Φωτογραφίες: © Γιάννης Ανδρουλάκης, Φωτεινός Μπακρυσιώρης
Πάω στην Πλατεία Νερού και ο κόσμος πολύς 15.000 άτομα μας είπε η Μαρίνα Σάττι ότι ήμασταν κι είχε και ένα άγχος για το πώς θα πάει, μα το ξεπέρασε. Ουσιαστικά το άγχος της δεν το καταλάβαμε πριν μας το δηλώσει. Ξεκίνησε δυναμικά, μετά πιο συναισθηματικά και μ’ ένα πανηγυριώτικο τέλος που όλοι χορεύαμε και σ’ έκανε να νιώθεις καλοκαίρι σε νησί, έκλεισε.
Πάνω στη σκηνή μουσικοί, χορευτές κι ένα αυτοκίνητο που από μέσα έβγαιναν οι guest εμφανίσεις. Τα βίντεο καταπληκτικά, τα φώτα δημιουργούσαν ατμόσφαιρα κι εμείς κάτω ν’ ακολουθούμε το μουσικό ταξίδι που η ίδια είχε σχεδιάσει για μας. Στο τέλος βρέθηκα στα παρασκήνια, όπου μια μεγάλη ουρά θαυμαστών της περίμενε υπομονετικά να την συναντήσει. Μα και η Μαρίνα Σάττι ενώ είχε δώσει πόνο με χορογραφίες και τραγούδι τους είδε όλους.
Εκεί λοιπόν στα παρασκήνια βρήκα τον Δημήτρη Στασινό και κάναμε παρέα τον απολογισμό της νύχτας και του κόπου αυτού που λέγεται POP TOUR και ξεκίνησε από την Αθήνα. Ο Δημήτρης Στασινός διδάσκει μουσική, παίζει μουσική, ηχογραφεί είναι παραγωγός κι έχει μια ευρεία ενασχόληση με το αντικείμενο που ξεκίνησε απ’ όταν τον πήγαν από τεσσάρων χρονών στο ωδείο κι από τότε δεν ξέρει να κάνει κάτι άλλο: «Αν τυχόν η ενασχόλησή μου με τη μουσική δεν πήγαινε καλά, δεν είχα plan b ποτέ. Μέχρι στιγμής δεν έχει χρειαστεί», μου είπε καθώς συστηνόμασταν.
Στην όλη συναυλία ήταν ο band director, όταν του είπα αν είναι δηλαδή ο μαέστρος μου απάντησε: «Εγώ αυτό που κάνω περισσότερο είναι να φτιάχνω τα μέρη για τη live μπάντα με τα κομμάτια, με κάποια όργανα που έχουμε προ ηχογραφημένα και σχεδιάζω έναν τρόπο με τον οποίο θα δουλεύει ταυτόχρονα με τα φώτα, με τα βίντεο, με τον ήχο έξω. Πιο πολύ είμαι στο κομμάτι του αυτοματισμού, ώστε να μπορέσουμε να χτυπήσουμε levels ξένων παραγωγών και να μην είναι περιορισμένο με τον παλιού τύπου ελληνικό τρόπο».
Άρα ο νέος όρος είναι band director; «Ναι, πιο πολύ band director. Δηλαδή δεν είμαι ο “μαέστρος” με τον όρο δίνω παρτιτούρες και λέω παίξτε αυτό και μετά τι ακολουθεί και τι ταιριάζει με ποιο. Είναι πολύ πιο ευρύ, δεν είναι αποκλειστικά μουσικό. Δηλαδή θα μιλήσω με τους χορογράφους για το πώς θα φύγουν, θα μιλήσω με τους ειδικούς για τα φώτα και το πιο σημαντικό είναι ότι έτσι όπως δουλεύουν αυτές οι ομάδες δεν είναι να έχεις το βασίλειό σου. Δεν είναι να έχεις τον χώρο σου και τον ρόλο σου, αλλά είναι να επικοινωνηθεί σωστά σε όλη την ομάδα το όραμα της Μαρίνας. Είναι, πώς να στο πω μελίσσι κανονικό. Μια ολόκληρη συνεννόηση και ένα ολόκληρο πάρε-δώσε, ώστε να υλοποιηθεί το όραμα».
