Στην νέα του δουλειά, ο Νίκος Λαγός επιστρέφει στη ζωγραφική ως πεδίο άμεσης, σχεδόν ωμής καταγραφής σκέψεων, συναισθημάτων και εμπειριών. Έργα κυρίως της τελευταίας διετίας (2024–2025) συνθέτουν ένα πυκνό εικαστικό σύμπαν, όπου λέξεις, σύμβολα, αριθμοί και εικόνες συνυπάρχουν σε μια ένταση που δεν επιδιώκει την εξήγηση, αλλά τη βιωματική πρόσληψη.
Όπως σημειώνει ο Χριστόφορος Μαρίνος στο κείμενό του για την έκθεση, η ζωγραφική του Νίκου Λαγού κινείται σε πολλαπλές διαστάσεις χώρου και χρόνου, πέρα από τη λογική ερμηνεία. Σπίτια, καρδιές, σκάλες, κεραίες, σύννεφα, κρανία, σκελετοί και λέξεις –στα ελληνικά και στα αγγλικά– γεμίζουν τον ζωγραφικό χώρο, άλλοτε λειτουργώντας αυτόνομα και άλλοτε σχηματίζοντας ποιητικές ή αινιγματικές φράσεις. Αναφορές σε τραγούδια, επαναλαμβανόμενα μοτίβα και παιγνιώδεις δομές παραπέμπουν σε έναν κόσμο που μοιάζει να οικοδομείται και να αποδομείται ταυτόχρονα.
Η «ωμότητα» του τίτλου δεν αφορά μόνο προσωπικά αδιέξοδα, αλλά και την κοινωνική και οικονομική παραζάλη της εποχής μας. Ωστόσο, μέσα σε αυτό το φαινομενικά χαοτικό σύμπαν, αναδύονται μικρές νησίδες τρυφερότητας, χιούμορ και αυτοσαρκασμού, στοιχεία που διατρέχουν σταθερά το έργο του.
Με την νέα του δουλειά ο Νίκος Λαγός μετράει τις ελευθερίες του, υπερασπίζεται την αθώα ματιά στη ζωγραφική και δηλώνει, ή μάλλον συμπεραίνει με έκπληξη: «είμαστε όλοι το ίδιο άτομο».
Ο Νίκος Λαγός μοιράζεται το Ημερολόγιο προετοιμασίας της νέας του έκθεσης “RAW” που φιλοξενείται στην γκαλερί Σκουφά:
Άνοιξη 2024
Ξεκινάω να δουλεύω ξανά μετά από μεγάλη παύση. Για περίπου ενάμιση χρόνο ήμουν έξω από το εργαστήριο. Είχα καιρό να μπω και μου πήρε μήνες να ζεσταθώ και να βρω κανονικό ρυθμό. Δεν είναι ότι δεν ζωγράφιζα καθόλου. Απλώς δεν είχα εμπιστοσύνη στο τι κάνω και δεν προχωρούσε μόνο του. Τα πρώτα έργα βγήκαν δύσκολα. Πολλή δουλειά και λεπτομέρεια. Ωραία έργα, αλλά χωρίς χειρονομία. Σαν να ήμουν προσεκτικός μέχρι ακινησίας. Δύο μεγάλα έργα πήγαν σε ομαδική στην Καρλσρούη. Αυτό με βοήθησε. Ήταν ένα σημάδι ότι κάτι ξανακινείται.
Καλοκαίρι 2024
Μένω μόνος μου στο Παγκράτι. Η περίοδος είναι βαριά και με ένταση. Πηγαίνω στο εργαστήριο σχεδόν κάθε μέρα. Η μοναξιά είναι δύσκολη, αλλά με σπρώχνει εκεί. Το εργαστήριο λειτουργεί σαν χώρος να κρατηθώ, κι έτσι συνεχίζει να βγαίνει παραγωγή.
