Dumb Waiter: ο μικρός ανελκυστήρας φορτίων που χρησιμεύει για τη μεταφορά φαγητών και σερβίτσιων από και προς την κουζίνα. Κυριολεκτικά, μπορεί να σημαίνει είτε «χαζός σερβιτόρος», είτε «μουγγός σερβιτόρος», είτε, ακόμα πιο κυριολεκτικά, «ο χαζός που περιμένει».
Η Δανάη Σπηλιώτη μετά την επιτυχία του “Τάο” (2023) και του “Πλατόνοφ” (2023) σκηνοθετεί τον Αντώνη Καφετζόπουλο και τον Μιχάλη Τιτόπουλο σ΄ ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έργα του Θεάτρου του Παραλόγου, το “The Dumb Waiter”, του Χάρολντ Πίντερ – που γράφτηκε το 1957 και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1960.
Η σκηνοθέτρια Δανάη Σπηλιώτη μοιράζεται στο ελc το Ημερολόγιο προβών για την παράσταση “The dumb waiter”, από το πρώτο τηλεφώνημα του Αντώνη Καφετζόπουλου που της μίλησε για το έργο του Πίντερ έως τις σκέψεις της λίγο πριν ανέβει η παράσταση.
Μάρτιος 2024
Η παράστασή μας Τάο στο θέατρο Επί Κολωνώ τελειώνει σιγά-σιγά και ο Αντώνης Καφετζόπουλος με ρωτάει αν θέλω να κάνουμε κάτι μαζί την επόμενη χρονιά. Με την επόμενη εκπνοή του λέω ναι. Αρχίζουμε και ψάχνουμε τι θα ήταν αυτό που θα μας ενδιέφερε να δουλέψουμε. Θέτουμε προτεραιότητα να είναι κάτι που να μας ιντριγκάρει, να θέλουμε καλλιτεχνικά. Αρχίζουμε και ψάχνουμε τα βιβλία μας, τα απωθημένα μας, τι θα θέλαμε και δεν κάναμε ποτέ. Ψάχνουμε μία κοινή αισθητική. Αρχίζω και σκέφτομαι ποιο είναι αυτό το στοιχείο που θα μπορούσα να επισκεφτώ αυτό το διάστημα: έναν κόσμο ο οποίος με το ένα πόδι πατάει στον ρεαλισμό και με το άλλο σε κάτι αθέατο. Με παίρνει τηλέφωνο ο Αντώνης και μου μιλάει για το Dumb Waiter του Pinter. Μου το στέλνει, το διαβάζω και βρήκαμε το έργο μας.
Μάιος 2024
Θυμίζω στον εαυτό μου τι είναι αυτό που με κινεί, για ποιο λόγο κάνω αυτή τη δουλειά, πώς θέλω να την κάνω. Αρχίζω και διαβάζω το κείμενο. Δεσμεύομαι σε αυτή τη διαδρομή προς την υλοποίηση της παράστασης, να μην ξεχάσω να κρατήσω ζωντανά αυτά που με οδηγούν στον δρόμο που περπατώ στο θέατρο. Να μείνω θαρραλέα, ειλικρινής, συγκεκριμένη και μαλακή.
Βρίσκουμε τον παραγωγό μας. Ψάχνουμε τον δεύτερο ηθοποιό. Ενστικτωδώς νιώθω ότι ο Μιχάλης είναι ένας άνθρωπος που θα ταιριάξει και σε εμένα και τον Αντώνη, αλλά και στον χαρακτήρα του Gus. Έχει «αραιή υφή», που λέει και ο χαρακτήρας του στο έργο! Μιλάω με τον αγαπημένο Δημήτρη για τον ήχο/ μουσική.
Ιούλιος 2024 Οι δέκα πρώτες αναγνώσεις μας.
Με καίει το κείμενο. Οι λέξεις. Ψάχνουμε τις δράσεις. Νοιώθω σαν σε λαβύρινθο που βγάζει νόημα, μα δεν εξηγείται. Σκέφτομαι ο Πίντερ θα γελάει σε μια γωνιά και θα διασκεδάζει που μπλέχτηκα έτσι με τις αστείες και πυκνές του λέξεις.
20 Αυγούστου ξεκινούν οι πρόβες μας.
Ξέρουμε πια το θέατρό μας. Το θέατρο Σημείο. Αγαπημένο θέατρο που είδα τις πρώτες μου παραστάσεις τη δεκαετία του 2000. Λίγα τέτοια θέατρα έχουν μείνει.
