι σε μπλε απόχρωση και έχει μια φωτογραφία που λείπει το πρόσωπο. Δεν βιάστηκα να τον ρωτήσω για την έκθεση είπα να εκμεταλλευτώ την περίσταση και να τον ρωτήσω πράγματα που δύσκολα απαντά για να τον γνωρίσετε και εσείς καλύτερα.
Eπανασυστήνεσαι με αυτήν σου την έκθεση;
Ναι, πήρα ένα δημιουργικό break μέχρι να γεμίσουν οι μπαταρίες μου και να ανασυγκροτήσω τα όνειρά μου. Ο λόγος που έκανα την έκθεση είναι γιατί σηματοδοτώ το κλείσιμο μιας εποχής όσον αφορά τη δημιουργικότητά μου και την έναρξη ενός νέου κεφαλαίου και η έκθεση αυτή πραγματικά είναι αυτό. Δοκιμάζω νέες τεχνικές, είναι μια ιδέα η οποία στήθηκε στο μυαλό μου πριν αρκετές δεκαετίες, οπότε είναι ένα meeting point, ας το πούμε, για τον παλιό και τον νέο Σωτήρη. Πολύ ποιητικό αυτό, ξέρεις μπορεί ν’ ακούγεται πολύ cheesy, αλλά είναι πραγματικά αλήθεια, γιατί μου πήρε πάρα πολλά χρόνια να αποδεχτώ ότι μπορώ να με πω καλλιτέχνη. Μου πήρε αρκετά χρόνια μέχρι να συνειδητοποιήσω το ότι ο λόγος που δημιουργώ και κάνω τέχνη είναι για να εκφράζω αυτό που έχω μέσα μου. Οπότε είναι μια εντελώς προσωπική έκθεση, την οποία έφτιαξα για μένα, για κανέναν άλλον. Ευτυχώς αρκετοί την απολαμβάνουν και την χαίρονται αλλά ήταν ουσιαστικά για να βγάλω κάποια πράγματα από μέσα μου.
Ο παλιός Σωτήρης τι ήτανε;
Ήταν ένα τυχερό παιδί, γιατί έκανα το χόμπι μου επάγγελμα. Όλη μου η ζωή είναι ένα ντόμινο. Ξεκίνησα να κάνω t-shirt στο Γυμνάσιο. Στην πορεία χρησιμοποίησα την τέχνη όσο ήμουνα στα τελευταία χρόνια του σχολείου, έτσι ώστε να ηρεμώ μετά από το χάος του. Πήρα μέρος στην πρώτη μου ομαδική έκθεση ακριβώς μετά το σχολείο, πριν καν ξεκινήσω το Πανεπιστήμιο, δηλαδή 17 – 18 χρονών, όπου είχα περάσει στην ΑΣΟΕΕ. Ήταν μια ομαδική έκθεση με τους καμβάδες που έκανα στο Λύκειο για να …”keep my sanity” που λένε. Με είχανε βάλει στο κεντρικό δωμάτιο της έκθεσης. Μια έκθεση που είχε πάει πάρα πολύ καλά, είχε πάρα πολύ κόσμο και ερχόντουσαν πάρα πολλοί συμμετέχοντες να μου πούνε καλημέρα στην αρχή και να με γνωρίσουν. Με ρώταγαν «Ποιος είναι ο καθηγητής σου;» και έλεγα «Τι εννοείς;» Επέμεναν, «ποιος είναι καθηγητής σου». Απαντούσα: «Δεν έχω ξεκινήσει ακόμα τη σχολή, Δεν έχω καθηγητές». Συνέχιζαν: «Τι εννοείς, σε ποιο τμήμα είσαι;». Επειδή όλοι ήταν στην Καλών Τεχνών και ήμουν ο μόνος που δεν ήμουν σε αυτήν, δεν το αποδέχονταν ότι ένα παιδάκι 17 χρονών ήταν μαζί τους με αποτέλεσμα να μην μου λένε καλημέρα τις επόμενες μέρες. Είχε έρθει και μια κυρία, η οποία ήθελε να αγοράσει το πρώτο μου έργο. Ερχόταν κάθε μέρα, και συζητούσαμε κάθε μέρα όσο διαρκούσε η έκθεση. Τα είχαμε συμφωνήσει όλα στην τιμή. Τελευταία μέρα λοιπόν έρχεται και μου λέει «Ωραία, θα περάσω μέσα στην εβδομάδα από το εργαστήριό σου». «Τέλεια», λέω εγώ, «στα Σπάτα, το σπίτι της οικογένειάς μου». «Τι εννοείς στα Σπάτα; Δεν είναι στην Πειραιώς;» απόρησε εκείνη. Όχι της απάντησα. «Και πώς είσαι στα Σπάτα; Ποιος είναι ο καθηγητής σου;». Άντε πάλι να λέω: «εγώ δεν έχω κάποιον καθηγητή, δεν έχω ξεκινήσει ακόμη την ΑΣΟΕΕ», της είπα και δεν αγόρασε το έργο ποτέ, γιατί δεν ήμουν από τη Σχολή Καλών Τεχνών.