Παράλληλα, με κυνηγάει ο στόχος: η έκθεση που ήταν για Φεβρουάριο 2025. Έχω λίγα έργα. Οριακά θα στεκόταν. Δεν πήγα διακοπές. Μόνο λίγες μέρες με τον γιο μου στην Ταϊλάνδη.
Φθινόπωρο 2024
Η πίεση μεγαλώνει. Όχι επειδή δεν δουλεύω, αλλά επειδή νιώθω ότι πρέπει να προλάβω. Η ένταση με τρώει, αλλά στην παραγωγή βοηθάει. Όταν είμαι έτσι, βγαίνουν περισσότερα.
Δεκέμβριος 2024 – Ιανουάριος 2025
Δύο μήνες πριν, αποφασίζεται η αναβολή. Η έκθεση πάει για Φεβρουάριο 2026. Στην αρχή κλονίζομαι. Μετά από λίγο, αναπνέω καλύτερα.
Δεν γίνεται εύκολο. Γίνεται όμως εφικτό. Τώρα υπάρχει χρόνος να γίνουν πολλά έργα και να υπάρχει επιλογή. Δεν δουλεύω πια με το άγχος του «να βγει». Το κάθε έργο δεν γίνεται σκοπός από μόνο του.
Άνοιξη 2025
Μπαίνει ρουτίνα. Εργαστήριο σχεδόν κάθε μέρα. Η δουλειά αρχίζει να βγαίνει πιο αβίαστα. Βρίσκω ρυθμό. Όταν το έργο ανταποκρίνεται, με τραβάει να το συνεχίσω.
Ξαναεμφανίζεται και ενδιαφέρον από τον κόσμο. Είχε χαθεί λόγω της παύσης. Έρχονται άνθρωποι στο εργαστήριο, βλέπουν τα καινούργια, ρωτάνε. Αυτό με βοηθάει να καταλάβω ότι επιστρέφω.
Καλοκαίρι 2025
Αυτό το καλοκαίρι είμαι πιο ήρεμος. Συνεχίζω να δουλεύω, αλλά χωρίς πανικό. Τα έργα βγαίνουν πιο ζωντανά και πιο χρωματιστά από την προηγούμενη ενότητα Skulls@Hearts, που ήταν πιο κλειστή και μονοδιάστατη. Βλέπω τη διαφορά και σε μένα και στη δουλειά.
Φθινόπωρο 2025
Η παραγωγή συνεχίζεται. Υπάρχει υλικό. Πολλά έργα. Αυτό δίνει άνεση, αλλά κάνει δυσκολότερη την επιλογή. Οι επισκέψεις στο εργαστήριο αυξάνονται. Η δουλειά μπαίνει πάλι μπροστά. Αυτό μου κάνει καλό.
Δεκέμβριος 2025
Ξεκινάει ο κατάλογος. Μια πολύ καλή φίλη γραφίστρια τον αναλαμβάνει. Αποφασίζουμε να γίνει σωστός κατάλογος, με κόστος. Τον θέλω. Τα έργα φεύγουν. Ο κατάλογος μένει.
Μπαίνει πολλή οργάνωση. Αυτό κουράζει αλλιώς. Δεν σε ανεβάζει. Σε αδειάζει.
Ιανουάριος 2026
Τελική ευθεία. Δεν πάει «ρολόι». Κείμενα, απαντήσεις, deadlines. Δεν μένει ώρα κενή. Η έκθεση πλησιάζει και η μέρα μικραίνει.
Με δυσκολεύει να έχω πολλά πράγματα μαζί. Εργαστήριο, mail, τηλέφωνα, κατάλογος. Είναι διάσπαση.
Δύο μέρες πριν τα εγκαίνια
Τώρα είμαι δύο μέρες πριν τα εγκαίνια. Έχω άγχος. Βλέπω όμως ότι βγήκε δουλειά. Βγήκαν πολλά έργα και καλά. Υπάρχει επιλογή και υπάρχει ζωή μέσα τους. Περιμένω να στηθούν στον χώρο και να σταθούν μόνα τους.
