H Χριστίνα Μαξούρη μοιράζεται το Ημερολόγιο Προβών για «Τα τραγούδια της Σωτηρίας»

Ακούμε ξανά και ξανά τα τραγούδια της και φτάνουμε στην τελική επιλογή. Ο γνώμονας είναι τραγούδια που έχει πρωτοπεί η Μπέλλου και ταυτοχρόνως τραγούδια γνωστά και αγαπημένα, για να μπορέσουμε μέσα από αυτά να ενώσουμε τις φωνές μας

Οι σκοποί του Τσιτσάνη, του Παπαϊωάννου, του Μητσάκη, του Καλδάρα, του Σαββόπουλου, του Μούτση, του Ανδριόπουλου και του Λάγιου, μπλέκονται με μαρτυρίες για τη ζωή της Μπέλλου, μέσα από λόγια της ίδιας αλλά και ανθρώπων που τη γνώρισαν.

«Τα τραγούδια της Σωτηρίας» ξεπερνούν τα όρια της σκηνής και του πάλκου και κινούνται ανάμεσα στη θεατρική παράσταση και τη μουσική βραδιά. Μέσα σε μία ατμόσφαιρα σχεδόν κατανυκτική, η ηθοποιός και ερμηνεύτρια Χριστίνα Μαξούρη μυεί το κοινό στον κόσμο της «Αρχόντισσας του ρεμπέτικου» με τη φωνή της, δίνοντας νέα πνοή στα τραγούδια της στο σήμερα.

Αγαπημένα τραγούδια που ερμήνευσε η Μπέλλου και χαράχτηκαν στην ιστορία της ελληνικής μουσικής, όπως η «Περιπλανώμενη ζωή», «Δε λες κουβέντα», «Σαν απόκληρος γυρίζω», «Μην κλαις», «Είπα να σβήσω τα παλιά», «Αντιλαλούνε τα βουνά», «Μη μου ξαναφύγεις πια», «Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια», και πολλά ακόμα, ζωντανεύουν ξανά στην παράσταση.

Αυτή τη φορά, η Χριστίνα Μαξούρη και τέσσερις λαϊκοί μουσικοί, στήνουν το πάλκο τους από τις 6 Φεβρουαρίου για 10 παραστάσεις στο ΠΛΥΦΑ και προσκαλούν το κοινό σε ένα ακόμα ταξίδι στη ζωή και τα τραγούδια της Σωτηρίας Μπέλλου.

H Χριστίνα Μαξούρη μοιράζεται το Ημερολόγιο προβών για «Τα τραγούδια της Σωτηρίας»:

Χειμώνας 2019

Κατηφορίζω με τα πόδια την Πανεπιστημίου. Στο ύψος του Εθνικού-Rex πετυχαίνω τον Δημήτρη Χαλιώτη που περίμενε να δει παράσταση, μου λέει «έχω σκεφτεί κάτι και θέλω να μιλήσουμε». Λίγο αργότερα, την άνοιξη, συναντιόμαστε στου Χάρτες στα Εξάρχεια και μοιράζεται την ιδέα του. Αποδέχομαι την πρόταση με χαρά, με την μόνη προϋπόθεση να μην υπάρξει πρόζα σε α’ πρόσωπο και να έχω λόγο στην επιλογή των μουσικών. Ξεκινούν οι συζητήσεις με τον Δημήτρη για το ποιοι θα μπορούσαν να είναι μέρος αυτού. Οι επιθυμίες και οι απόψεις μας, συγκλίνουν. Αυτή η σύμπνοια και συμπόρευση, δεν έπαψε ποτέ μέχρι σήμερα.

