Αν έπρεπε να περιγράψω τον Γιώργο Κοντραφούρη που συνομίλησα μαζί του με αφορμή την εμφάνισή του το Σάββατο 18 Ιουλίου στην Πειραιώς 260 στο πλαίσιο του ΑΦΤΕR στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου θα ήταν με λίγες λέξεις ότι είναι ένας έφηβος εξήντα ετών, βαθύτατα σεμνός και γενναιόδωρος απέναντι στη μουσική που τόσο αγαπά και τους ανθρώπους της. Στα 40 χρόνια ενεργής καριέρας του είναι πετυχημένος, είναι δεξιοτέχνης και θ’ αρνηθεί τον τίτλο του καταξιωμένου ή του μέντορα κι ας δίνει ευκαιρίες με το Baby Triο του σε νέους μουσικούς.
Όπως θα διαβάσετε προτιμά το «συνοδοιπόρος» και το «συμπαίκτης» κι ας είναι και ακαδημαϊκός πια στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Με τον Γιώργο Κοντραφούρη μιλήσαμε μετά το τζετ λαγκ του από τη Μογγολία και πριν πάει στην πρώτη του πρόβα στην Πειραιώς 260.
Όταν σε κάλεσα για να κανονίσουμε τη συνέντευξη ήσουν στην Μογγολία. Τι δουλειά έχεις εκεί;
Ήμουν στο Ουλάν Μπατόρ στο International Association of Schools of Jazz, που είναι το meeting που γίνεται κάθε χρόνο σε διαφορετική χώρα και πήγαμε ως Ιόνιο Πανεπιστήμιο. Εγώ, ο Δήμος Δημητριάδης και δύο φοιτήτριες, τη Σοφία Ασημακοπούλου που τραγουδά και τη Νικολέτα Φλούμη που παίζει μπάσο.
Έχεις κάνει κάτι μαγικό στη ζωή σου: Δίνεις με το Baby Trio χώρο, έκφραση και ευκαιρίες σε νέα παιδιά έως 25 ετών.
Τώρα το έχω κατεβάσει και πιο κάτω το ηλικιακό όριο, γιατί ετοιμάζονται πολύ πιο γρήγορα οι νέοι. Και είμαι και εγώ τυχερός γιατί βλέπω και τις νέες γενιές. Ξέρεις, είμαι πολύ τυχερός που δέχονται να παίξουν και μαζί μου που είμαι «παλιατζούρα» μέσα σε εισαγωγικά για αυτούς και είναι μια χαρά.
Πόσο παλιατζούρα είσαι; Πόσα χρόνια είσαι στον χώρο;
Ε, τώρα τους μικρούς τους περνάω 40 χρόνια.
Και το Baby Trio είναι 20 χρονών.
Το Baby Trio είναι 20 αλλά πλέον έχει μεγαλώσει. Αυτοί που παίζουν τώρα ο Δημήτρης Κασσαβέτης και ο Χένρι Τσουκούμα Ονούτσακς τους περνάω 40 χρόνια. Δηλαδή δύο γενιές τους περνάω, όχι μία.
Τα νούμερα είναι μερικές φορές τρομακτικά.
Εντάξει, ευτυχώς που μπορώ και το κάνω, και με δέχονται και εκείνοι. Δεν το θεωρώ δεδομένο.
Μιας και λέμε για νούμερα, έχεις παίξει άλλες φορές σε μεταμεσονύκτιες, σε δωδεκάτη ώρα βραδινή, όπως τώρα που θα παίξεις στο ΑΦΤΕR του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου στην Πειραιώς 260;
Παλαιότερα τα live, θυμάμαι και στο Παράφωνο που ήταν παλιά, πριν 30 – 35 χρόνια ξεκινούσαμε δώδεκα παρά τέταρτο… δώδεκα. Τώρα ο κόσμος δεν βγαίνει τόσο αργά για να μπορείς να πας. Δηλαδή πρέπει να συναντήσεις πλέον τέτοιες περιπτώσεις που είναι πλέον ένα πρότζεκτ ή ένα σκεπτικό.
