Ένας θάνατος μετατρέπει μια οικογενειακή γιορτή σε πένθιμη τελετουργία. Μια ομάδα ηθοποιών δοκιμάζει να ανακαλέσει τις μνήμες του εσωτερικού ενός σπιτιού δημιουργώντας το «παράθυρο» από το οποίο ο συγγραφέας μάς καλεί να στοχαστούμε πάνω στην ευθραυστότητα της στιγμής.
Ο βραβευμένος με Νόμπελ συμβολιστής Μωρίς Μαίτερλινκ με το «Εσωτερικό» καταθέτει έναν φιλοσοφικό στοχασμό πάνω στον οντολογικό προβληματισμό της ανθρώπινης ύπαρξης, αναδεικνύοντας έννοιες και δίπολα όπως εσωτερικό – εξωτερικό, οικείο – ανοίκειο, παρελθόν- παρόν, δημόσιο – ιδιωτικό, προσωπικό – οικουμενικό, τοποθετώντας το ζήτημα του θανάτου σε αναμέτρηση με εκείνο της ζωής.
Η σκηνοθέτιδα Ελένη Παργινού μοιράζεται το Ημερολόγιο Προβών για την παράσταση «Στο εσωτερικό του Maurice Maeterlinck» που παρουσιάζεται από τις 5 Φεβρουαρίου στο Bios:
Η επιθυμία να ασχοληθώ με το «Εσωτερικό» μου προέκυψε όταν το πρωτοδιάβασα, το καλοκαίρι του 2023. Το 2025 άρχισα να υλοποιώ την ιδέα μου προς παράσταση.
Ιούνιος 2025
Το έργο: Εσωτερικό
Η ιστορία: Δύο πρόσωπα παρακολουθούν από ένα παράθυρο μία οικογένεια που περνά ένα γαλήνιο βράδυ, ενώ εκείνοι γνωρίζουν πως η κόρη τους έχει πνιγεί στο ποτάμι και επωμίζονται το βάρος να μεταφέρουν την πληροφορία. Φαινομενικά πρόκειται για μία απλή ιστορία που αποτελεί όμως την αφορμή για να ξεδιπλωθεί ένας φιλοσοφικός στοχασμός γύρω από τον θάνατο, από το αναπάντεχο, την απόλυτη ανατροπή, την μοιραία στιγμή που χωρίζει το «πριν» από ένα «μετά». Το κείμενο φωτίζει την μεγάλη ανθρώπινη απορία για τον απόλυτο «Άλλον», για το απόλυτα ανοίκειο που είναι φυσικά ο θάνατος, και για αυτό το ανοίκειο, αυτήν την terra incognita (άγνωστη γη), όπως ο ίδιος την ονομάζει, ο συγγραφέας γράφει το Εσωτερικό.
Ο συγγραφέας: Maurice Maeterlinck (1862-1949), Βέλγος νομπελίστας. Δοκιμιογράφος, ποιητής, πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας.
Θερμός υποστηρικτής του αντινατουραλιστικού ρεύματος, γνήσιος εκπρόσωπος του συμβολισμού, έψαχνε νέους οδούς και προσπαθούσε να προτείνει ένα ανανεωμένο θέατρο, απομακρυσμένο από την φωτογραφική αποτύπωση της πραγματικότητας που στο γύρισμα του 19ου προς τον 20ό αιώνα φαίνεται να κυριαρχεί.
Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2025
Το σύμπαν του συγγραφέα: Όπως όλοι οι συμβολιστές αναγνωρίζει την λογοτεχνική διάσταση της εικόνας αλλά και την εικαστική διάσταση της λογοτεχνίας. Επηρεασμένος από την ζωγραφική παράδοση των μεγάλων Φλαμανδών ζωγράφων, η αίσθηση του μυστηρίου και το υγρό τοπίο κυριαρχούν στα έργα του.
Η εικαστική διάσταση της γραφής του θα γίνει άξονας και της δικής μας σκηνικής εργασίας.
Θάνατος / Αναμονή / Σιωπή / Μοίρα ως εξώλογο ή/και παράλογο, από τις κυρίαρχες θεματικές του.
Θα τις δούμε να λειτουργούν επιδραστικά και να μεταβολίζονται αργότερα και στον κόσμο του Μπέκετ, ή φτάνοντας στις μέρες μας ίσως και στον Γιον Φόσε.
Πρώτες αναφορές: Περιμένοντας τον Γκοντό, Σάμιουελ Μπέκετ. Κάποιος θα ‘ρθει, Γιον Φόσε. Διαφορά και επανάληψη, Ζυλ Ντελέζ.