Φθινόπωρο 2019

Ετοιμάζεται η πρόταση για το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου. Πριν από αυτό, πάμε στο «Χάραμα» στην Καισαριανή, όπου είχε οραματιστεί ο Δημήτρης την παράσταση, για την απαραίτητη φωτογράφιση και βιντεοσκόπηση που προϋπόθετε η κατάθεση της πρότασης. Στο βίντεο ο Στέφανος (Κοσμίδης) και πάντα πίσω από την φωτογραφική κάμερα, η Μαρίλη (Ζάρκου). Γνωρίζοντας το εσωτερικό του Χαράματος, ξέρω ότι σε πολύ μικρή απόσταση από εκεί που στεκόμαστε, στεκόταν κάποτε η Μπέλλου με το χαρακτηριστικό της ντύσιμο και την αγέρωχη φωνή της. Ενός λεπτού σιγή. Απ’ όλες τις φωτογραφίες που βγάλαμε τότε, μου έχει μείνει πιο πολύ, αυτή με τα ανεξίτηλα μεγάλα μαύρα γράμματα «Το ΧΑΡΑΜΑ» με εμένα να τα κοιτάζω. Και τώρα που την ξαναβλέπω, είναι σαν να κοιτάζω εικόνισμα σε εκκλησία.

Δεκέμβριος 2019

Η πρόταση γίνεται δεκτή.

Μάρτιος 2020

Lockdown. Δυο μήνες μετά, αναβάλλονται όλες οι εκδηλώσεις του Φεστιβάλ Αθηνών και μετατίθενται για την επόμενη χρονιά εκτός από αυτές του Ηρωδείου και της Επιδαύρου, συνεπώς τα «Τραγούδια» μας μένουν ατραγούδιστα. Κι εμείς μουδιασμένοι και αμήχανοι. Όχι τόσο για την παράστασή μας, αλλά για το όλον.

Φθινόπωρο 2020

Δεύτερο lockdown. Ο καθένας μας βρίσκει τρόπους να ισορροπήσει και να παραμείνει ψύχραιμος, ευγενικός και αισιόδοξος. Για εμένα, ένας από αυτούς τους τρόπους είναι να ασχοληθώ με το υλικό της παράστασης. Διαβάζω ξανά το βιβλίο της Σοφίας Αδαμίδου «Πότε ντόρτια, πότε εξάρες» και ακούω και διαβάζω οτιδήποτε υπάρχει καταχωρημένο διαδικτυακά για τη Σωτηρία Μπέλλου. Το ίδιο και ο Δημήτρης. Στέλνουμε ο ένας στον άλλον σκέψεις και πληροφορίες. Ατελείωτες συζητήσεις, για το ποια γεγονότα και ποιες περιόδους της ζωής της, συνεπώς και του χαρακτήρα της, επιθυμούμε να φέρουμε στο φως μέσα από τη δική μας παράσταση. Παράλληλα, ακούμε ξανά και ξανά τα τραγούδια της και φτάνουμε στην τελική επιλογή. Ο γνώμονας είναι τραγούδια που έχει πρωτοπεί η Μπέλλου και ταυτοχρόνως τραγούδια γνωστά και αγαπημένα, για να μπορέσουμε μέσα από αυτά να ενώσουμε τις φωνές μας.

Ιανουάριος 2021

Το Χάραμα, παρουσιάζει προβλήματα στασιμότητας και παρ’ όλο που θα στήναμε το πάλκο μας στο πλάι, ανάμεσα στα δέντρα, απορρίπτεται ως χώρος διεξαγωγής της παράστασης. Ξεκινάει η εύρεση άλλου χώρου. Επισκεπτόμαστε ταβέρνες με αυλή. Καταλήγουμε στο Στέκι του Ηλία στο Θησείο.

Απρίλιος 2021

Ξεκινούν οι πρόβες. Στο φιλόξενο υπόγειο του Πάνου, στα Ιλίσια. Με τον Βασίλη (Κορακάκη), τον Δημήτρη (Κουφογιώργο), τον Βασίλη (Προδρόμου), τον Δημήτρη (Κούστα). Και τα τραγούδια Της, εκεί από πάντα. Σαν να περιμένουν οποιονδήποτε έχει την επιθυμία ή την ανάγκη να τα πει.

