Ο ποιητικός κόσμος του Ρωμανού του Μελωδού βρίσκεται στο κέντρο του «ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΑΝΤΟΥ», ενός έργου που προσεγγίζει το ποιητικό σύμπαν του «Σαίξπηρ του Βυζαντίου» με σύγχρονους μουσικούς και θεατρικούς όρους.
Η νέα αυτή δισκογραφική δουλειά, που φέρει την υπογραφή του Θωμά Κωνσταντίνου, της Δήμητρας Στογιάννη και της νέας τους εταιρείας ETHOS, έχει στον πυρήνα της τους ύμνους του εκφραστή της βυζαντινής ποιητικής παράδοσης και συγκεντρώνει πολύ σημαντικά ονόματα του ελληνικού τραγουδιού και θεάτρου: Νάνα Μούσχουρη, Χάρις Αλεξίου, Γιώργο Νταλάρα, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Δήμητρα Γαλάνη, Τάνια Τσανακλίδου, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Μάρθα Φριντζήλα, Δημήτρη Καταλειφό, Σπύρο Σακκά, Ζαχαρία Καρούνη, Σωκράτη Σινόπουλο, ETHOS ENSEMBLE και Θυγατέρες.
ΙΣΩΣ ΣΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ
Μετά το “HOLY WEEK”, που συντρόφευσε χιλιάδες ακροατές το Πάσχα της καραντίνας του 2020, ο Θωμάς Κωνσταντίνου επανέρχεται στο ποιητικό και μουσικό σύμπαν της Μεγάλης Εβδομάδας με το «ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΑΝΤΟΥ». Βασισμένο στο έργο του Ρωμανού και σε ποιητική απόδοση στα νέα ελληνικά από τον π. Ανανία Κουστένη, το νέο αυτό έργο ξεδιπλώνεται σε επτά πράξεις, ακολουθώντας την πορεία από την είσοδο στα Ιεροσόλυμα έως το Πάθος και την Ανάσταση, μέσα από spoken songs, αφηγήσεις και πρωτότυπες μουσικές. Η σύνθεσή του κινείται ανάμεσα στο βυζαντινό και ανατολικό ηχόχρωμα και στην προκλασική δυτική μουσική, αποκτώντας έναν χαρακτήρα σύγχρονο, ανοιχτό και βαθιά σκηνικό.
Το «ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΑΝΤΟΥ» δεν προτείνει μια μουσειακή επιστροφή στο παρελθόν. Προτείνει έναν νέο τρόπο να ακούσουμε τον Ρωμανό: ως ποιητή της γλώσσας, του δράματος και της ανθρώπινης εμπειρίας. Ως έναν δημιουργό που εξακολουθεί να αφορά όχι μόνο την πίστη, αλλά και τη δύναμη του λόγου, της μουσικής και του θεάτρου.
Ο μουσικός Θωμάς Κωνσταντίνου μοιράζεται το ημερολόγιο δημιουργίας του έργου «Αυτός που βρίσκεται παντού» του Ρωμανού του Μελωδού:
2020: Η πρώτη ιδέα
Μόλις έχει ολοκληρωθεί το album “Holy Week” και μου προτείνεται από τον Μιχάλη Κουμπιό να το κάνω παράσταση, βάζοντας κείμενα του Ρωμανού. Προτείνεται μετάφραση του ποιητή Καρούζου, η οποία όμως δεν προκρίνεται γιατί πέφτει στα χέρια μας η ποιητική απόδοση του γέροντα Ανανία Κουστένη, η οποία αφορά στο σύνολο των ύμνων του Ρωμανού και όχι μόνο σε ένα κοντάκιο, όπως έκανε ο Καρούζος.
2022: Η πρώτη απόπειρα
Η Δήμητρα Στογιάννη «βουτάει» σε ένα βιβλίο επτακοσίων σελίδων και διαλέγει τα κείμενα που αργότερα θα αποτελέσουν την ραχοκοκαλιά του έργου. Ήδη δουλεύω πάνω στην μουσική. Το πιο δύσκολο δεν έχει έρθει ακόμα. Ποιος παραγωγός θα το αναλάβει και που θα ανέβει; Αρχίζουν οι επαφές και τα τηλέφωνα. Παντού εμπόδια και καθυστερήσεις.
