Ένας μεσήλικας συγγραφέας με ένδοξο παρελθόν, μετακομίζει σε καινούργια μεγαλούπολη με στόχο να συνδεθεί με παραγωγούς του Χόλυγουντ ώστε να γράψει ένα σενάριο που θα του εξασφαλίσει οικονομική άνεση και θα τον επαναφέρει στην δημοσιότητα. Στην πορεία όμως η καθημερινότητά του θα μετατραπεί σε εφιάλτη και θα τον φέρει αντιμέτωπο με μια σταδιακή κατάρρευση νοητική αλλά και ψυχολογική.
Η «Κατάρρευση» του Φ. Σ. Φιτζέραλντ είναι ένα αυτοβιογραφικό κολάζ άρθρων, που εν τέλει διατυπώθηκε και εκδόθηκε σε ενιαίο κείμενο, για το περιοδικό Esquire, αρχικά δημοσιευμένο σε τρεις συνέχειες, τέσσερα μόλις χρόνια πριν τον απροσδόκητο θάνατο του συγγραφέα και ενώ είχε εισέλθει σε μια περίοδο αγωνιώδους ενδοσκόπησης και καταστροφικών καταχρήσεων.
Ο Γιώργος Σίμωνας μοιράζεται το Ημερολόγιο Προβών της παράστασης «H κατάρρευση» του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ που παρουσιάζεται από τις 13 Φεβρουαρίου στο RABBITHOLE:
Γενάρης 2025
Η έναρξη μιας παραγωγής, η γέννηση ενός έργου, μιας ιδέας που ξέρεις ότι θα την ακολουθήσεις και μαζί σου θα ακολουθήσουν ένα σωρό άνθρωποι, είναι από τα πιο επίφοβα και συνάμα συναρπαστικά χρονικά παράθυρα στην εξέλιξη μιας θεατρικής παράστασης. Είναι η Αρχή. Αυτή η στιγμή πολλές φορές εκβιάζεται από τις ημερομηνίες που πρέπει να παρουσιάσεις μια πρόταση. Και όμως αυτή την φορά στάθηκα τυχερός. Ένα μήνα πριν την υποβολή της πρότασής μας στο Υπουργείο Πολιτισμού, μπήκα σε ένα βιβλιοπωλείο για να ρίξω μια ματιά και κάπου σε μια άκρη διέκρινα ένα βιβλιαράκι του Φιτζέραλντ. Το πήρα, όπως θα έπαιρνα οποιονδήποτε (σχεδόν) Αμερικανό λογοτέχνη. Το διάβασα στο σπίτι. Ένα στοχαστικό χρονικογράφημα, χωρίς ημερομηνίες, παρά μόνο αυτές που έγραφε ή δημοσίευε τις συνέχειες. Σε αυτό είδα μια ιστορία. Την ιστορία ενός συγγραφέα.
Αρχές καλοκαιριού 2025
Είχαμε ολοκληρώσει τη σεζόν με όμορφο τρόπο. Είχε τελειώσει η «Γραμμή σκιάς» του Τζόζεφ Κόνραντ και ετοιμαζόμασταν για το επόμενο project, ένα κείμενο δικό μου, τους «Γυμνιστές». Μίλησα με κάποιους συνεργάτες για την πιθανότητα να κάνουμε το χειμωνιάτικο έργο αν ερχόταν η επιχορήγηση – ο βαθμός ρίσκου τα τελευταία χρόνια θέλουμε να μειώνεται. Κάναμε ραντεβού, με την προοπτική μιας επανάληψης των συναντήσεων αν όλα πήγαιναν καλά. Πρώτες σκέψεις με την δημιουργική ομάδα και τους μόνιμους συνεργάτες και με ένα δύο ηθοποιούς. Αλλά ως εκεί. Η δημιουργία μιας παράστασης είναι μεγάλη περιπέτεια. Πρέπει να ξέρεις ότι είσαι έτοιμος, το πλήρωμα γενναίο, το σκαρί που θα σε πάει ταξίδι γερό.
Αύγουστος 2025
Και έτσι όταν πήραμε την χρηματοδότηση ξεκίνησαν οι κουβέντες. Και τα σχέδια. Ευτυχώς είμαστε μια τυχερή ομάδα. Το γεγονός ότι έχουμε δικό μας χώρο, στον οποίο τα τελευταία χρόνια προστέθηκε και ένας δεύτερος, μας δίνει την πολυτέλεια να μην μας λυγίζουν τα χρονικά περιθώρια που δίνονται (ή βρίσκονται) οι οικονομικοί πόροι. Μπορούμε να αρχίζουμε την εργασία άμεσα.