Δεν σου είχε περάσει ακόμα απ’ το μυαλό ότι χρειάζεται η τέχνη Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών και καθηγητές μέντορες.
Θυμάμαι ότι είχα γυρίσει πίσω στη μάνα μου και έκλαιγα και τράβαγα τα μαλλιά μου απ’ τη στενοχώρια. Γιατί το μπούλινγκ που είχα δεχτεί από τους ανθρώπους που ήθελα να γίνουν το community μου, ήταν τρέλα σκληρό. Όμως πείσμωσα και είπα ότι δεν με ενδιαφέρει κανένα πτυχίο. Δεν με ενδιαφέρει κανένας δάσκαλος, δεν με ενδιαφέρει καμιά σχολή. Θα κάνω αυτό το οποίο έχω μέσα μου. Αν δεν το αποδέχονται οι άνθρωποι του χώρου, ευτυχώς υπάρχουν άλλοι άνθρωποι σαν εμένα που χαίρονται να βλέπουν όμορφα πράγματα. Για πολλά χρόνια θυμάμαι ότι έπαιρνα το καλύτερο pay back, γιατί οι άνθρωποι οι οποίοι συμμετείχαν στην έκθεση μαζί μου δεν κάνανε πράγματα, γιατί τους φόβιζε το ότι δεν είχαν τελειώσει την Σχολή Καλών Τεχνών, κι εμένα επειδή δεν με ενδιέφερε έκανα χίλια πράγματα.
Μετανιώνεις που δεν πήγες στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών;
Για πολύ καιρό ήμουν σε φάση μήπως έκανα το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου, αλλά σήμερα πιστεύω ότι από τις πιο σωστές επιλογές της ζωής μου είναι το ότι δεν σπούδασα τέχνη, γιατί θα με δέσμευε. Μπορεί να μου έπαιρνε κάποια χρόνια και μετά να πούλαγα έργα μου για πολλές χιλιάδες, αλλά ποτέ δεν με ενδιέφερε αυτό. Πραγματικά πιστεύω ότι από τις καλύτερες επιλογές μου ήταν το ότι περπάτησα το δικό μου μονοπάτι, γιατί το έκανα όπως ήθελα.
Ίσως και γιατί αντιμετωπίζεις και την τέχνη ως κάτι ψυχοθεραπευτικό.
100% ξεκάθαρα ό,τι κάνω το κάνω για μένα για να περνάει καλά ο Σωτηράκης.
Οπότε ο νέος Σωτήρης για να πάμε τώρα και στο παρόν, έχει περάσει καλά;
Έχει περάσει καλά. Έχει περάσει δύσκολα. Έχουν υπάρξει πολλές νύχτες που δυσκολεύεται να κοιμηθεί, αλλά είμαι πάρα πολύ χαρούμενος και περήφανος για αυτό που είμαι.
Ε, και πάνω από όλα το κατάφερες μόνος σου.
100%! Όλη μου η ζωή είναι ένα σενάριο που δεν ήξερα ότι είναι πιθανό. Ποτέ δεν είχε έρθει κάποιος να μου πει όταν ήμουν μικρός ότι στα 30 σου θα είσαι proud open, θα κάνεις αυτό που θέλεις, το οποίο λέγεται μουσική, τέχνη, μπλουζάκια, τσοντοπεριοδικό και θα πληρώνεις τους λογαριασμούς σου κάνοντας όλα αυτά όπως θέλεις εσύ. Δεν υπήρχε ένα σενάριο, το οποίο ήξερα ότι μπορεί να είναι πιθανό και αυτό σημαίνει το ότι δεν με έχει βοηθήσει ποτέ κανείς. Δεν μπορούσε ποτέ κανείς να με συμβουλέψει πώς να το κάνω, τι κάνω, πώς το κοστολογώ.
Τα έμαθες στην πράξη.
Τα έμαθα στην πράξη που είναι το καλύτερο μάθημα. Οπότε όλες οι δυσκολίες που έχω περάσει μέχρι τώρα τις χαίρομαι, γιατί έχω βγει πολύ πιο σίγουρος στον εαυτό μου και στις ικανότητές μου, παρά ό,τι θα μου μάθαινε ένα βιβλίο ή θα μου έλεγε κάποιος. Βέβαια, αυτό σημαίνει ότι έχω περάσει και πολύ δύσκολα, αλλά τώρα όμως καθόμαστε στον καναπέ αυτόν, στον χώρο αυτόν που έχω ρίξει πολύ αίμα και ιδρώτα, οπότε όλα καλά.