Αναμονή / Σιωπή / Επανάληψη / Εικαστικότητα. Αρχίζουν να ορίζονται οι πρώτες κατευθύνσεις της παράστασης.
Οι συνεργάτες: Η συνάντησή μου με την σκηνογράφο Όλγα Μπρούμα και οι πρώτες συζητήσεις. Στην συνέχεια και η Ματίνα Μέγγλα. Σύμπνοια, χαρά, γόνιμη αλληλεπίδραση. Οι συζητήσεις με τον Κωστή για το ηχοτοπίο. Πώς ντύνεις την σιωπή με ήχο; Ποιος ο ήχος της σιωπής; Τι είδους σιωπή; Πρόκληση.
Νοέμβριος 2025
Ολοκλήρωση του cast των ηθοποιών. Χρειάστηκε να κάνουμε audition προκειμένου να συμπληρώσουμε την ομάδα. Στόχος μου ήταν να βρεθούν επί σκηνής ηθοποιοί με διαφορετικά backgrounds αλλά με συγγενή καλλιτεχνικό κώδικα. Αναζητήσαμε ηθοποιούς ή/και χορευτές με άνεση στον λόγο και την κίνηση.
Η τελική ομάδα: Μετά από μακρά πορεία, ο Γιώργος, η Ρεβέκκα, η Νεφέλη, ο Αλέξανδρος, η Μάιρα. Σπάνιοι, ταλαντούχοι, ηθοποιοί-δημιουργοί. Ένας προς έναν. Μεγάλη τύχη. Κι ευγνωμοσύνη.
Δεκέμβριος 2025
Οι πρώτες συναντήσεις: Πρώτες συναντήσεις με τους συντελεστές και τους ηθοποιούς. Ο δρόμος παύει να είναι μοναχικός. Οι διαδρομές, οι σκέψεις, οι πρώτες εικόνες εμπλουτίζονται, φωτίζονται, αλλάζουν κατεύθυνση, φεύγουν, επιστρέφουν, πηγαινοέρχονται.
Νέες αναφορές: Dead class, Tandeusz Kantor. One week, Buster Keaton. Die fruhlingsfeier, Friedrich Gottlieb Klopstock.
Το σώμα. Οι πρώτοι αυτοσχεδιασμοί.
Η σωματικότητα στο κέντρο της διαδικασίας. Κοινές ανάσες / τα σώματα στον χώρο / η ενέργεια κινείται στον χώρο / ψάχνουμε την γλώσσα να υπάρξουμε μαζί / ποιο είναι το σώμα της παράστασης / ποια είναι τα σώματα του σώματος της παράστασης / ομαδικότητα-ατομικότητα / ομάδα-υποκείμενο / ensemble / τι είδους ensemble;
Λέξεις κλειδιά: function/λειτουργία, ενέργεια ψηλά / ενέργεια χαμηλά / ενέργεια στη μέση / αντικείμενα στον χώρο / εγώ και το αντικείμενο / το αντικείμενο κι εγώ.
Διαφαίνεται ο κώδικας της παράστασης.
Τώρα οι ηθοποιοί οδηγούν / είναι το κέντρο της διαδικασίας / γεννούν το δικό τους υλικό / πολύτιμοι.
Ιανουάριος 2026
Οι πρόβες πυκνώνουν και εντατικοποιούνται.
Τα μεγάλα υλικά της παράστασης. Χώμα και Νερό.
Η τελική σκηνική δραματουργία. Η μεγάλη χειρονομία της παράστασης. Μια γιορτή γίνεται πένθιμη τελετουργία.
Το κείμενο. Η παράσταση το ενσωματώνει, δεν το ακολουθεί. Αποτελεί παράλληλο τοπίο. Ένα κειμενικό τοπίο.
Το σκηνικό τοπίο. Ένας θρυμματισμένος κόσμος που λαμπυρίζει. Υποψία σπιτιού. Ένας υπαινιγμός.
Ένα σύμπαν πολλαπλών αναιρέσεων.
Φεβρουάριος 2026
Στις 5 Φεβρουαρίου έχουμε πρεμιέρα.
Η διαδικασία βρίσκεται σε εξέλιξη.
Πάντα.
Γιώργο, Ρεβέκκα, Νεφέλη, Αλέξανδρε, Μάιρα, Κωστή, Όλγα, Ματίνα, Περικλή, Μυρτώ, Μαριάννα, Νώντα, Μαργαρίτα, Μαρίνα, Μελίνα, Δημήτρη, τι ταξίδι! Ευχαριστώ!