Αυτή την περίπτωση του ΑΦΤΕR, πώς τη βλέπεις;
Μια χαρά τη βλέπω και τώρα και οι νύχτες είναι ωραίες. Ο κόσμος θα χαλαρώσει αφού έχει δει και κάποια άλλη παράσταση και μετά θ’ ακούσει εμάς. Αν είναι να γίνει τώρα, νομίζω είναι και καλή περίοδος να γίνει. Είναι και ωραίος χώρος εκεί, κάπως σαν urban.
Εσύ ήσουν απο αυτούς που αράζεις μετά στην Πειραιώς με ένα κρασάκι και συζητούσες για την παράσταση;
Βέβαια και μετά από μια συναυλία και μου άρεσε εντελώς.
Έχει μια ζωή η Πειραιώς 260 και τώρα αποκτά και μια πιο νυχτερινή ζωή.
Εμένα μ’ αρέσει αυτό και που είναι και στην πόλη. Ξέρεις, όσοι έχουν μείνει στην πόλη και δεν έχουν φύγει ακόμη να πάνε διακοπές υπάρχει κάτι που θυμίζει μια ανάσα, ας το πούμε.
Εσύ τι ανάσα τζαζ θα μας δώσεις στις 18 Ιουλίου;
Θα είμαστε και λίγο πιο φανκ και με τους μικρούς. Νομίζω ότι θα ευχαριστηθούμε, το περιμένω και εγώ πως και πως. Δεν θα κάνω πολλά live το καλοκαίρι, θέλω να ξεκουραστώ λίγο και αυτό είναι ένα από τα «σπέσιαλ». Κάθε live είναι «σπέσιαλ» αλλά αυτό ακόμα περισσότερο.
Θα είσαστε με τον Δημήτρη Κασσαβέτη στην κιθάρα και τον Χένρι Τσουκούμα Ονούτσακς στα τύμπανα.
Και ’γώ στο hammond, θα πάμε εντελώς organ trio.
Eνα από τα ωραία στοιχεία της τζαζ είναι αυτοί οι αυτοσχεδιασμοί θα έχετε και τέτοια;
Φυσικά και θα έχει!
Τη γουστάρεις εσύ αυτή τη μέθεξη που σου δίνεται να αυτοσχεδιάσεις;
Μου αρέσει όπως και κάθε μουσική που νιώθω ότι λειτουργώ και μπορώ να λειτουργήσω. Δεν είναι απαραίτητα ο αυτοσχεδιασμός, αλλά απλώς τυχαίνει τώρα και σε αυτό το είδος που θα παιξουμε ο αυτοσχεδιασμός να ένα πολύ βασικό συστατικό. Αλλά και σε άλλα είδη που μπορώ να λειτουργήσω. Μου αρέσει γενικά η μέθεξη τού να παίζω μουσική και να ευχαριστιέμαι.
Α εγώ σε είχα συνδυάσει με την τζαζ μόνο, αλλά τώρα βλέπω οτι υπάρχει μεγαλύτερη γκάμα μέσα σου.
Όχι, καθόλου. Πρώτα απ’ όλα μουσικός είμαι, μοιραία δεν μπορώ να τα κάνω όλα.
Ναι, αλλά έχεις κάνει μια καλλιτεχνική πορεία με δισκογραφία, με διεθνείς συνεργασίες, ακαδημαϊκή πορεία.
Με την τζαζ μουσική έχει γίνει, αλλά και τα άλλα τα κρατάω όσο μπορώ και όπου μπορώ να συμμετέχω. Να τώρα παίξαμε και στην Τεχνόπολη που ήταν διαφορετικό… Να δω ότι λειτουργώ ως μουσικός γενικά, Ότι τα αντανακλαστικά μου μπορούν να λειτουργήσουν και ανεξάρτητα από ένα συγκεκριμένο είδος που έχω συνηθίσει.
Για σένα, ας πούμε, ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση στη μουσική του σήμερα;
Κοίταξε, αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση. Το σήμερα είναι και αυτό που βλέπουμε γύρω μας, πρόκληση είναι και τα παιδιά που παίζουν στο Baby Trio. Δηλαδή ναι μεν υποτίθεται ότι είναι στο τζαζ, αλλά φέρουν και κάποια άλλα πράγματα που είναι και από άλλες γενεές και προσπαθώ εγώ να μπουν μέσα σε αυτό. Ή όπως αν συναντηθώ και με ανθρώπους όπως τώρα που έπαιξα με τον Νίκο Τατασόπουλο, που παίζει μπουζούκι ας πούμε, το οποίο είναι εντελώς διαφορετικό. Υπήρχε η έννοια του αυτοσχεδιασμού, αλλά από ένα άλλο μονοπάτι. Θέλω να υπάρχει μια πρόκληση για μένα και να δω ότι μπορώ να λειτουργήσω.