Απ’ την άλλη, επειδή το αναφέραμε τώρα ως τσοντοπεριοδικό το Fluffer Everyday θεωρώ ότι είναι από τις πιο μεγάλες σου επιτυχίες, διότι στο εξωτερικό έχει αναγνωριστεί. Αν υπήρχε δηλαδή μέτρηση για τα ελληνικά περιοδικά που τα πάνε καλά έξω θα ήσουν μέσα στο top. Δεν το έχεις νιώσει ότι κάνεις κάτι ιδιαίτερο στην Ελλάδα;
Πάρα πολύ από την πρώτη μέρα και ο λόγος που πιστεύω, ειδικά στο εσωτερικό η επιτυχία του Fluffer Everyday είναι αυτή που είναι διότι ο Dreamer, ο οποίος ήταν γνωστός για κάτι παστέλ αρκουδάκια και χαρούμενα πράγματα, κάνει αυτό. Οπότε πάρα πολλοί άνθρωποι, ειδικά τότε, στην αρχή είπαν ΟΚ, αυτός που κάνει αυτό που κάνει, τέλος πάντων, έχει να προτείνει κάτι καινούργιο. Ας τον τσεκάρω. Αλλά κι αυτό ήταν δύσκολο, γιατί ειδικά τα μαγαζιά στην αρχή δεν ήξεραν πού να το εντάξουν, επειδή το περιοδικό δεν είναι τσοντοπεριοδικό με την έννοια του πορνό -αν και για μένα αυτό το περιοδικό είναι τρελό πορνό – αλλά αντιλαμβάνομαι ότι ο mainstream όρος πορνό δεν περιλαμβάνει το Fluffer.
Για μένα είναι ένα περιοδικό με πολύ ωραίο έντονο χρώμα, έχει συνεντεύξεις, ιστορίες λίγο πιο ερωτικές αλλά όχι με την έννοια του πορνό.
Είναι εμπειρίες.
Έχει πάρα πολύ ωραίες φωτογραφίες γενικά το αντιμετωπίζω ως ένα εικαστικό περιοδικό των ερωτικών πρακτικών και φετίχ.
Ξεκίνησε το 2016 πρώτο και δεύτερο τεύχος – το Fluffer γίνεται επίσημα και 10 χρονών – στην αρχή τα μαγαζιά είχαν πρόβλημα γιατί εγώ τους το είχα πλασάρει σαν soft porn περιοδικό και δεν ξέρανε πού να το βάλουν: στην κατηγορία των πορνό περιοδικών ή στα lifestyle περιοδικά. Γιατί τα πρώτα τεύχη επειδή το brand δεν ήταν γνωστό ακόμα, ήταν πολύ σοφτ για τα πορνό και πολύ weird για τα life style. Όταν στην πορεία το περιοδικό λοιπόν έγινε γνωστό και πηγαίνανε άνθρωποι συγκεκριμένα για να το αγοράσουν στα μαγαζιά το έβαζαν σε εμφανές σημείο στα life style μαζί με όλα τα υπόλοιπα περιοδικά που γνωρίζουν οι άνθρωποι που είναι σαν κι εμάς. Και ήταν και αυτό ένα αληθινό μάθημα και ο λόγος που το περιοδικό είναι κόκκινο είναι επειδή ήθελα να πω ότι αυτό είναι πορνό. Μπορεί να μην έχει γεννητικά όργανα αλλά είναι πορνό. Γι’ αυτό τον λόγο έβαλα και το χαρτί, το οποίο έχω βάλει και την πλαστική σακούλα, γιατί ήθελα να θυμίζει τα παλιά vintage περιοδικά που παίρναμε στην Ομόνοια.
Στο εξωτερικό πού το έχουν κατατάξει;
Στο lifestyle. Δεν φαντάζεσαι το mind fuck του Σωτηράκη, όταν είδε το περιοδικό του ή όταν του στέλνανε φωτογραφία οι άνθρωποι και το Fluffer Εveryday ήταν δίπλα στο Fantastic Man ή δίπλα στο LOVE και το POP και στο DAZED.
Eίναι λίγο καταξίωση αυτό, δεν είναι;
Δεν ξέρω αν είναι καταξίωση ή όχι γιατί μιλάμε για εμπόριο, αλλά σίγουρα είναι κάτι το οποίο η ψυχή μου απολαμβάνει πάρα πολύ.
Μας πληρώνει τους λογαριασμούς;
(Γελώντας) Μας τους πληρώνει!
Εμπλέκεσαι και στη μουσική σκηνή, είσαι ένας Dj που μας έχεις κάνει να χορεύουμε, έχεις συνθέσει και δικά σου κομμάτια. Διοργανώνεις τα δικά σου πάρτι Purple Night και Love Issues, παίζεις και στο εξωτερικό. Είναι λίγο συγκοινωνούντα δοχεία όλα αυτά που λειτουργούν υπέρ σου; Δηλαδή το ότι έχω έναν Σωτήρη Tρέχα aka Τhe Dreamer ο οποίος είναι multitasker, έχει και τις εκδόσεις του, έχει και το design του με τις μπλούζες του, έχει και τη μουσική του άρα δεν είναι λίγο καταδίκη να πετύχεις;
Όχι, περνάω περιόδους γενικά που κάνω focus σε κάτι παραπάνω και κοίταξε, δεν ξέρω τώρα πώς μπορεί να το μεταφράσεις αυτό, αλλά αισθανόμουν το ότι όλη μου τη ζωή πήγαινα έτσι… και πλέον έχω φτάσει εδώ.
