Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης οργανώνει για τρίτη συνεχόμενη χρονιά την πράξη του ΕΣΠΑ με τίτλο «Αρχαίο Δράμα: Επιρροές και Σύγχρονες Προσεγγίσεις», η οποία τοποθετείται στο πλαίσιο του Περιφερειακού Επιχειρησιακού Προγράμματος «Αττική» του ΕΣΠΑ 2007-2013 και συγχρηματοδοτείται από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης και το Υπουργείο Πολιτισμού & Αθλητισμού. Η αρχική διάρκεια της πράξης ορίστηκε σε τρία χρόνια (2012-2014) και έλαβε επέκταση για το 2015.
Για την διοργάνωση του 2014, το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης φιλοξενεί για πρώτη φορά στην Αθήνα το τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ. Από τις 3 μέχρι τις 10 Σεπτεμβρίου, οι ακαδημαϊκοί του τμήματος πραγματοποιούν μια σειρά σεμιναρίων και εργαστηρίων για το Αρχαίο Δράμα, τα οποία θα παρακολουθήσουν δωρεάν οι ενδιαφερόμενοι που δήλωσαν συμμετοχή κατά τη σχετική διαδικασία που προηγήθηκε. Στη συνέχεια, στις 11, 12 και 13 Σεπτεμβρίου, το τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Εβραϊκού Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ παρουσιάζει –με ελεύθερη είσοδο για το κοινό- την παράσταση “Lysistrata-X”.
Μια ουτοπία για τη Λυσιστράτη
Άραγε πώς θα έμοιαζε ένας κόσμος, όπου η εξέγερση της Λυσιστράτης θα είχε εξελιχθεί σε μία ριζοσπαστική/ καθολική επανάσταση, με την ολοκλήρωση της οποίας οι γυναίκες θα αναλάμβαναν τη διακυβέρνηση αντί των ανδρών;
Εμπνευσμένη από την κωμωδία του Αριστοφάνη, χρησιμοποιώντας εικόνες, χαρακτήρες και θέματα που δανείζεται από το πρωτότυπο κείμενο, μια ιδιαίτερη σκηνική και εικαστική απόδοση τοποθετεί το έργο σε ένα μετα-επαναστατικό φουτουριστικό κόσμο, όπου οι γυναίκες κυβερνούν και διαχειρίζονται ολόκληρο το σύστημα νομής της εξουσίας και της δημόσιας διοίκησης. Ηγούνται από μία υπερ-οντότητα, κατά το ήμισυ γυναίκα και κατά το ήμισυ θεά, τη Λυσιστράτη, η οποία ως η εκλεκτή κυβερνήτης επιβάλλει αυταρχικά τις θέσεις της με το απολυταρχικό ύφος ενός ιδεολογικού ή θρησκευτικού δόγματος. Το ολοκληρωτικό καθεστώς βασίζεται σε μηχανισμούς που συνδυάζουν τη μαγεία και την τελετουργία, παράλληλα με πρακτικές που μεγεθύνουν τις εξουσίες των γυναικών, εμπνευσμένες από ιστορικά καθιερωμένα πρότυπα μητριαρχικών περιόδων.
Επιπλέον της μουσικής επένδυσης, η παράσταση συνδυάζει τη χορογραφία με βίντεο και φωτογραφίες που προβάλλονται ταυτόχρονα επί σκηνής. Έτσι δημιουργείται ένας ζωντανός, «ωσάν κινηματογραφικός», κόσμος, στον οποίο η δράση του έργου και οι εικαστικές προβολές αλληλεπιδρούν και δημιουργούν μια αλλιώτικη, πολυεπίπεδη ερμηνευτική γλώσσα. Το επί σκηνής έργο αποτελείται κατά κύριο λόγο από κίνηση και βασίζεται στο χορό.
Το βίντεο λειτουργεί σαν ένα εύπλαστο υλικό, το οποίο ενίοτε καθορίζει το χώρο με ακρίβεια (ως μία βάση για την περιγραφή ενός συγκεκριμένου τόπου, παρουσιάζοντας εικόνες συναφείς με την αφήγηση ή ουσιώδη γεγονότα που προηγούνται της πλοκής), ενώ κάποιες φορές είναι απόλυτα αφηρημένο και ανεικονικό, ως μια έκφραση συναισθημάτων σχετικών με τους χαρακτήρες ή την επί σκηνής δράση.
