Κείμενο: Φώτης Αναστασιάδης
Μετά τις post rock εποχές της μπάντας Shortcat και τον folk νεορομαντισμό του ντουέτου Your Hand In Mine, ο Μάνος Μυλωνάκης συνεχίζει το μουσικό του ταξίδι solo, αλλά ποτέ μόνος. Κυκλοφορίες CD, live εμφανίσεις, soundtracks για μία θεατρική παράσταση και ένα ντοκιμαντέρ και όλα με συνεχείς συνεργασίες με καλλιτέχνες από Ελλάδα αλλά και εξωτερικό. Με αφορμή τη συναυλία του στις 5 Οκτωβρίου στο πλαίσιο των 50ών Δημητρίων του Δήμου Θεσσαλονίκης, μιλήσαμε μαζί του για τα ταξίδια του, μουσικά και μη.
ελculture: Τι είναι το Sólfar; Τι σημαίνει για σένα το περσινό ταξίδι σου στην Ισλανδία και τι αυτή η κυκλοφορία;
Μάνος Μυλωνάκης: Το Sólfar είναι ένα πανέμορφο γλυπτό στη βόρεια παραλία του Ρέικιαβικ, φτιαγμένο από τον Jón Gunnar πριν από 25 χρόνια. Είχα την τύχη να το συναντήσω στο ταξίδι μου εκεί, περπατώντας τυχαία εκείνη τη μέρα, ακριβώς μετά την ηχογράφηση στο home studio του Viktor. Πέρα από το ωραίο σχήμα, την εντυπωσιακή ένταξή του στο τοπίο και την όμορφη λέξη (ίσως είναι τα μόνα ισλανδικά που κατάφερα να προφέρω!), Sólfar σημαίνει “the sun voyager”, είναι ο ταξιδιώτης που μόνο με οδηγό τον ήλιο που δύει, χωρίς GPS, διασχίζει βουνά, ατελείωτα δάση, ζούγκλες και καταρράκτες, φτάνει στην ακτή, κατασκευάζει βάρκα και αναζητά τη χαμένη πατρίδα που (νομίζει ότι) έχει. Αυτή η αφελής, αλλά ενθουσιώδης αναζήτηση μιας ανεξερεύνητης περιοχής, συνοψίζει το πώς περίπου ένιωσα γράφοντας μουσική σε ένα νέο περιβάλλον, για όργανα που δεν τα ξέρω (κουαρτέτο εγχόρδων) και ηχογραφώντας την με άγνωστους συνεργάτες. Σα να βγαίνεις από το καβούκι σου για τα καλά… Η κυκλοφορία του Sólfar EP έρχεται, καλώς εχόντων των πραγμάτων, την άνοιξη του 16, από ένα ανεξάρτητο γερμανικό label. Σύντομα ίσως να μπορώ να πω περισσότερα.
Το γλυπτό Sólfar στην Ισλανδία
ελc: Πρόσφατα είδα μια ταινία για τη ζωή του Ben Wilson των Beach Boys και τον τρόπο που μετέφερε τη μουσική που είχε στο μυαλό του στους μουσικούς στο στούντιο. Ποια μονοπάτια ακολούθησε η συνεργασία σου με τους Ισλανδούς μουσικούς στην ηχογράφηση αυτού του δίσκου;
Μ.Μ: Ως εκ φύσεως σχολαστικός (τουλάχιστον σε ό,τι θεωρώ σημαντικό) δεν δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα να προετοιμάσω το έδαφος, ώστε να έχω μια εύκολη και ευχάριστη εμπειρία. Υπήρξε φυσικά το χρονοβόρο και άχαρο κομμάτι του «να βρω» με ποια άτομα θα συνεργαστώ, να τους στείλω 200 e-mails, να προετοιμάσω τις παρτιτούρες στην τελευταία λεπτομέρεια, να μην ξεχάσω τίποτα και να είμαι στην ώρα μου στη σωστή ακαταλαβίστικη διεύθυνση, αλλά γενικά το αποτέλεσμα ήταν παραπάνω από ικανοποιητικό! Οι μουσικοί που συνάντησα ήταν επαγγελματίες και πολύ έμπειροι, οπότε τουλάχιστον ως προς το εκτελεστικό μέρος, η κατάσταση ήταν λίγο plug n’ play. Στα απρόοπτα, που είναι πλέον υποχρεωτικό να υπάρχουν (τόσο που τελικά τα περιμένεις να συμβούν), συγκαταλέγονται πράγματα όπως: ο βιολιστής έσπασε το πόδι του την προηγούμενη εβδομάδα στο 5×5, η βιόλα έπρεπε να κάνει διάλειμμα κάθε τόσο να θηλάσει το μωρό της και τον τσελίστα δεν κατάλαβα ποτέ πώς τον λένε… Συνολικά όμως, είχαμε ένα ενδιαφέρον πάντρεμα πολιτισμών, το οποίο ελπίζω να αποτυπώθηκε με ωραίο τρόπο στο δίσκο.