Δύο σημεία που ήθελαν να συναντηθούν και κάπου στην κορυφή ενώθηκαν.
Έχω trait διπολικής συμπεριφοράς, το οποίο είναι κάτι πάρα πολύ σύνηθες για τους καλλιτέχνες αυτούς που κάνουν πολλά πράγματα και τη μία μέρα μπορώ να είμαι μουσικός, την άλλη μέρα μπορώ να είμαι εκδότης του περιοδικού, την άλλη μέρα μπορώ να είμαι φωτογράφος και τα λοιπά και τα λοιπά. Μου πήρε αρκετό χρόνο να φτάσω σε ένα σημείο που να αντιληφθώ ότι όλα αυτά είναι skills και δυνάμεις του ίδιου ανθρώπου. Με αποτέλεσμα πλέον όταν με ρωτάει κάποιος τι κάνεις, με τι ασχολείσαι; Θα πω ότι είμαι καλλιτέχνης. Παλιά έλεγα είμαι φωτογράφος, παίζω μουσική κτλ. Τώρα θα πω είμαι καλλιτέχνης.
Είναι ο νέος Σωτήρης αυτός.
Ακριβώς, άλλα μου πήρε πολλά χρόνια να φτάσω εδώ. Γιατί δεν πήγα στην Καλών Τεχνών, γιατί δεν σπούδασα μουσική, γιατί δεν σπούδασα φωτογραφία.
Γι’ αυτά φταίει ο διπολισμός;
Η κοινωνία φταίει νομίζω, γιατί δεν με βοήθησε ποτέ να αποδεχτώ το ότι το σενάριο που ζω είναι πιθανό.
Ναι, αλλά από την άλλη εσύ με την κοινωνία τα έβαλες διότι δεν έκρυψες ούτε σεξουαλικές πεποιθήσεις, ούτε την στήριξη σου στην ποικιλότητα γενικά της ζωής.
Σίγουρα.
Και ρίσκαρες αυτό το μπούλινγκ που έφαγες στα 17 σου ως το πιτσιρίκι που ήταν ανάμεσα στους καλλιτέχνες της καλών τεχνών, πήγες γυρεύοντας.
Ξεκάθαρα και να ‘ναι καλά η μάνα μου γι’ αυτό, γιατί μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον που αισθανόμουν εντάξει να δοκιμάσω ό,τι θέλω. Είμαι πάρα πολύ χαρούμενος και περήφανος, απλώς ξέρεις είναι δύσκολο ταυτόχρονα να πετύχεις το τελικό ταβάνι ας πούμε, όταν κάνεις τόσα πολλά πράγματα, γιατί ανεβοκατεβαίνουν τα ταβάνια. Την τελευταία περίοδο απολαμβάνω πάρα πολύ τη νύχτα και τη μουσική και τα τελευταία 2 – 3 χρόνια αυτό είναι η βασική μου δουλειά, όμως δεν σημαίνει ότι έχω ξεχάσει ότι δημιουργώ, ότι κάνω περιοδικά κτλ. Κάνω τα πάντα ταυτόχρονα και περνάω φάσεις που κάνω focus λίγο πιο πολύ σε κάτι συγκεκριμένο. Τον τελευταίο καιρό έκανα την έκθεση, οπότε ήμουν όλη μέρα σε μπογιές και χαρτιά και ήταν πολύ ωραίο να θυμηθώ τι σημαίνει όλο αυτό για το σώμα μου και αυτό βγήκε και στη μουσική μου. Αισθάνομαι πολύ ωραία που πλέον αφήνω το ένα να επηρεάζει το άλλο. Παλιά τα έκανα λίγο μεμονωμένα. Τώρα τα κάνω όλα μαζί.
Τώρα έχεις και το δικό σου στούντιο, οπότε αν κάποια κυρία θέλει να αγοράσει ένα έργο σου, της λες Τριών Ιεραρχών 151.
(γελώντας) Ναι, ναι, ναι.
Ως ο νέος Σωτήρης πιστεύεις χρειάζεται ένας καλλιτέχνης ένα δικό του στούντιο που να μην είναι το υπόγειο στο πατρικό του;
Όχι, δεν είναι απαραίτητο καθόλου. Τα πρώτα μου μπλουζάκια για πολλά χρόνια τα έκανα στο τραπέζι της κουζίνας μου. Θυμάμαι ότι εκείνη τη φάση και όταν είχαμε πρώτο ανοίξει το Neon Raum τύπωνα στο σπίτι μου. Ευτυχώς έχω ένα μεγάλο σαλόνι και κουζίνα μαζί που ήταν και το εργαστήριό μου και μπορεί να ήταν ξέρω πχ. 10 η ώρα τη νύχτα και να έπρεπε κάποιος νορμάλ άνθρωπος να ξεκουραστεί, εγώ θα έβλεπα τις μπογιές απέναντί μου, οπότε θα τύπωνα συνέχεια. Δεν μπορώ να σου πω ότι θα το έκανα σήμερα αυτό, γιατί είμαι 35 χρονών πλέον, όμως ήταν πολύ σημαντικό για εκείνον τον Σωτήρη να το κάνει έτσι τότε. Ας πούμε και το Fluffer κατά βάση το δημιουργώ σπίτι μου, γιατί έχω φτιάξει το δημιουργικό μου γραφείο στο σπίτι και εδώ πέρα είναι πιο χειρωνακτική η εργασία που κάνω. Μπορείς να κάνεις τα πάντα από παντού και όταν το κατάλαβα αυτό ήταν μεγάλη αποκάλυψη. Δουλεύω πάρα πολύ επίσης, όταν ταξιδεύω στα αεροπλάνα γιατί δεν έχω ίντερνετ και έχω τύπου δύο ώρες που κάνω τρελή δουλειά.