Έχεις ας πούμε κάποιο απωθημένο, κάποιο είδος, που δεν έχεις ακόμα καταπιαστεί.
Δεν έχω απωθημένο, το μόνο αν θες που δεν θα ήθελα να μου συμβεί είναι να μην χάσω το ενδιαφέρον μου για τη μουσική. Ξέρεις, αν δεν το χάσω αυτό και θέλω όχι να παίζω, να ακούω καταρχάς -να είμαι σπίτι και να ακούω- ή να βγαίνω έξω και να ακούω. Αν το έχω αυτό όλα τα άλλα πιστεύω ότι θα έρθουν.
Ακούς όλα τα είδη μουσικής;
Όλα τα είδη ναι, τώρα πήρα ένα δίσκο με μογγολικά, που φόραγε μογγολικό καπέλο αυτός στο εξώφυλλο που δεν ήξερα και τι είναι κιόλας.
Εκπαιδεύεσαι κι εσύ ακόμα.
Ναι, Θέλω να δω τι είναι. Στη μεγαλύτερη έννοια όλα μουσική είναι.
Αυτό το όργανο το hammond δεν είναι πιο πολύ μπλουζ και σόουλ;
Είναι το όργανο που έπαιζε και ο Santana αλλά και η μεγαλύτερη έννοια της τζαζ από κει ξεκίνησε από τα μπλουζ.
Οπότε υποθέτω εσύ γενικά έχεις οραματιστεί τον εαυτό σου τότε εκεί στην Ορλεάνη, κάποια στιγμή.
Μακάρι αλλά το το μεγαλύτερο μου θέλω είναι να μην χάσω το ενδιαφέρον μου για τη μουσική και πιστεύω ότι για όλους ισχύει που ασχολούνται με τη μουσική, να μη χάσουμε το ενδιαφέρον μας και να θέλουμε πάντα να συνεχίσουμε. Άμα το κάνεις αυτό, θα βρίσκεις πάντα και άλλους ανθρώπους που κάνουν αυτό.
Αυτό που λες ισχύει και εμάς που δεν είμαστε μουσικοί αλλά αν χαθεί το ενδιαφέρον μας για τη μουσική χάσαμε τη ζωή μας.
Και νομίζω ότι η εξίσωση είναι αυτό που το βάζεις τώρα λέμε για τη μουσική, για οτιδήποτε, για κάτι που πιστεύουμε, για κάτι που νομίζουμε ότι μας δίνει κάτι για τη ζωή μας. Όσο κοινότοπο και να ακούγεται αυτό που λέω, το πιστεύω. Πιστεύω ότι θα ‘θελα το πρωί να σηκωθώ, να βάλω έναν δίσκο και να πω: Πω πω ρε παιδί μου αυτή τη μουσική …και θέλω κι εγώ να παίξω.
Σου έδωσαν ευκαιρία κάποια στιγμή στη ζωή σου κάποιος μεγαλύτερος και γι’ αυτό εσύ το δημιούργησες το Baby Trio;
Βέβαια και μου έδωσαν ευκαιρία. Καταρχάς μου δώσανε και όλοι αυτοί που ξεκίνησα, όπως οι παλιοί, όλοι. Και μην ξεχνάς, εμένα μου φαίνεται ότι επηρεαζόμαστε με τους ανθρώπους που έχουμε γύρω μας. Φυσικά επηρεαζόμαστε από τις μεγαλύτερες έννοιες. Δηλαδή αν ακούσω τον John Coltrane ή ακούσω τον Μπετόβεν ή ακούσω τους ACDC. Αλλά αυτούς που βλέπουν οι άνθρωποι που είναι γύρω μας και κάνουν το ίδιο ή μια πρόταση πει ένας φίλος μου, ένας μαθητής μου, ένα γκρουπ που παίζει στη γωνία ή αυτούς που είδα τώρα που πήγα στη Μογγολία. Που είναι οι άνθρωποι που έχουμε επαφή κανονικά. Και το εκτιμώ πάρα πολύ αυτό και θεωρώ ότι είμαι τυχερός το ότι από μικρός ήμουν γύρω σε τέτοιους ανθρώπους.
