Μα τα κατάφερα πάλι;

Ενάντια στην πίεση

Στήνουμε στο κεφάλι μας μπαμπούλες. Ο καθένας τον δικό του, με τα ιδιαίτερά του χαρακτηριστικά. Μεγαλώνουμε μαζί τους. Εμείς δηλαδή μεγαλώνουμε, εκείνοι παραμένουν σκανδαλιστικά ίδιοι και σκανδαλιστικά ανθεκτικοί, σαν να μην περνά και εις βάρος τους ο χρόνος, σαν να μην τους αγγίζει τίποτα, σαν να μην κουράζονται έστω ψυχικά από την επαναληπτικότητα της φάσης τους. Γιατί τους στήνουμε όμως; Αφού μας κάνουν κακό. Θέλουμε το κακό μας; Ίσως ναι, ίσως η απάντηση να είναι τόσο απλή και να εξηγεί τόσο τα συγκεκριμένα όσο και όλα τα υπόλοιπα που μοιάζουν ανεξήγητα.

Ίσως όμως κι όχι, ίσως κάθε φορά που καταφεύγουμε στη συντροφιά τους, κάθε φορά που βυθιζόμαστε στο σκοτάδι και δεν βλέπουμε τίποτα άλλο εκτός από αυτούς, κάθε φορά που βυθιζόμαστε στο σκοτάδι και δεν βλέπουμε τίποτα άλλο εκτός από αυτούς ως καθρέφτες που μας επιστρέφουν το δικό μας είδωλο, να έχουμε να κάνουμε με μια καταβύθιση ηδονική. Δεν υπάρχει πιο παρήγορο μέρος από εδώ. Πιο φιλικό για σένα, πιο έτοιμο να σε δεχτεί όπως είσαι, όπως στην πραγματικότητα είσαι, στη χειρότερη δηλαδή εκδοχή σου. Εδώ είναι όλα καθαρά, ατόφια, απόλυτα, πλήρη. Εδώ δεν υπάρχει τίποτα προς διεκδίκηση, τίποτα που να συνοδεύεται με άγχος και αγωνία για να το κατακτήσεις ή να το διατηρήσεις. Εδώ όλες οι αποφάνσεις ξεκάθαρες: δεν την πάλεψες, δεν τα κατάφερες, αυτός είσαι, αυτό το σκοτάδι, αυτός ο μπαμπούλας απέναντί σου.

Κάθε φορά που πέφτεις στην μαύρη τρύπα σου κερδίζεις το δικαίωμα να πεις τελείωσε, μην με συγκρίνετε άλλο, μην με κρίνετε άλλο, ορίστε, με έκρινα εγώ, με δίκασα εγώ, έρχομαι εδώ να εκτίσω την ποινή μου παρέα με το παλιό μου φιλαράκι. Όλη σου τη ζωή, από μικρό παιδί κι ίσως ακόμα νωρίτερα, υπό κρίση. Κρίση διαρκής, σύγκριση διαρκής, ζύγι διαρκές. Είναι λυτρωτικό να καταρρέεις. Μαζί σου καταρρέεουν κι απ’ τους ώμους σου όλα εκείνα που τους πλάκωναν με βάρος. Δεν σου ζητά κανείς τίποτα πια. Έπαιξες κι έχασες. Έχασες και το παιχνίδι τελείωσε. Και μαζί του το ζόρι του και το άγχος για το αν θα κριθείς έτσι ή αλλιώς. Ναι, εγώ δεν μπόρεσα. Ναι, εγώ μετρήθηκα και κρίθηκα λίγος, ελλιπής, ανεπαρκής, νούλα. Δεν τους πέρασα τους πήχεις. Περάστε τους εσείς που σας εξιτάρουν τα ύψη κι αφήστε με εμένα ξανά στα βάθη της comfort zone μου. Έχασα, εντάξει; Αφήστε με να το γιορτάσω τότε, αφήστε με να το χαρώ, δεν μου απομένει άλλο τίποτα πια παρά αυτή η χαρά της παράδοσης, αυτή η χαρά της συντριβής, κυλάω ξανά, καταρρέω ξανά, είμαι μόνος μου με τον μπαμπούλα μου ξανά. 

Ή ίσως οι μπαμπούλες μας να είναι εντελώς σικέ. Ίσως τους έχουμε κατασκευάσει έτσι, ώστε ακριβώς να ξέρουμε και πώς να τους κουλαντρίζουμε. Δοκιμάζουμε τα όριά μας, ώστε κάθε φορά που θα αναδυθούμε απ’ τα σκοτάδια τους να αναφωνήσουμε μέσα μας θριαμβευτικά και κατάπληκτα: «Μα τα κατάφερα πάλι; Μα είναι δυνατόν να τα κατάφερα πάλι; Μήπως δεν με βύθισα ούτε αυτή τη φορά αρκετά; Πόσο πρέπει πια να με βυθίσω για να μην μπορέσω να ξαναβγώ; Μπράβο μου τελικά, δεν μου το ΄χα τόσο, είμαι πολύ περισσότερο δυνατός απ’ ό,τι νόμιζα, είμαι πανίσχυρος, είμαι σούπερμαν και άιρον μαν, καθρέφτης μου δεν είναι ο μπαμπούλας αλλά η κάθε φορά επιστροφή στο φως». Είμαστε τόσο αστείοι κατά βάθος. 

Είδες; Μόλις μας έκρινα πάλι. Ο μπαμπούλας σου όμως δεν θα σε κρίνει. Η κρίση είναι μια διαρκής εκκρεμότητα. Εκείνος σε περιμένει καρτερικά να ξαναρθείς στο σημείο όπου οι εκκρεμότητες έχουν τελειώσει, οι ετυμηγορίες έχουν εκδοθεί, τα ψέματα έχουν τελειώσει, υπάρχει μόνο η αλήθεια του καθρέφτη του κι η αποδοχή της ήττας σου από τους φόβους, τις δυσκολίες, τις προκλήσεις κι όλες εκείνες τις φανφάρες με τις οποίες οι άνθρωποι προσπαθούν να γεμίσουν τη ζωή τους νόημα, λες και το νόημα είναι να ζορίζεσαι, να δοκιμάζεσαι, να πιέζεσαι.

Ίσως η αντοχή στην πίεση έχει απλά πολύ καλύτερο πι αρ από τη συντριβή.

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Κάθε Σάββατο θα λαμβάνετε στο e-mail σας το newsletter του ελc με τις προτάσεις μας για την εβδομάδα!

Podpourri. Ιστορίες που ακούγονται

Ακολουθήστε το ελculture.gr στο Google News

το ελculture σας προσκαλεί σε εκδηλώσεις

ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.