Ποιο είναι το αγαπημένο σου υλικό;
Το χαρτί. Είμαι συλλέκτης χαρτιού. Έχω πολλά κουτιά με πάρα πολλά χαρτιά.
Θυμάμαι μια περίοδο που οι ξαδέρφες μου μάζευαν αυτά τα χαρτιά αλληλογραφίας. Έχεις και τέτοια;
Πολλά, γιατί θέλω να έχω δείγματα από τα πάντα. Δεν είμαι καλός με τις λέξεις, οπότε θέλω να μπορώ να επικοινωνήσω αυτό που έχω στο κεφάλι μου απτά.
Κάτι που ξεχωρίζω σε σένα είναι ότι λες με μια απενοχοποίηση είμαι διπολικός, είμαι αυτιστικός, είμαι γκέι είμαι αυτό που είμαι και άμα με θέλετε εδώ είμαι αλλιώς φύγετε.
Εγώ με θέλω; Εγώ τα πάω μια χαρά με τον εαυτό μου, αν δεν τα πας εσύ …χέστηκα.
Και τώρα ας πούμε που έχεις μπει σε αυτή τη διαδικασία που είναι το τελάρο, το ακρυλικό.
Είναι ακρυλικό, είναι σπρέι, είναι κολάζ, είναι μεταξοτυπία και πολλά με το χέρι, όχι πολύ πινέλο. Το πώς διαχειρίζεσαι το χαρτί και το τελάρο έχει τεράστια διαφορά. Μου αρέσει παραπάνω το χαρτί, το υλικό αυτό και γι’ αυτό μ’ αρέσει να κάνω πάρα πολλά zines. Γι’ αυτό έκανα και περιοδικό απτό και όχι ιντερνετικό. Ταυτόχρονα όμως είπα αρχικά για την έκθεση ότι θέλω τα έργα να είναι στον καμβά, επειδή θέλω να θυμηθώ λίγο πώς δούλευα παλιά. Όμως πολύ γρήγορα αποφάσισα πως το νέο μου πλέον αγαπημένο υλικό, το χαρτί, θα είναι κομμάτι αυτού. Και βρήκα τον τρόπο αισθάνομαι να κάνω combine δύο πράγματα και να βρω έναν νέο τρόπο επικοινωνίας. Ένα χαρτί δεν χρειάζεται να είναι επίπεδο μόνο, είναι πολυδιάστατο. Το θέμα είναι πώς το βλέπουμε, πώς το αντιλαμβανόμαστε, πώς το πιάνουμε και γενικά με ενδιαφέρουν οι υφές. Οπότε ο τρόπος, ο οποίος έχω χρησιμοποιήσει στο χαρτί, στα τελάρα αυτά, δίνει κάτι καινούργιο και το χαίρομαι. Το χρησιμοποιώ σαν μπογιά το χαρτί.
Ελπίζω να πειραματιστείς κιόλας και να δημιουργήσεις και το δικό σου χαρτί στην τελική.
Το θέλω πάρα πολύ! Πώς είχε κάνει ο Υβ Κλάιν το μπλε του, εγώ θέλω να κάνω το χαρτί μου.
“Men I Never Met”. Αυτό τι είναι τώρα; Είναι μια απόγνωση ερωτισμού γιατί δεν σας γνώρισα; Είναι οι άντρες που ανήκαν στον οικογενειακό μου κύκλο ή στον κύκλο μου τον ευρύτερο που δεν έτυχε να τους γνωρίσω; Τι τίτλος είναι αυτός; Τι σηματοδοτεί για την ψυχή σου;
Είναι μια έκθεση κι ένας τίτλος που τα σκέφτηκα πριν πολλά χρόνια, όταν συνειδητοποίησα το ότι υπάρχουν πολλές φιγούρες κοινωνικές, τις οποίες δεν συνάντησα. Από έναν στοργικό πατέρα -οι γονείς μου χώρισαν όταν ήμουν πολύ μικρός- μέχρι έναν μέντορα που αναφέραμε και πιο πριν. Ενώ υπήρχαν αυτές οι ιδέες στο κεφάλι μου η έκθεση πήρε μορφή, όταν πριν πολλά χρόνια, που έκανα και τα πρώτα μου μπλουζάκια, βρήκα ένα κουτί με φωτογραφίες. Επίσης, δεν έχω γνωρίσει ποτέ τον παππού μου τον Σωτήρη, που έχω πάρει το όνομά του, γιατί πέθανε όταν η μάνα μου ήταν 16 χρονών και έχουν υπάρξει πάρα πολλά συμβάντα, τα οποία κάπως έχουν εμπνεύσει όλες αυτές τις ιδέες. Πχ. με τον Σωτήρη, επειδή η οικογένεια μου πιστεύει γενικά όχι απαραίτητα στο μεταφυσικό, αλλά στο πνευματικό. Η μάνα μου είχε δει ένα όνειρο όπου πριν μάθει ότι είναι έγκυος, ο παππούς Σωτήρης της έδωσε ένα παιδί στο χέρι και της λέει «Αυτό είναι το παιδί μου». Έμαθε ότι είναι έγκυος, πέρασε καιρός, ήρθε η ώρα να γεννήσει. Μπήκε στο νοσοκομείο γένναγε 3 μέρες και πριν γεννήσει την πήρε ο ύπνος και ο παππούς εμφανίστηκε πάλι στο όνειρο και της είπε «Ήρθε η ώρα. Το παιδί αυτό είναι δικό μου». Και η μάνα μου γέννησε την ημέρα των γενεθλίων του παππού. Έχουμε τα ίδια γενέθλια και το όνομα.