Φαινόταν ότι γι’ αυτή τη συναυλία έχει δουλέψει και στύψει το κεφάλι του κόσμος πολύς. Κι επειδή οι ομάδες κάνουν θαύματα, ήθελα να μάθω από τον Δημήτρη Στασινό όσα περισσότερα μπορούσε να μοιραστεί μαζί μου για τον τρόπο εργασίας και συνεργασίας και το πώς εντάχθηκε σ’ αυτή την κολεκτίβα που η Μαρίνα Σάττι ηγείται:
«Οι πρόβες γίνονται σε συνθήκες live, όσο γίνεται δηλαδή, γιατί αν πάει καλά μουσικά, αυτό δεν μου λέει τίποτα. Αν αποτύχουμε δηλαδή να το κάνουμε εμπειρία όλο αυτό. Τι να σου πρωτο-περιγράψω; Ακόμα και η διάθεση όλης της ομάδας εκείνη τη μέρα παίζει σημαντικό ρόλο. Αυτή η ομάδα έχει τόση αγάπη που πραγματικά όταν εγώ μπήκα στη δουλειά -γιατί είμαι καινούριο μέλος- πήρα τόση εμπιστοσύνη από την πρώτη μέρα, που δεν το βρίσκεις αυτό εύκολα. Δεν το βρίσκεις, χωρίς να ρίξω σκιά για κάποιον. Δεν το δείχνεις αυτό τόσο εύκολα στον καινούργιο. Αυτό ήταν μια αγκαλιά, γιατί είχε τη σφραγίδα της Μαρίνας. Ότι αυτός είναι ο man μας και είπαν όλοι αυτός είναι. Αυτό είναι απελευθερωτικό κι έτσι μπορείς να δουλέψεις».
Και πώς να είσαι έτοιμος όταν πρέπει να διασκεδάσεις τόσο κόσμο αψεγάδιαστα; «15.000 για ένα πρότζεκτ σαν το δικό μας, το οποίο μεγάλωσε μέσα στον τελευταίο χρόνο είναι σοβαρή πρόκληση, να μεγαλώσουμε χωρίς ανορθογραφίες. Να μεγαλώσουμε και εμείς ώστε να γίνει το πράγμα υψηλών προδιαγραφών, σαν να ήρθε απέξω. Και συγκυριακά προέκυψε το ότι το πρώτο μας Pop Τour ήταν το μεγάλο της Αθήνας. Γιατί η Αθήνα δεν θα είχε άλλο. Αυτό είχε τρελό άγχος, γιατί συνήθως στην Αθήνα έρχεσαι όταν έχεις κάνει 5, 10 και είναι όλα αυτοματοποιημένα, είναι ζεστή η μπάντα, όλο έχει δοκιμαστεί, οπότε το να κάνεις το πρώτο στην Αθήνα, ήταν βαθιά νερά με τη μία. Πολύ απαιτητικό».
Πόσες πρόβες δηλαδή σας πήρε για αυτό το υπερθέαμα διασκέδασης που απόλαυσα;
Ξεκινήσαμε πρώτη πρόβα για αυτό, 1.5 μήνα πριν. Καλά δεν συζητάω για τα πόσα meetings και πόσα τηλέφωνα… ατελείωτες ώρες για να μπορέσουν οι πρόβες να δουλέψουν.
Πόσες μέρες κάνατε πρόβα στην Πλατεία Νερού;
Δύο μέρες τον είχαμε τον χώρο. Εγώ είχα πάει σε πολλές συναυλίες στον χώρο τον τελευταίο μήνα, όσο μπορούσα πήγα και τα είδα όλα για να ξέρω τι να περιμένω. ‘Ολοι την κάνανε την έρευνά τους. Οι φωτιστές μας πχ. κάναμε πρόβα το απόγευμα, μετά φεύγαμε και καθόντουσαν επειδή είχε σκοτάδι και γράφανε φώτα 11 με 4 το πρωί. Για να έχει καλό σκοτάδι, ώστε να είναι σίγουροι. Έγιναν υπερβάσεις απανωτές από όλη την ομάδα και έτσι γίνεται στις καλές τις ομάδες θεωρώ, γιατί σε εμπνέει ο leader.
Εσύ γενικά πώς «έμπλεξες» με τη Μαρίνα Σάττι;
Εγώ παίζω πολλά χρόνια με τον Leon of Athens. Κάποια στιγμή που η Μαρίνα χρειάστηκε έναν άνθρωπο στο job description που σου είπα, του band director με πρότεινε εκείνος. Με τη Μαρίνα γνωριζόμασταν χρόνια, αλλά κοινωνικά μόνο και προέκυψε η συνεργασία μας που ταιριάζει πολύ καλά η φάση του ενός και του άλλου. Μέχρι στιγμής έχει πάει εξαιρετικά.