Ήρθε σαν κάτι αυτονόητο στο μυαλό σου ότι όπως με βοηθήσανε θα βοηθήσω.
Ακριβώς, σαν μια φυσική συνέχεια. Φυσικά και άκουγα δίσκους, φυσικά και άκουγα τους Μπλακ Σάμπαθ και όλα αυτά, αλλά είδα ένα γκρουπ που έπαιζε εδώ στη γειτονιά μου και είπα αφού το κάνουν και αυτοί θα το κάνω και ’γώ.
Τώρα εσύ πέρα από καθηγητής που είσαι στο Πανεπιστήμιο συμβουλεύεις και τους νέους; Δεν λειτουργείς μόνο ως μια ευκαιρία και ως μια σχολή άτυπη του Baby Trio.
Δεν ξέρω αν είναι ακριβώς συμβουλή, αλλά θεωρώ σημαντικό να καταλαβαίνουν ότι η δουλειά δεν είναι μόνο το παίξιμο. Γι’ αυτό, σε πολλές εμφανίσεις που πάμε, λέω στους μικρότερους: «Πήγαινε και κανόνισέ το εσύ». Είτε πρόκειται για το πώς θα μετακινηθούμε είτε για το πώς θα πληρωθούμε, τους αναθέτω και τα διαδικαστικά, ώστε να μαθαίνουν ότι όλα αυτά αποτελούν μέρος της δουλειάς. Είναι όλη μια διαδικασία.
Υπήρχε μια συμβουλή που σου είχε δώσει κάποιος από τους δασκάλους σου που ουσιαστικά την κρατάς και τη μεταδίδεις με κάποιο τρόπο, τη μεταλαμπαδεύεις;
Αυτό που είδα ως συμβουλή και από τους παλιούς και τους ανθρώπους που έπαιζα μαζί είναι ότι πάντα προσπαθούσαν και πάντα δεν ξέχασαν από πού ξεκίνησαν και ότι πάντα προσπαθούσαν να κάνουν το καλύτερο που μπορούσαν και να εξελιχθούν προς το καλύτερο ή να πηγαίνουν πάντα ένα βήμα παραπέρα. Αυτό προσπαθώ και προσπαθώ πάντα να βρίσκομαι στο τώρα. Αυτό που γίνεται εκείνη τη στιγμή.
Λειτουργείς και ως μέντορας και ως δάσκαλος και συνοδοιπόρος ταυτόχρονα. Αυτό είναι το ωραίο.
Συνοδοιπόρος και συμπαίκτης είναι το μόνο που μπορώ να κάνω τώρα, σαν μέντορας οι «μικροί» θα το πουν. Μοιραία εγώ θα έχω πιο πολλή πείρα γιατί είμαι και 40 χρόνια μεγαλύτερος. Μοιραία γίνεται αυτό. Ας πούμε, η γιαγιά μου μαγείρευε πιο πολλά χρόνια από τη μαμά μου. Μοιραίο είναι αυτό.
Τι καλό έφτιαχνε η γιαγιά;
Ακόμη και αυτές τις πατάτες τηγανητές… μου έχουν λείψει και η μαμά μου τώρα που δεν είναι στη ζωή, μου λείπουν όλα αυτά. Θέλω να πω ότι μοιραία θα γίνει αυτό. Αυτό που όμως δεν γίνεται μοιραία είναι να ‘μαστε μαζί σε όλες τις ηλικίες. Ότι εγώ θα είμαι μεγαλύτερος μοιραίο είναι αυτό. Ούτε εγώ μπορώ να μικρύνω, ούτε εκείνοι να μεγαλώσουν απότομα. Αλλά μπορούμε να παίξουμε εκείνη την ώρα μαζί και να είμαστε μαζί ανεξάρτητα από την ηλικία.
Η ενέργειά σου, όπως σε ακούω είναι παιδιού. Είσαι ένας ενθουσιασμένος έφηβος ηχητικά.
Μακάρι και θεωρώ ότι είμαι και πολύ τυχερός που τώρα θα γίνω 60 και κάνω ακριβώς το ίδιο πράγμα από τα 16 μου…
…αυτό που αγάπησες.