Και εγώ πιστεύω στο μεταφυσικό, αλλά αυτό είναι από τ’ ανατριχιαστικά μεταφυσικά.
Η γιαγιά μου είχε έναν σύντροφο, τον δεύτερο παππού μου που εγώ αυτόν γνώρισα, τον Στέφανο, ο οποίος ήταν η πατρική φιγούρα που είχα στη ζωή μου και περνάγαμε πολύ χρόνο μαζί. Μου έλεγε διάφορες ιστορίες από πολέμους, από περιπέτειες. Όσο ήμουν μικρός εγώ τα πίστευα όλα, αλλά στην πορεία κατάλαβα ότι μου έλεγε παραμύθια, γιατί μου έλεγε για πολέμους που δεν ήταν ζωντανός για να έχει συμμετάσχει ας πούμε. Φυσικά ο Σωτηράκης ο μικρός έλεγε ουάου! Και έχω βρει λοιπόν ένα κουτί με φωτογραφίες παλιές. Και οι φωτογραφίες αυτές μου λένε πολλές ιστορίες και μία από αυτές ήταν η ιστορία του παππού του Στέφανου, ο οποίος κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου του δεν ήταν στον πόλεμο. Ήταν στα νοσοκομεία με ένα κομμάτι ξύλο και πούλαγε στους τραυματισμένους οδοντόβουρτσες, χαρτομάντιλα και φωτογραφίες. Έβγαζε φωτογραφίες τους ασθενείς και τις έστελνε στις οικογένειές τους. Όποτε λοιπόν ανακαλύπτω έναν άλλο παππού Στέφανο, ο οποίος είχε και μία φωτογραφική κάμερα την οποία την πήρα εγώ αφού πέθανε και έβγαζα τις πρώτες μου φωτογραφίες με φιλμ. Το κουτί αυτό λοιπόν που ανά διαστήματα το επισκεπτόμουν με φωτογραφίες από την οικογένεια του παππού του Στέφανου, από την οικογένεια τη δικιά μας και έβλεπα φιγούρες που δεν ήξερα ποτέ. Μία από αυτές τις φιγούρες ήταν ένας ξάδερφος του παππού, όπου τον συμβούλευε πώς να φτιάξει τη δικιά του επιχείρηση, πώς να στήσει το μαγαζί, πώς να μιλήσει με τις τράπεζες. Είχα βρει γράμμα που τα έλεγε όλα αυτά. Είναι ο κύριος που δεν έχει κεφάλι.
Αυτό το έργο που μ’ αρέσει. Τώρα ξέρεις τι μου ήρθε στο μυαλό Σωτήρη; Αυτό που περπατάω στον δρόμο καμιά φορά και βλέπω κουτιά πεταμένα που είναι όλη η ζωή κάποιων ανθρώπων, είτε σε χαρτιά είτε σε φωτογραφίες που κάποιοι λάθος τύποι τα πετάνε.
Μια τρέλα είναι το να τα πετάς αυτά. Τις έχω δει τις φωτογραφίες αυτές απ’ το κουτί μου 1.000.000 φορές και κάθε φορά έχουν κάτι καινούργιο να μου πουν. Είναι απίστευτο! Και έτσι είχα κάνει και τα πρώτα μου μπλουζάκια πριν πόσα χρόνια που τα πούλαγα.
Όλη σου η αρχή ξεκίνησε από εκείνο το κουτί με τις φωτογραφίες.
Από ένα κουτί από ανθρώπους που δεν είχα γνωρίσει ποτέ.
Τόλμησες να τα μοιραστείς όμως αυτές τις ιστορίες και τις φωτογραφίες.
Τα πρώτα μπλουζάκια ήταν οικογενειακά άτομα. Ήταν με φωτογραφίες του παππού μου του Σωτήρη, την αδερφή του, τους προπάππου μου. Απλώς είναι διαφορετικό το story telling το οποίο χρησιμοποιώ τώρα.