Αλήθεια είναι ιδιαίτερος χώρος η Πλατεία Νερού;
Θα σου πω τι τα κάνει όλα πιο δύσκολα, γιατί το ιδιαίτερο που έχει η Πλατεία Νερού είναι ότι αυτό που μπορείς να κάνεις εκεί είναι φαντασμαγορικό. Είναι φοβερός ο χώρος. Αυτό που πραγματικά τα κάνει όλα λίγο πιο δύσκολα στη δικιά μου τη ζωή, είναι το πόσο πολύ φωνάζει το κοινό της Μαρίνας. Δηλαδή για να δουλέψουν τα μικρόφωνα όπως τα θέλω, για να πάρω αυτό που θέλω ή να το βγάλω έξω, όταν έχεις χιλιάδες κόσμο να ουρλιάζει. Τα κάνει όλα λίγο πιο δύσκολα. Παίζουμε με διάφορες τεχνολογίες, σκέψου δηλαδή φέρνουμε πράγματα τα οποία δεν παίζουν στην Ελλάδα, μέχρι δηλαδή ακυρωτές φάσεις με noise cancelation, ώστε το μικρόφωνο της Μαρίνας να μην παίρνει όλο αυτό τον θόρυβο, να τον ακυρώνει.
Η Μαρίνα έχει δυνατό κοινό, ποικίλο ακόμα και ηλικιακά αυτό σημαίνει πολλά, του έλεγα, καθώς μια παρέα κοριτσιών έφευγε πλάι μας και η μία φώναζε «με είπε φίλη της». Κορίτσια στην εφηβεία που έχουν βρει μια καλλιτέχνιδα να θαυμάζουν. Με συγκινούν εμένα αυτά και πολύ εκτιμώ που έβλεπα τη Μαρίνα να στέκει ν’ αγκαλιάζει, να συνομιλεί, να βγάζει φωτογραφίες με τα άτομα που την αγαπάνε, το κοινό της. Και αυτή η συναυλία θα πάει και σε άλλους τόπους να διασκεδάσει κι άλλους θαυμαστές της άρα: Δημήτρη έχεις να κάνεις μεγάλο ταξίδι του είπα.
«Από κάποιο σημείο και μετά θα αυτοματοποιηθεί και δεν θα χρειάζεται να είμαι σε όλα, πρέπει να πάω να παίξω και εγώ σε άλλες δουλειές. Αλλά κοίτα αυτό που μαθαίνω εγώ στη δουλειά αυτήν, δεν μπορώ να σου πω φουλ προβλεπόμενα τι είναι το επόμενο και τι θα μάθω, όταν ζητάει κάτι η Μαρίνα. Γιατί η Μαρίνα είναι visionary. Κάτι φαντάστηκε, κάτι θέλει και διαπιστώνεις ότι το ξέρεις-δεν το ξέρεις, κοίτα να δεις που θα βρεις τον τρόπο και θα τα μάθεις όλα γύρω από αυτό που χτες δεν ήξερες τίποτα. Ε, αυτή η γνώση σου δίνει εσένα στο τέλος, αυτό σε μεγαλώνει».
Υπήρχε κάποια στιγμή χθες που σου άρεσε πάρα πολύ ή κάποια στιγμή που αγχώθηκες αν πάνε όλα καλά;
Το πρώτο κομμάτι είναι πάντα άγχος. Το «Αχ θάλασσα» ήταν εντάξει. Ήταν η στιγμή που με έπιασε και λέω αξίζει όλο αυτό. Να κοιμάσαι τρεις ώρες την ημέρα. Αξίζει όταν δεις αυτή τη στιγμή που τα έδωσε όλα.
Προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ η στιγμή που κατέβηκε κάτω στο κοινό. Ναι, εκεί ανατρίχιασα γιατί έχει και αυτό το κοινό η Μαρίνα Σάττι, αυτή την γκάμα από εμάς τους πιο μεγάλους ίσαμε τα παιδιά. Όταν έβαλε το μικρόφωνο μπροστά στο στόμα ενός κοριτσιού ηλικίας δημοτικού που ήτανε απάνω στους ώμους του μπαμπά της κι ακούσαμε την παιδική φωνή ξαφνικά τόσα αθώα να μας τραγουδά, δεν μ’ άφησε ασυγκίνητο.
Ο Δημήτρης Στασινός μοιράζεται: «Έχει πάρα πολύ κόσμο και πολύ μεγάλη γκάμα. Μεγάλη νίκη, το ότι φέρνουν οι γονείς τα παιδιά τους. Αυτό που λες εσύ όταν κατέβηκε κάτω και σε συγκίνησε. Δυστυχώς είναι στιγμές τέτοιες που εγώ δεν μπόρεσα αυτό να το απολαύσω, γιατί όπως έκανε και βγήκε προς τα έξω, η “φρίκη” μου όλη ήταν για το πόσο καλά θα δουλεύει το μικρόφωνο από κάποια απόσταση με τόσο θόρυβο. Ξαφνικά με πιάσανε τα τεχνικά.