Σεπτέμβρης 2025 – και τώρα ο Φιτζέραλντ…
Κάποια στιγμή θα έφτανα σε αυτόν τον συγγραφέα. Με σοβαρότητα. Με ωριμότητα δεν ξέρω, θα δείξει, αλλά την σοβαρότητα την έχτιζα. Ήξερα ότι δεν θα μεγαλοπιανόμουν. Όταν έχεις να κάνεις με τον συγγραφέα του Γκάτσμπυ πρέπει να σκεφτείς συγκεντρωμένα αν θα τον πλησιάσεις θεατρικά και με ποιον τρόπο, διότι ο τρόπος είναι η άποψή σου για αυτόν παραστατικά. Ή η άποψή σου σκέτα. Το να σου αρέσει κάτι και το να κάνεις κάτι δεν συνάδουν πάντα. Καθώς εξηγούσα την σκέψη μου όμως στους συνεργάτες κατάλαβα ότι ήταν εντελώς ξεκάθαρο αυτό που τους έλεγα: ο τρόπος που θα το κάναμε και το γιατί. Οπότε η έναρξη του σχεδιασμού παραγωγής ήταν βατή και μπορεί, τώρα που το σκέφτομαι, εύκολη.
Οκτώβρης και Νοέμβρης 2025
Ξεκίνησε η δραματουργική επεξεργασία με την βοηθό μου την Όλγα, από την οποία πήρα όντως τεράστια βοήθεια και δίψα για μάθηση. Είχα έναν στόχο: όσο πιο καλογραμμένη ήταν η διασκευή, τόσο ευκολότερη η σκηνοθεσία και η εκτέλεση παραγωγής. Και για πρώτη φορά, έγραψα περισσότερο ένα έργο χαρακτήρων παρά πλοκής, με την έννοια ότι η δράση είναι τα πρόσωπα. Δεν είναι κάτι καινούργιο, οι καλοί σεναριογράφοι του σινεμά το έχουν ως κανόνα, αλλά το ρητό «ο χαρακτήρας είναι η δράση» ανήκει σε έναν λογοτέχνη: τον Φιτζέραλντ. Όλα κάπως έδεσαν. Όλες οι τέχνες. Και βγήκε μια υπέροχη διασκευή που τη δέχτηκε με ενθουσιασμό η ομάδα και αυτό, πάντα με συγκινούσε, γιατί η ομάδα είναι οι πρώτοι θεατές και οι ορκισμένοι πιστοί (fans) του σχεδίου. Αυτοί θα πάνε ως τα πέρατα του κόσμου για την ιδέα αυτή και αν τα πέρατα του κόσμου είναι η άκρη της σκηνής και πάλι εξίσου σπουδαίο είναι, γιατί η άκρη της σκηνής είναι το τελευταίο βήμα πριν το πιο βαθύ φαράγγι.
Δεκέμβρης 2025
Στα μέσα του μήνα ξεκινήσαμε πρόβες. Ένα πολύ σύνθετο έργο, που στο τέλος πρέπει να βγει απλό, στην απόλαυσή του. Με λίγα λόγια, να κάθεσαι να το κοιτάς και να λες «ωραία!». Το θέμα της αισθητικής είναι παντοτινό και βασικός κανόνας, η αίσθηση ενός ωραίου έργου τέχνης, πριν αρχίσουν να μπαίνουν οι εξηγήσεις, το να εκλογικεύσεις γιατί είναι ωραίο. Μπήκαν λοιπόν όλες οι εικόνες στην κατασκευή της ιστορίας: το άγχος της συγγραφής ενός σεναρίου για πυγμαχία, μια κόρη που χάνει τον πατέρα της, δύο ραβίνοι ντετέκτιβ, μια παρανοϊκή κριτικός τέχνης, μια γραμματέας εμψυχώτρια σε οίκο ευγηρίας, ένας φίλος από τα παλιά, ένα πιάτο παραγγελία από έναν τηλεπωλητή και άλλα πολλά συνθέτουν ένα μωσαϊκό αρκετά απαιτητικό, λαβυρινθώδες μα – κατά την άποψή μου- πολύ ελκυστικό.
Φεβρουάριος 2025
Τώρα πια είμαστε λίγο πριν την πρεμιέρα. Ο κόσμος έχει χτιστεί. Οι καινούργιοι συνεργάτες έχουν πια συνηθίσει, έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι. Το Rabbithole είναι έτοιμο να δεχτεί ξανά κόσμο, για μια καινούργια περιπέτεια. Όπως έχει συνηθίσει δηλαδή και όπως (κατά τα λεγόμενα της Μνουσκίν) θα έπρεπε να είναι το θέατρο (και οι ομάδες). Κατά τα άλλα, ο χρόνος, πάλι θα δείξει, τι έγινε και τι θα γίνει.