Δεν νιώθεις ότι ξεπουλάς λίγο τα πολύ προσωπικά σου οικογενειακά πράγματα;
Όχι, γιατί αισθάνομαι ότι το να μοιραζόμαστε ιστορίες είναι ο πιο όμορφος τρόπος για να εμπνεύσουμε ο ένας τον άλλον. Γιατί άμα δεν ήξερα ότι ο παππούς ο Στέφανος είχε ζήσει τη ζωή που έζησε ας πούμε, δεν θα ήξερα ότι έχουμε ένα κοινό meeting point, ότι έβγαζε φωτογραφίες. Αν δεν ήξερα ότι ο παππούς ο Σωτήρης είχε φίλους που βοηθούσαν να κάνει δικές του επιχειρήσεις και να φτιάχνει πράγματα μπορεί να μην αισθανόμουν λίγο χαμένος. Γι’ αυτό μ’ αρέσει και πάρα πολύ στο Fluffer πάντα να έχω άτομα και να λένε τις ιστορίες τους, γιατί είναι ο πιο ωραίος τρόπος να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον, να αποδεχτούμε τον εαυτό μας και να εμπνευστούμε για κάτι παραπάνω.
Γιατί;
Για ποιο λόγο βλέπουμε πορνό; Το χύσιμο είναι το πρώτο επίπεδο. Το δεύτερο είναι για να αποδεχτούμε το σώμα μας και να βρούμε τρόπο να νιώσουμε, να νιώσουμε την ηδονή και την απόλαυση.
Αλλά από την άλλη δεν έχει κακοχαρακτηριστεί το πορνό, ότι δημιουργεί αυτές τις τάσεις τύπου ξέρεις το χέρι στη μέση και το μπες βγες, γιατί λένε όλοι ότι έχει καταστρέψει μια γενιά ανθρώπων, ότι παρουσιάζει μόνο σάρκα.
Δεν είναι λευκό μαύρο τα πράγματα στη ζωή, είμαστε ένα ατέλειωτο γκρι. Δεν μπορώ να σου πω ότι ναι, αλλά και όχι ταυτόχρονα. Το θέμα είναι πώς τα αποδεχόμαστε εμείς, πώς τα βιώνουμε εμείς.
Αν πάμε στη λογική του να «κλαφτούμε» ξεκινάει το μπούλινγκ γιατί σου αρέσουν τα αγόρια, μετά στα 17 που δεν ήσουν της καλών τεχνών, θα έχεις φάει σίγουρα το μπούλινγκ σου και σε διάφορα στάδια.
Στην αρχή ήμουν πάρα πολύ ντροπαλός, γιατί μεγάλωσα και στα προάστια κτλ. και δεν είχα και άλλα κουήρ άτομα στον περίγυρό μου και φοβόμουν να δημιουργήσω κιόλας, γιατί φοβόμουν ότι μπορεί κάποιος να με διαβάσει, να με καταλάβει. Ειδικά τότε που ξεκίνησα να παίζω και μουσική και να βγαίνω νύχτα και να γνωρίζω νέο κόσμο και να είμαι στην Αθήνα, υπήρχε πολύ η ερώτηση τι είσαι, ποιος σου αρέσει και τι κάνεις.
Δεν ήταν ερωτικής φύσεως οι ερωτήσεις, ήταν για να σε γνωρίσουν.
Ναι, για να με γνωρίσουν, που πολλές φορές εγώ, επειδή δεν ήμουν έτοιμος να κάνω αυτή την κουβέντα, το πήρα και αρνητικά και ένας φίλος τότε μου είπε «όχου γιατί δεν μιλάς»; «Δεν είμαι έτοιμος να μιλήσω» του είπα κι εκείνος συνέχισε λέγοντάς μου «Το καταλαβαίνουμε από τη δουλειά σου». Τότε κατάλαβα ότι η δουλειά μου μπορεί να μιλήσει για μένα και τότε έκανα τα αρκουδάκια και μετά σταμάτησαν να με ρωτάνε αν είμαι γκέι.
Από την άλλη όμως, εσύ θεωρείς τον εαυτό σου ότι είσαι μόνο η κουήρ πλευρά σου; Γιατί τα έργα σου και οι μπλούζες σου φοριούνται από όλα τα είδη ανθρώπων.
Μα αυτός είναι κι ο σκοπός. Για πολλά χρόνια με θεωρούσα πανσέξουαλ. Δεν κάνω κάτι για γκέι άτομα μόνο ή για κουήρ άτομα. Κάνω κάτι για να εκφράζω τον εαυτό μου. Δεν σημαίνει ότι εκφράζομαι μόνο με τη σεξουαλική μου επιλογή. Δεν είμαι μόνο ό,τι κάνω στο κρεβάτι μου, είμαι χίλια πράγματα. Και ο Στέλιος και όλοι μας, γι’ αυτό πιστεύω ότι δεν είναι απαραίτητο να συνδέουμε και τόσο την τέχνη με τον καλλιτέχνη. Είναι διαφορετικές εμπειρίες.