Μας κακομαθαίνετε με το επίπεδο παραγωγής της συναυλίας όμως.
Θα κάνουμε ακόμα καλύτερες, αυτό είναι το πλάνο. Θεωρώ δικαίωση το ότι κάθε φορά είναι καλύτερα. Πάνε πολλά χρόνια που κάθε φορά ήταν καλύτερα, οπότε μάλλον είμαστε στον σωστό δρόμο.
Υπάρχουν κάποια στοιχεία της Μαρίνας που γουστάρεις ας πούμε και σε κάνουν να εμπλέκεσαι με πιο πολλή ζέση σε αυτό το πράγμα.
Θα στο περιγράψω όσο πιο μαζεμένα μπορώ. Έχει ακριβώς αυτό το quality του leader που με εμπνέει εμένα. Ζητάει να υπερβείς τον εαυτό σου, όχι από το σπίτι της με τις πιτζάμες της. Ζητάει να υπερβείς τον εαυτό σου, όταν η ίδια το κάνει επί δύο, ασταμάτητα. Δηλαδή μου ζητάει μισή ώρα δουλειά παραπάνω και ξέρω ότι εκείνη την ημέρα έχει δουλέψει 18 ώρες, τρέχει, έχει πάει σε πέντε δουλειές. Όταν το κάνει μέσω παραδείγματος ο leader και όχι απλώς με λόγια, εγώ εμπνέομαι και τα δίνω όλα. Και κάπως καταλήγει και η ίδια η ομάδα και διαμορφώνεται κι έτσι καταλήγουν μόνο άνθρωποι, οι οποίοι θέλουν το ίδιο. Αυτό θέλουν να δούνε στην αρχηγό για να δώσει και η ομάδα το μάξιμουμ. Η Μαρίνα το έχει όλο αυτό.
Η ώρα είχε φτάσει μία παρά και η Μαρίνα Σάττι ακόμα μιλούσε με το κοινό της, ενώ οι φίλοι της συνεργάτες της ήτανε έξω και χαλάρωναν. Περπατούσα στην άδεια Πλατεία Νερού που οι τεχνικοί της παραγωγής ξεμόνταραν τα πάντα. Το αμάξι είχε κατέβει κάτω από τη σκηνή και οι υπόλοιπο καθαρίζανε τον χώρο. Πολύ πλαστικό αφήνουμε πίσω, εκεί ανάμεσα στα σκουπίδια είδα μια κούκλα που κάποιο παιδάκι θα ξέχασε ή θα του έπεσε και τώρα θα την ψάχνει. Είναι μαγευτική η εμπειρία τού να πηγαίνεις να ακούσεις τραγούδια που αγαπάς όπως τη Mάντισσα, τη Λόλα, το Αχ Θάλασσα μου με παιδιά δίπλα σου. Να ‘σαι 46 και μπροστά σου να ‘ναι παιδιά δημοτικού, να γινόμαστε όλοι μια θάλασσα και να λέμε σαν αεράκι φεύγεις και χάνεσαι …όλοι μαζί, δίχως η ηλικία να μας ορίζει μα μόνο η μουσική, ο ήχος και η φωνή της Μαρίνας Σάττι.
Εικόνα που δεν θα ξεχάσω είναι ένας μπαμπάς κουρασμένος να κάθεται κάτω και στο πόδι του να κοιμάται ο γιος του ενώ η σύζυγός του με την κόρη του να λυσσάνε στον χορό. Αυτή την εικόνα κρατάω αυτής της οικογένειας όπως και τα λόγια της Μαρίνας κάποια στιγμή που μας ρώτησε αν είμαστε εντάξει με τη ζέστη και συνέχισε λέγοντας:
«Τώρα έχει φτάσει αυτή η στιγμή που πάντα την περιμένω. Είναι απ’ τα αγαπημένα μου τραγούδια, απ’ αυτά τα πρότζεκτ τα τελευταία που νιώθω την ανάγκη και πάντα το λέω που το ’χα αφιερώσει στον μπαμπουλάκο μου, που πέρσι χάθηκε. Ένα τραγούδι που το βίντεο το είχαμε κάνει σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες. Δεν ξέρω κιόλας αν τους είδατε έχουνε στήσει εδώ ένα κιόσκι για την ενημέρωσή σας σε περίπτωση που σας ενδιαφέρει αυτό. Ωραία θα ήταν να σας ενδιαφέρει για τα παιδάκια πρόσφυγες».