Ξέρουμε τους συντελεστές μας. Ο Πάρις και η Μελίνα. Έχω πολύ καλή αίσθηση. Χαίρομαι.
Νιώθω εμπιστοσύνη από τους ηθοποιούς. Χαίρομαι που τους συναντώ κάθε μέρα.
Εμφανίζεται η Μαίρη και η Αναστασία στην παραγωγή ως θεές εξ ουρανού!
Η Μαριλένα βγάζει φωτογραφιάρες.
10 Σεπτέμβρη έρχεται ο Βαγγέλης στην πρόβα να βοηθήσει κρατώντας κείμενο, μα καταλήγει να βοηθάει στα πάντα.
Σήμερα, οκτώ μέρες πριν την πρεμιέρα.
Νιώθω ατελής, νιώθω ότι ό,τι έκανα δεν είναι αρκετό. Σκέφτομαι πόσο δύσκολη δουλειά είναι η σκηνοθεσία. Είμαι πεπερασμένη, το ξέρω. Όλοι είμαστε. Επιμένω λοιπόν στα πρακτικά, παίρνω δύναμη από τους ανθρώπους και από τς σχέσεις που έχω φτιάξει στην πρόβα, έχω πίστη στους ανθρώπους πάνω στη σκηνή και παλεύω να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ, όσο μπορώ.
Τώρα τρέχουμε με τα πρακτικά. Κάτι θέλει ο ήχος, κάτι λείπει στο σκηνικό, στριμώχνουμε τις ώρες, να γίνουν όλα. Πίσω από αυτήν την ταχύτητα των τελευταίων ημερών και του στρες που προκαλεί, βλέπω ότι όλοι και όλες κάνουμε το καλύτερό μας. Φαίνεται ότι πίσω από 200 δουλειές που κάνει ο καθένας και η καθεμία για να ζήσει, μένει χώρος να γουστάρουμε, να κάνουμε τέχνη, να χαρούμε. Και αυτό είναι σπουδαίο!
Με δυσκολεύει ο καιρός μας. Έχουμε γίνει όλοι πωλητές και πουλάμε τους εαυτούς μας, πουλάμε την τέχνη μας με όρους επιθετικού μάρκετινγκ. Αυτό με φέρνει σε αμηχανία.
Χρόνια πίσω, αρχές 2000 Χαμένη, ένα παιδί σε παρατεταμένη εφηβεία που ψάχνει να βρει τον τρόπο να βηματίσει. Ξεκινώντας με παραστάσεις που είχαν τρεις – τέσσερις θεατές, επιμένοντας, ψάχνοντας τον δρόμο, χωρίς καμία στήριξη. Μία τρέλα. Ήρθε το παιδί μου. Έγινα νωρίς μαμά. Ο Θοδωρής ήταν μαζί μου, μαζί περπατάγαμε με πείσμα και δύναμη τα πρώτα χρόνια, στηρίζοντας ο ένας τον άλλον. Ήμασταν πιτσιρίκια και ήταν μία εποχή που ο έρωτας, η τέχνη και η επανάσταση ήταν ένα, όπως λέει ο φίλος μου Βαγγέλης, όταν κάναμε μαζί θέατρο στο Νοσότρος το 2006, το θέατρο είναι συναντήσεις.
Είναι η σούπα που έφτιαξε ο φίλος μου ο Νίκος, ξημερώματα μετά την πρώτη μου γενική πρόβα και οι αφίσες του Στέλιου. Συναντήσεις. Το θέατρο είναι τέλος τέλος μια συνάντηση ανθρώπων που φαντασιώνονται μαζί ιστορίες. Μαζί γελάνε, μαζί συγκινούνται. Κάπου τότε, αρχές 2000, συνάντησα και τον Αντώνη Καφετζόπουλο. Δούλεψα βοηθός του. Γνωριζόμαστε πια πολλά χρόνια. Τον εκτιμώ και τον αγαπώ βαθιά και η εμπιστοσύνη του μου δίνει ζεστασιά.
Όταν κάνω θέατρο, το κάνω ολόκληρη. Μαζί με όλους τους φίλους και τις φίλες που συνάντησα. Με όλη την ιστορία μου.
Info παράστασης:
The Dumb Waiter | Θέατρο Σημείο