Από τον τίτλο φαντάσου της έκθεσης “Men I Never Met” το πρώτο πράγμα που μου έσκασε στο μυαλό ήταν αυτή η θεμελιώδης απορία που ίσως μοιραζόμαστε όλοι. Γιατί ερωτευόμαστε τους ανθρώπους που δεν μας θέλουν ή μας θέλουν οι άνθρωποι που δεν ερωτευόμαστε; Μπας και βρήκες απάντηση σε αυτό;
Γιατί αναζητούμε κάτι το οποίο δεν ξέρουμε, νομίζω αυτό που πάντα ψάχνουμε είναι ο ενθουσιασμός εν τέλει.
Για να νιώσουμε ζωντανοί, να ξυπνήσουμε όπως όταν εσύ δημιουργείς κάτι καινούριο.
Μια κοινωνική σχέση δεν έχει μονάχα ένα αποτέλεσμα. Πάντα ψάχνουμε πολλά πράγματα. Ένας άνθρωπος έρχεται στη ζωή μας για πάρα πολλούς λόγους. Κάποιοι από τους λόγους αυτούς μπορεί να καλύπτονται σε ένα βράδυ σεξουαλικά, κάποιοι δεκαετίες πολυεπίπεδης, πολύπλευρης φιλίας. Δεν είναι απαραίτητο το ότι ξέρουμε και τι θέλουμε κιόλας.
Βέβαια, αλλά δεν συναντιόμαστε τυχαία οι άνθρωποι, αυτό το πιστεύω κι εγώ, ότι υπάρχει ένα ίσως όχι τόσο μεταφυσικό όπως στη δική σου περίπτωση, αλλά όλοι έχουμε πιστεύω κάτι ανάλογο κάπως «μεταφυσικό» στη ζωή μας. Το μεταφυσικό μας κάνει να νιώθουμε ότι είμαστε και ιδιαίτεροι.
Να σου πω κάτι; Άμα τα πράγματα ήταν τόσο απλά όσο μας μάθανε στο σχολείο δεν θα χτίζονταν ουρανοξύστες.
Της μαμάς επειδή την αναφέραμε και γουστάρω ποιο είναι το αγαπημένο της έργο από αυτή την έκθεση;
Ο μπαμπάς της βέβαια.
Τι σου είπε;
Χαίρεται πάρα πολύ και επειδή πάντα από την αρχή που είχα βρει εκείνο το κουτί είχα χρησιμοποιήσει εκείνες τις φωτογραφίες άρεσε σε όλη την οικογένεια, για πάρα πολλά χρόνια, και ακόμη και σήμερα, πάντα όποιος από την οικογένεια βρει παλιές φωτογραφίες με παίρνει τηλέφωνο. Βρήκα ένα καινούργιο κουτί.
Τώρα με πήγες στα παιδικά μου χρόνια. Του κουτιού τα παραμύθια. Έτσι το άνοιξε αυτό το κουτί. Παραμύθι να ακουστεί. Εσύ το έκανες τέχνη. Άνοιξες ένα κουτί που ήσουν τυχερός που υπήρχε στο σπίτι. Δεν ξέρω αν πρέπει να σε ρωτήσω κάτι άλλο γιατί αρκετά εξέθεσες στον εαυτό σου.
Πάρα πολύ. Ντρέπομαι! Ξέρεις, ντρέπομαι που είναι αστείο να ντρέπομαι κιόλας ταυτόχρονα, γιατί έχω κάνει ένα περιοδικό για τα leather κι έχω ένα τεύχος που είχε εξώφυλλο ένα butt plug, οπότε τι να ντραπώ, δεν ξέρω;
Ωραία, για να ισάξουμε την ντροπή. Έχω απέναντι μου ένα παιδί που είναι ντροπαλό, που νιώθει ότι είναι 35 χρονών γέρος, που δεν τον είχαν αναγνωρίσει και αποδεχτεί στην αρχή. Τι έχεις να πεις σε αυτά τα πιτσιρίκια που είναι στην ίδια φάση με σένα; Τι μπορούμε να πούμε σε αυτά τα παιδιά για να συνεχίσουν και να φτάσουν εκεί που έχεις φτάσει κι εσύ; Γιατί κάπου έχεις φτάσει.
Πολύ κλισέ, πάρα πολύ cheesy, αλλά πραγματικά μπορείς να καταφέρεις τα πάντα. Το θέμα είναι να έχεις όνειρα και πάρα πολύ ρεαλιστικά να βρεις τον τρόπο να καταφέρεις τα όνειρα αυτά. Τα πάντα μπορούν να γίνουν. Όλη μου η ζωή είναι ένα σενάριο το οποίο δεν ήξερα ότι είναι πιθανό. Όλη μου η ζωή και για πάρα πολλά χρόνια, και ευτυχώς όμως ήμουν τυχερός που βρέθηκα σε ένα περιβάλλον που με βοήθησε να πράξω έτσι ώστε να κάνω τη ζωή μου πραγματικότητα. Άμα τα κατάφερα εγώ, μπορεί να τα καταφέρει οποιοσδήποτε.
