Έχουμε μια ομάδα στο Viber. Παλιοί συμμαθητές, αναπαράγουμε εις το διηνεκές ατάκες καθηγητών γυμνασίου που ειπώθηκαν κάποιο πρωινό σε μια τάξη στα μέσα της δεκαετίας του ογδόντα. Τι πιο σύνηθες; Κάναμε και μια μάζωξη τις προάλλες, αλλά μια που είδα τη φωτογραφία όλων μας μαζί, μια που την απώθησα, γιατί αυτοί εκεί δεν ήμασταν εμείς, αυτοί ήταν ξεκάθαρα κάποιοι άλλοι, πιο μεγάλοι κι απ’ τους καθηγητές μας όταν έλεγαν τις ατάκες στην τάξη. Εν πάση περιπτώσει, μπήκε νέα χρονιά, ανταλλάξαμε κι ευχές στην ομάδα, γιατί δεν παλιμπαιδίζουμε μόνο, έχουμε και τρόπους και κοινωνικά σκιλς.
Και τότε μας συνέβη κάτι μαγικό. Κάτι που απασχολημένοι με το βλέμμα στο παρελθόν δεν είχαμε δει να έρχεται. Αλλά ήρθε. Και μας υποδέχτηκε μαζί με το νέο έτος. Κάθε φορά που ευχόμασταν «Καλή Χρονιά», έσκαγε μέσα από την ευχή μας μια κούπα συγκεκριμένης μάρκας καφέ, που γέμιζε την οθόνη του κινητού, προτρέποντάς μας να βρούμε την απόλαυσή μας. Δεν μας είχε ξανατύχει. Εμένα τουλάχιστον δεν μου είχε ξανατύχει. Πάνω από μισό αιώνα ζωής, όταν ευχόμουν απλά ευχόμουν. Και είχα μείνει ως τώρα με την εντύπωση ότι τα λόγια μου ήταν αποκλειστικά δικά μου, ότι οι ευχές μου ήταν αποκλειστικά δικές μου κι ότι απευθύνονταν στους αποδέκτες τους στο πλαίσιο της όποιας μεταξύ μας σχέσης. Είχα μείνει ως τώρα με την εντύπωση ότι όταν λέω χρόνια πολλά σε έναν άνθρωπο το λέω εγώ σε αυτόν. Ότι είναι κάτι μεταξύ μας. Ιδιωτικό, διαπροσωπικό, εκτός αγοράς. Εθιμοτυπικό ή μη, εγκάρδιο ή μη, πάντως αφορούσε εμένα και τον εκάστοτε αποδέκτη.
Πότε άραγε εκχωρήσαμε το «Καλή Χρονιά» μας σε κάποια πολυεθνική; Από πού κι ως πού χώθηκε και διαφήμισε τον καφέ της μέσα από τη δική μας ευχή; Μας πήρε κάποια άδεια; Δεχθήκαμε να γίνουμε σεξεργάτες της και δη άνευ ανταλλάγματος; Πώς ακριβώς έχωσε τα βρωμόχερά της μέσα στα λόγια μας; Ένα χρόνια πολλά θέλαμε να πούμε. Ούτε αυτό δεν μπορούμε πια χωρίς κάποιοι μεγαλομέτοχοι να αυξάνουν ακόμα περισσότερο τα μερίσματά τους; Να την πουλήσουμε την ψυχή μας στον διάβολο. Αλλά αφήστε μας να την πουλήσουμε τουλάχιστον εμείς. Μην την παίρνετε χωρίς να μας ρωτήσετε. Δεν σας δώσαμε ποτέ το ΟΚ. Μετράνε ακόμα αυτά, έχουμε δημοκρατία, ελευθερία, ατομικά δικαιώματα, όλα αυτά τα ωραία που μόνο εμείς είμαστε τόσο τυχεροί ώστε να τα απολαμβάνουμε.
Γαμώ τον καφέ σας. Γαμώ το Viber σας. Γαμώ το σύστημά σας. Γαμώ την ισοπέδωση που προελαύνει σαν να μην τρέχει το απολύτως παραμικρό, σαν να μην έχουμε την παραμικρή σημασία και αξιοπρέπεια.
