Η Σοφία Μαυραγάνη μιλάει για τη νέα της χορευτική «εμπειρία αισθήσεων» “Glorious Epic” στη σκηνή του Alcatraz Strip Club

«Ο/η θεατής θα φύγει με μια αίσθηση ζαλάδας. Η επίσκεψη στο Αλκατράζ είναι μια εμπειρία αισθήσεων»

Μια καταιγιστική κινητική αφήγηση που μεταφέρει πάθη, πόθους, συναισθήματα και σκέψεις που ξεκινάνε από τα χρόνια τα αρχαία και επανατοποθετούνται στη σύγχρονη καλλιτεχνική σκηνή αλλιώς. Αυτό είναι με πολύ λίγα, συμπυκνωμένα λόγια και έννοιες το τραγικό ντουέτο “Glorious Epic” της Σοφίας Μαυραγάνη που κάνει πρεμιέρα την 1η Ιουνίου στη σκηνή του Alcatraz Strip Club. Δύο σώματα, δύο κόσμοι και μια επική συνάντηση σύγχρονου χορού με το πιο φημισμένο στριπ κλαμπ της Αθήνας.

Με αφορμή αυτή τη νέα παράσταση, μιλήσαμε μαζί της για το εγχείρημα, αλλά και την επιλογή του συγκεκριμένου χώρου που δανειζόμενη τα λόγια της «πρόκειται για μια εμπειρία αισθήσεων»

 


©Γιώργος Κυβερνήτης

 

©Γιώργος Κυβερνήτης

 

Μιλήστε μας λίγο για την εκκίνηση όλου αυτού του εγχειρήματος. Εν αρχή ο χορός ή η γοητεία ενός σύγχρονου και γοητευτικού στριπ κλαμπ;

Φυσικά η αρχή και ο πυρήνας της καλλιτεχνικής αυτής συνεργασίας είναι το έργο. Η επιλογή του τόπου παρουσίασης έγινε πολύ αργότερα, σχεδόν στην εκπνοή. Πριν το Αλκατράζ σκεφτήκαμε και επισκεφτήκαμε διάφορους χώρους: το νυχτερινό κέντρο Βοτανικός, ένα κεντρικό κατάστημα στη λαχαναγορά, το παναθηναϊκό στάδιο, μια ταράτσα με θέα την Ακρόπολη. Το Αλκατράζ προέκυψε ως μια τρελή ιδέα, μια τελευταία προσπάθεια, όταν καμία από τις προηγούμενες περιπτώσεις δεν «κούμπωνε». Μόλις μπήκαμε στον χώρο, βέβαια, δεν υπήρχε αμφιβολία ότι αυτός ήταν ο σωστός. Και δεν υπάρχει απαραίτητα κάποια λογική εξήγηση, γιατί προχωράμε με τη μία ή την άλλη επιλογή. Υπάρχει μόνο εμπιστοσύνη στη διαίσθηση και διάθεση πειραματισμού.

Πόσο εύκολα μπορεί κανείς να βάλει σε λόγια και να βρει τις λέξεις να περιγράψει ένα χορευτικό αφήγημα; Αν ναι ποια η ιστορία που μας αφηγείται το “Glorious Epic”;

Γιατί να πρέπει να βάλει κάποια σε «λόγια» και να βρει τις «λέξεις» να περιγράψει κάτι; Καταλαβαίνω ότι η εποχή μας είναι λογοκεντρική και ότι όλα πρέπει να έχουν την ανάλογη περιγραφή, να συνοδεύονται από τις κατάλληλες λέξεις και να γίνονται επεξηγηματικά. Ο χορός όμως απευθύνεται κυρίως στην κιναισθητική μας αντίληψη. Αυτή είναι η μαγεία και ο πλούτος του. Χρειάζεται σώμα όπως και χρειάζεται μυαλό αλλά δεν χρειάζονται λέξεις. Το “Glorious epic” προσφέρει έδαφος για τη δημιουργία πολλαπλών αφηγήσεων. Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι κάθε θεατής θα βγει από την παράσταση με τη δική του/της ιστορία και θα δημιουργήσει τη δική του/της αφηγηματική πλοκή. Και αυτό, προσωπικά, μου φαίνεται συγκλονιστικό.

Γιατί χαρακτηρίζεται ως τραγικό; 

Το ντουέτο χαρακτηρίζεται ως τραγικό, γιατί το έργο εμπνέεται από τον ρόλο και τη λειτουργία του χορού στην αρχαία τραγωδία. Φυσικά θα ήθελα να μιλάμε για «τραγικό σύνολο», ο αριθμός δύο όμως ήταν η αμέσως επόμενη επιλογή, όταν καθίσταται αδύνατη, λόγω budget, η συνεργασία με μεγάλο αριθμό χορευτών/τριών. Πέρα όμως από αυτό, σε φιλοσοφικό και πολιτικό επίπεδο, το δύο είναι ο αριθμός που σπάει τη μονάδα και κλονίζει την κυριαρχία της. Επιπλέον προκαλεί την αντίληψή μας περί δυαδικότητας.