Ναι, είμαι τυχερός και σε μια χώρα που υπάρχουν δυσκολίες για αυτά τα πράγματα.
Σε αυτούς που λένε ότι η τζαζ είναι «δύσκολη», είναι ελιτίστικη, είναι εκτός νόρμας.
Αυτά μπορείς να τα πεις και για την κλασική μουσική και για την ροκ. Εδώ στην ροκ δεν μπορούν να συνεννοηθούν οι death metal μετά με αυτούς που ακούνε power metal. Πόση διαφορά να έχει αυτοί που ακούνε Μanowar με αυτούς που ακούνε Tool. Δεν μπορούν να συνεννοηθούν. Πόσο διαφορετικό θα είναι; Που άμα το πω αυτό θα σου πουν όχι είναι διαφορετικό. Το ζήτημα δεν είναι πού διαφέρουμε, το ζήτημα είναι πού ενωνόμαστε, είναι πού βρισκόμαστε μαζί.
Και εκεί που θα βρεθούμε εμείς τώρα στις 18 Ιουλίου τη βραδιά στο ΑΦΤΕR, έχετε καμία έκπληξη;
Θα κάνουμε την πρόβα και θα δω τι θα μου πούνε και οι μικροί γιατί πάντα έχουν ιδέες.
Χαλάς όμως και την πιάτσα. Γιατί το σύνηθες είναι ένα μεγάλο όνομα να μην δέχεται και πολλές πολλές παρεμβάσεις.
Καταλαβαίνω τι θες να πεις, αλλά εμένα τώρα και στη μουσική που παίζουμε θα ήθελα τις παρεμβάσεις. Δηλαδή θέλω να πω ότι οι παρεμβάσεις είναι αυτό που δεν έχω σκεφτεί εγώ. Ο άλλος είναι μικρός, είναι πολύ πιο φρέσκος, καταρχάς είμαι τυχερός που παίζω με τέτοιους μουσικούς που έχουν και άλλα ακούσματα πιο σύγχρονα και με φέρνουν κοντά τους κατευθείαν.
Και υποθέτω και περήφανος γιατί αυτά τα παιδιά που επενδύεις κάνουν μετά και τις δικές τους καριέρες που έχεις συντελέσει και σε αυτό.
Βέβαια αλλά το πιο σημαντικό, όπως είπα, είναι να αποκτήσουν ένα ήθος σε αυτό που κάνουμε.
Ασχολείσαι και με την ακαδημαϊκή πλευρά της μουσικής αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο;
Το ακαδημαϊκό το ίδιο το βλέπω, εκεί είναι μια σχολή, αλλά πάλι το παίξιμο είναι να βρουν τη φωνή τους. Δεν το βλέπω διαφορετικό. Απλώς εχουν μπει σε μια σχολή και πρέπει να κάνουν τις διαδικασίες της σχολής αλλά η κεντρική ιδέα είναι ότι θες να παίξεις μουσική. Θες να εκφράσεις τον εαυτό σου, ότι θες να βρεις τη φωνή σου και πρέπει να κάνεις κάποια πράγματα.
Έχεις εντοπίσει ελλείψεις στο σύστημα, το εκπαιδευτικό; Ολοι θελουμε κάποια στιγμή να φτιαχτεί αυτή η περίφημη Ακαδημία των Τεχνών.
Κοίταξε, έχω εντοπίσει ελλείψεις ή πράγματα που θα έπρεπε να γίνουν και θα γίνουν λίγο αργότερα. Πιστεύω ότι όλα αυτά κάποια στιγμή θα συγκεραστούν και θα γίνουν. Θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου και θα γίνουν. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι πολλά πράγματα που στη δική μου δουλειά, στη δική μου γενιά δεν υπήρχαν, υπάρχουν τώρα, ας πούμε, στη δική μου γενιά δεν υπήρχε μία ανώτατη εκπαίδευση ώστε να μπορεί να συνεχίσει. Ενώ υπάρχει τώρα άρα και όλα τα άλλα νομίζω θα έρθει η ώρα και ο χώρος και ο χρόνος που θα γίνουν. Γενικά είναι ένας στόχος ωραίος να ανοίξουνε οι τέχνες και να είναι μαζί και όλες οι τέχνες. Εμένα αυτό μου άρεσε πάντοτε που όταν γινόταν ένα κίνημα, γινόταν σε όλες τις τέχνες. Ο ιμπρεσιονισμός γινόταν στη μουσική, στην ποίηση, στη ζωγραφική. Ήτανε σε όλες τις μορφές της τέχνης. Ο ντανταϊσμός πήγαινε σε όλες τις τέχνες.