Το εξώφυλλο του ακυκλοφόρητου δίσκου (Φωτογραφία από Ισλανδία) | Dafni Melidou ©
ελc: Πώς αυτή η εμπειρία μεταδίδεται στους μουσικούς που θα σε πλαισιώνουν στο live στα Δημήτρια;
Μ.Μ: Δεν θα περίμενα σε καμία περίπτωση να μεταφερθεί αυτούσια η ατμόσφαιρα και η εμπειρία αυτή στους μουσικούς που θα παίξουν μαζί μου τη Δευτέρα. Εκτός του ότι πολύ απλά, τεχνικά δεν γίνεται, θα προτιμούσα να μην προσκολληθούμε τόσο εκεί, αλλά να βάλει ο καθένας το στίγμα του στο να κατασκευαστεί ένα καινούριο σύμπαν που θα περικλείει και άλλες δύο δουλειές που έκανα φέτος, το θεατρικό soundtrack Zyklon, και τη μουσική επένδυση του “Μια γειτονιά στο όριο” της Παράλλαξης.
ελc: Έχεις δύο επαγγελματικές κάρτες; Μία αρχιτέκτονας και μία μουσικός; Θα ήθελες να έχεις μία που να συνδυάζει και τα δύο;
Μ.Μ: Ναι, έχω σκεφτεί πολλές φορές να φτιάξω μία διπλής όψης! Έχω πλέον σταματήσει να περιμένω ότι θα ζήσω από το ένα ή από το άλλο επάγγελμα, αφήνω τα πράγματα να έρθουν όπως θέλουν, “να μου συμβούν” -όπως λέει κι ο φίλος μου Γιώργος- μέσα από το απαιτούμενο φίλτρο ενστίκτου και επιλογών. Έτσι κι αλλιώς, ως γνωστόν, τα σχέδια του Έλληνα τα βλέπει η Μέρκελ και γελά. Το δέλεαρ του εξωτερικού τελικά φαντάζει η μόνη ρεαλιστική επιλογή, ακόμη κι αν προϋποθέτει να τα ξεκινήσεις όλα από το μηδέν στα 32 σου, παρά τις θυσίες, και παρά το ρίσκο ότι αυτό που κάνεις τελικά μπορεί να μην ενδιαφέρει κανέναν έξω…
Μάνος Μυλωνάκης | Φωτογραφία: Dafni Melidou ©
ελc: Τα τελευταία χρόνια έχεις ασχοληθεί με πολλά διαφορετικά και ενδιαφέροντα μουσικά project. Έχεις κάτι άλλο στο μυαλό σου που θα ήθελες πολύ να κάνεις;
Μ.Μ: Αυτό που θα ήθελα πραγματικά να κάνω, είναι να μπορέσω να ταξιδέψω για τη μουσική μου, να τεστάρω όλο το υλικό της τελευταίας χρονιάς στη live παρουσίαση, πώς μπορεί αυτή να το εξελίξει και να αλλάξει τον τρόπο που σκέφτομαι και συνθετικά. Κι έπειτα να κάτσω και να ασχοληθώ με το επόμενο πρότζεκτ. Αυτή η κυκλική διαδικασία είναι που με γοητεύει και μου έχει λείψει περισσότερο.
—
Info: Ο Μάνος Μυλωνάκης εμφανίζεται live στην Αίθουσα Δοκιμών της ΚΟΘ, τη Δευτέρα 5 Οκτωβρίου, στα πλαίσια των 50ών Δημητρίων
Κεντρική φωτογραφία άρθρου: Minos Alchanatis ©