2023: O πρώτος ενδιαφερόμενος
Ραντεβού στην Ομόνοια με τον τότε διευθυντή του Διεθνούς Φεστιβάλ Λευκωσίας, Γιώργο Παπαγεωργίου με τον οποίο συζητάμε για άσχετα θέματα έως τη στιγμή που με ρωτάει με τι άλλο ασχολούμαι εκείνο τον καιρό. «Με τον Ρωμανό τον Μελωδό», του απαντάω και εκεί αρχίζουν όλα. Ξεκινάει μια περίοδος κατά την οποία «κυνηγιόμαστε» στα τηλέφωνα για να καταφέρουμε να το ανεβάσουμε στην Κύπρο. Κάπου εκεί πέφτει στο τραπέζι το όνομα της Χαρούλας (Αλεξίου) και της Ελευθερίας (Αρβανιτάκη). Μέχρι να αποφασίσω και να βρω το κουράγιο να τους το προτείνω περνά ένας ολόκληρος χρόνος.
2024: Τελευταία ευκαιρία
Έπειτα από αναβολές ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι. Αντί να κυνηγάμε εμείς τον παραγωγό κυνηγάει αυτός εμάς. Θέλει να το ανεβάσει οπωσδήποτε. Παίρνω μια βαθιά ανάσα και τηλεφωνώ στην Χαρούλα. Έπειτα στον Ζαχαρία Καρούνη, τον μόνο που εμπιστεύομαι τυφλά να αναλάβει την ευθύνη ενός τέτοιου έργου μιας και εκτός από δεινός τραγουδιστής και ψάλτης, είναι θεολόγος, γνώστης του Ρωμανού και των inside stories και βέβαια είναι άνθρωπος του θεάτρου.
2025: Το θεατρικό
Ανεβαίνει στην Κύπρο η παράσταση με αφηγητές την Χαρούλα, τη Δήμητρα και τον Ζαχαρία, που κάνει και την σκηνοθεσία και σκηνική επιμέλεια. Δύο συνεχόμενα sold out, μεγάλη αποδοχή από κοινό και κριτικούς αλλά μένει μια απορία: Πότε θα το ξαναδούμε; Θα το φέρετε στην Αθήνα; Πως μπορούμε να το ακούσουμε;
2026: To album
Κλείνουμε το studio Sierra. Χωρίς να ξέρουμε τι και πώς θα γίνει. Το μόνο σίγουρο είναι πως έχουμε ισχυρή πεποίθηση πως θα μας βοηθήσει ο ίδιος ο Ρωμανός. Οι συντελεστές έρχονται ο ένας μετά τον άλλο. Με προθυμία, με χαρά, με ειλικρίνεια. Δίνει η καθεμία και ο καθένας ό,τι καλύτερο έχει στο έργο. Αρχίζει και παίρνει νέα μορφή, πιο ξεκάθαρη. Το άλλοτε σκίτσο της θεατρικής εκδοχής μετατρέπεται σιγά σιγά σε έναν πανέμορφο πίνακα με αμέτρητα χρώματα και πλούσια υφή. Μετατρέπεται σε μια αναμνηστική φωτογραφία με τις μεγαλύτερες εν ζωή Ελληνίδες ερμηνεύτριες, καθώς και με εμβληματικούς άνδρες του τραγουδιού και του θεάτρου. Όλοι εκεί για τον Ρωμανό, τον μεγαλύτερο υμνογράφο, τον Σαίξπηρ του Βυζαντίου, τον παραγνωρισμένο, τον ταπεινό. Αυτόν από τον οποίο άντλησαν έμπνευση οι μεγαλύτεροι Έλληνες ποιητές όπως ο Ελύτης, ο Γκάτσος αλλά που μετά όλοι φαίνεται να ξέχασαν. Αυτόν που αν δεν υπήρχε, δεν θα είχε φτάσει η ελληνική γλώσσα από τον Πίνδαρο έως τον Κάλβο, γιατί αυτός βρίσκεται ακριβώς στην μέση της ιστορίας. Αυτόν που ένα βράδυ όπως λένε τα συναξάρια, η ίδια η Παναγία του έδωσε να καταβροχθίσει μια περγαμηνή, ανταμείβοντας την ταπεινότητα και την αγάπη του για τους ανθρώπους, χαρίζοντας του αιώνια έμπνευση και Χάρη.