Λειτουργούσε σαν κύμα.
Ακριβώς σε όλες τις τέχνες. Όπως και μου άρεσαν πολύ αυτά τα lofts που λέγανε παλιά, που ήτανε οι μεγάλοι χώροι που πηγαίνανε όλοι οι καλλιτέχνες και επηρεαζόταν ο ένας από τον άλλον από τις διάφορες τέχνες. Ο ένας ήταν χορευτής, ο άλλος ήτανε μουσικός, ο άλλος ήτανε ζωγράφος και κάνανε όλοι μία ενιαία τέχνη.
Όταν ήσουνα στην ηλικία των συναδέφων σου που είναι στο Baby Trio εσύ τι στόχους είχες;
Δεν ήμουν τόσο συνειδητοποιημένος όπως είμαι τώρα. Εντάξει και λογικό είναι, αλλά πιστεύω ότι τα παιδιά τώρα είναι πιο συνειδητοποιημένα γιατί μεταφέρεται η εμπειρία. Δηλαδή αν κάποιος το κάνει πρώτος ή κάποιος μπει όπως ήταν άλλοι πρώτοι πριν από μένα ή κι εγώ τώρα που είμαι η επόμενη γενιά, μεταφέρεται αυτή η εμπειρία, και στους επόμενους, οι οποίοι θα την εμπλουτίσουν με τη δική τους εμπειρία. Πιστεύω ότι δεν ήμουν τόσο συνειδητοποιημένος όπως είναι τώρα τα παιδιά, αλλά παρόλα αυτά ήθελα το ίδιο να παίξω όπως παίζουν τα παιδιά τώρα. Απλώς δεν ήμουνα τόσο στοχευμένος ή συγκεκριμένος για το εγγύς μέλλον.
Στο εγγύς παρόν θα σας απολαύσουμε το Σάββατο στην Πειραιώς 260 στα ΑΦΤΕR.
Ναι, σας περιμένω όλους και θέλω να ευχαριστήσω και την παραγωγή, τον Μιχαήλ Μαρμαρινό που σκέφτηκε τα ΑΦΤΕR. Τον Δημήτρη Τσάκα που έκανε τις επιλογές και τον Χρήστο Αλεξόπουλο που είναι και οι δυο μουσικοί και ξέρουν και τις διαφορετικές εκφράσεις της μουσικής αλλά καταλαβαίνουν ότι όλοι μαζί ενώνονται κάποια στιγμή και γίνεται η μεγαλύτερη έννοια. Όλη αυτή ο ομάδα ο Χρήστος Αλεξόπουλος που κανονίζει όλα τα διαδικαστικά που είναι και λίγο πιο μπελαλίδικα που δεν έχουν και καμία δόξα… Κατάλαβες;
Ωραίο που μνημονεύουμε και αυτούς που δεν λαμβάνουν τη δόξα.
Ναι, αλλά πώς θα γίνει; Πώς θα στήσουν τα όργανα; Όλα τα διαδικαστικά… Τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Εκείνη τη βραδιά πιστεύεις θα τα καταφέρεις λίγο να μας ταξιδέψεις μακριά από αυτόν τον άσχημο, άσχημο κόσμο που ζούμε;
Κι εγώ θα ταξιδέψω. Έλα μωρέ, ο κόσμος μπορεί να είναι άσχημος, αλλά αυτός είναι ο κόσμος που ζούμε και βλέπουμε γύρω μας. Τουλάχιστον, εκείνη τη στιγμή, ας είμαστε όλοι μαζί. Να είμαστε μαζί και να μοιραζόμαστε τα καλά και τα άσχημα. Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, αλλιώς πρέπει να φύγεις από τον κόσμο εντελώς.
Όχι. Δεν φεύγουμε δεν πάμε πουθενά. Θα έρθουμε στις 00:00 στο ΑΦΤΕR σαν τα φαντάσματα να ακούσουμε το Baby Trio.