Μάιος 2021

Αλλεπάλληλες επισκέψεις στο Στέκι του Ηλία. Για το στήσιμο του πάλκου, της διάταξη των θεατών, το στήσιμο του ήχου, το πού θα είναι τα καμαρίνια. Εγώ περνώ όλο και πιο συχνά, γιατί μένω κοντά, θέλοντας να οικειοποιηθώ όσο γίνεται τον χώρο και το περιβάλλον. Σε μία από τις επισκέψεις μου, πετυχαίνω τον Μιχάλη (έναν από τους επικεφαλής του χώρου) να ξεχορτιαριάζει και να φροντίζει τον κήπο και μου λέει «ετοιμάζουμε το χώρο, για να τον βρείτε καθαρό και όμορφο». Καταλαβαίνω απ’ αυτό, ότι όλα θα πάνε καλά. Όπως κι έγινε.

Επισκεπτόμαστε τον Παναγιώτη Κουνάδη στο σπίτι του, που εδώ και 60 χρόνια ερευνά και μελετά τη μουσική και τα τραγούδια των Ελλήνων, να μας μιλήσει για την Μπέλλου. Και τον Βασίλη Ξάφη, που η οικογένειά του νοίκιαζε ένα δωμάτιο στην Μπέλλου όταν έμενε στο Περιστέρι και ο πατέρας του, ήταν έμπιστος της φίλος.

Ιούνιος 2021

Φτάνουμε στις παραστάσεις. Τα λαμπάκια του πάλκου επιτέλους αναμμένα και μια αυλή γεμάτη για 4 συνεχόμενες μέρες. Εμείς πλήρεις κι ευγνώμονες, όχι μόνο που καταφέραμε να φτάσουμε ως εδώ, όχι μόνο που γίναμε μια μεγάλη αγκαλιά, αλλά και που ξαναβρήκαμε τη φωνή μας μετά από πολλούς μήνες ακούσιας σιωπής και ανυπαρξίας. Λίγες ημέρες πριν, πεθαίνει η Σοφία Αδαμίδου και αυτονόητα της αφιερώνουμε και τις τέσσερις παραστάσεις.

©Μαρίλη Ζάρκου
©Μαρίλη Ζάρκου

Αύγουστος 2021

Τα λαμπάκια του πάλκου ανάβουν ξανά στον Αρνάδο, στην Τήνο, και μια ολόκληρη πλατεία τραγουδά «Κλαίνε τα πουλιά για αέρα και τα δέντρα για νερό». Θυμάμαι στο κοινό, μεταξύ άλλων, ένα μωρό 9 μηνών και μια γιαγιά 94 χρόνων.

Νοέμβριος 2021

Τα «Τραγούδια της Σωτηρίας» ακούγονται ξανά, αυτήν τη φορά στη μουσική σκηνή Χαμάμ, στα Πετράλωνα. Τρεις Δευτέρες με βλέμματα ανεκτίμητα και φωνές δυνατές και ενωμένες.

Νοέμβριος 2022

Έναν χρόνο μετά, ύστερα από πολλές άκαρπες προσπάθειες εύρεσης θεατρικού χώρου που να ταιριάζει αυτό που έχουμε φτιάξει, καταλήγουμε στο ΠΛΥΦΑ, στο Βοτανικό. Σε μία γειτονιά που θα μπορούσε να είναι η γειτονιά της Μπέλλου, το ‘60.

Ιανουάριος 2023

Και σε λίγο, που το ημερολόγιο θα γράφει Φεβρουάριος του 2023, θα στήσουμε ξανά το πάλκο με τα αναμμένα του φωτάκια και θα σας περιμένουμε να ενώσουμε τις φωνές μας με τη δική της.

Info:

«Τα τραγούδια της Σωτηρίας» | ΠΛΥΦΑ, 6 Φεβρουαρίου – 10 Απριλίου 2023

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Κάθε Σάββατο θα λαμβάνετε στο e-mail σας το newsletter του ελc με τις προτάσεις μας για την εβδομάδα!

Podpourri. Ιστορίες που ακούγονται

Ακολουθήστε το ελculture.gr στο Google News

το ελculture σας προσκαλεί σε εκδηλώσεις

ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.