Μελετώντας σύγχρονες φιλοσοφικές αναλύσεις και συζητώντας με επιστήμονες από διαφορετικούς τομείς έχω συγκλονιστεί με τη διαφορά που προκαλεί στη σκέψη και στην πράξη μια μικρή αλλαγή στο σύνδεσμο μεταξύ δύο διαφορετικών πραγμάτων. Είναι αδιανόητη η δυνατότητα που προκύπτει όταν περνάμε από το κλασικό «να ζει κανείς/καμία ή να μη ζει», στο «να ζει κανείς/καμία και να μη ζει». Το τραγικό αυτό ντουέτο λοιπόν (για να σταματήσω να πολυλογώ) είναι και ντουέτο και σόλο και σύνολο. Είναι «παίδες οικτροί»- δυστυχισμένα παιδιά αλλά και «παίδες οικτροί»- κακά παιδία. Είναι ήρωες/ιδες και περιθωριακοί/ες. Είναι σύγχρονη τέχνη και δεν είναι τέχνη. Είναι μια παράσταση φανταστική και χάλια.

 

Σοφία Μαυραγάνη. Φωτό ©Μαργαρίτα Νικητάκη

 

«Δύο σώματα, δύο κόσμοι και μια επική συνάντηση σύγχρονου χορού με το πιο φημισμένο στριπ κλαμπ της Αθήνας» διαβάζω στην περιγραφή του έργου. Ποια η σύνδεση με το στριπ κλαπμ; Περιορίζεται στον χώρο ή υπάρχει κάποιο άλλο αλληγορικό στοιχείο;

Το έργο είναι αυτόνομο και αυτούσιο. Μπορεί να σταθεί σε κάποιο χώρο αναμενόμενο και συμβατό και σε χώρο φαινομενικά αταίριαστο. Αυτό που αλλάζει είναι η εμπειρία των συντελεστών και των θεατών και φυσικά η εκάστοτε συνειρμική διαδικασία. Για μένα η επιλογή του χώρου στηρίχθηκε στη σιγουριά της πρώτης αίσθησης. Οι συνειρμοί και οι αλληγορίες που δημιουργήθηκαν στη συνέχεια είναι τόσο πολυεπίπεδοι/ες που συνεχώς έρχομαι αντιμέτωπη με αναπάντεχες συνάψεις που με αφήνουν με το στόμα ανοιχτό.

Με τι αίσθηση θέλετε να φύγει ο/ή θεατής;

Ο/η θεατής θα φύγει με μια αίσθηση ζαλάδας. Η επίσκεψη στο Αλκατράζ είναι μια εμπειρία αισθήσεων. Και η θέαση μιας παράστασης χορού διαφορετικού από τον χορό που συμβαίνει στον χώρο αυτό νομίζω θα ενισχύσει αυτή τη ζαλάδα.

Κατά τη διάρκεια της δημιουργικής διαδικασίας, ποιο στοιχείο υπερτερεί στη σκέψη σας; Η απόλαυση του θεατή ή η πρόκληση;

Η απόλαυση και η πρόκληση.

Ποιες οι προκλήσεις για έναν χορογράφο στην Ελλάδα σήμερα;

Σημασία για μένα έχει να σκεφτώ και να μιλήσω για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα μια γυναίκα χορογράφος στην Ελλάδα, αλλά και διεθνώς. Και αυτές είναι η ανισότητα των φύλων στην τέχνη και στην κοινωνία ευρύτερα, οι έντονες και ασυνείδητες διακρίσεις στον χώρο εργασίας, οι υπονομευτικές σκέψεις καθώς και ο εσωτερικευμένος μισογυνισμός, η τάση αναπαραγωγής των καταπιεστικών ανδρικών συστημάτων, η ενέργεια που απαιτείται για την υπεράσπιση του γυναικείου βλέμματος και της γυναικείας εργασιακής πρακτικής και η «κακή» προσαρμογή στα υπάρχοντα συστήματα. Οπότε ας ανοίξουμε την κουβέντα.

Υπάρχει πιστεύετε μεγαλύτερο κοινό πλέον για τον χορό;

Πιστεύω ότι υπάρχει μεγαλύτερο κοινό και πιστεύω ότι μπορεί να υπάρξει ακόμα μεγαλύτερο. Έχουμε ανάγκη το σώμα.

 

©Γιώργος Κυβερνήτης

 

©Γιώργος Κυβερνήτης

 

Νιώθετε να έχετε αλλάξει στο πέρασμα όλων αυτών των χρόνων στην καριέρα σας; Ως άνθρωπος αλλά και ως επαγγελματίας;

Νιώθω ότι βρίσκομαι στην πιο έντονη περίοδο αλλαγής που έχω υπάρξει ποτέ στη ζωή μου. Απόλαυση.

Θέλετε να μοιραστείτε με τους αναγνώστες του ελc ένα στιγμιότυπο από την καριέρα σας που ξεχωρίζετε;

Θέλω να μοιραστώ την ανεπίτρεπτη στιγμή που επικεφαλής καλλιτεχνικών θεσμών και φορέων κάνουν ότι δεν σε βλέπουν. Νομίζω είναι για γέλια.

Σας έχει αποζημιώσει μέχρι σήμερα η ενασχόληση με τον χορό, γνωρίζοντας ότι είναι ένας από τους δυσκολότερους δρόμους της τέχνης;

Η απάντηση είναι ένα τεράστιο ΝΑΙ.

 

©Γιώργος Κυβερνήτης
©Γιώργος Κυβερνήτης

 

Info παράστασης:

Glorious Epic | 1 έως 4 Ιουνίου 2024 | Alcatraz Club

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Κάθε Σάββατο θα λαμβάνετε στο e-mail σας το newsletter του ελc με τις προτάσεις μας για την εβδομάδα!

Podpourri. Ιστορίες που ακούγονται

Ακολουθήστε το ελculture.gr στο Google News

το ελculture σας προσκαλεί σε εκδηλώσεις

ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.