Αν γράψει κανείς στο διαδίκτυο τη φράση “τραγωδία στο Λούσιο” θα βρεθεί αντιμέτωπος με άπειρα αποτελέσματα, και όλα θα αναφέρονται στο γεγονός που συνέβη στις 26 Μαϊου του 2007, όταν 8 από τους 18 συνολικά εκδρομείς έχασαν τη ζωή τους, παρασυρόμενοι από τα ορμητικά νερά του ποταμού Λούσιου, ενώ πραγματοποιούσαν οργανωμένο περίπατο στις όχθες του. Ο Φίλιππος Φραγκούλης ήταν ένας από τους 10 επιζώντες, και στο βιβλίο του “Απέναντι Όχθη” που μόλις κυκλοφόρησε, αποφάσισε να μιλήσει μετά από 5 χρόνια για το γεγονός που όπως λέει του άλλαξε τη ζωή. Διαβάζοντας το βιβλίο του μέσα σε μια μέρα, θέλησα να τον γνωρίσω από κοντά και έτσι συναντηθήκαμε το τελευταίο βράδυ πριν φύγει για να κάνει μια νέα αρχή στο Λονδίνο, σε ένα μπαράκι όπου είχε οργανώσει ένα αποχαιρετιστήριο πάρτυ για τους φίλους του. Και κάπως έτσι, σαν να ήμουν κι εγώ μια από τους καλεσμένες του, καθήσαμε σε ένα τραπεζάκι και εν μέσω φίλων που περνάγανε για να τον χαιρετήσουν αρχίσαμε μια φιλική κουβέντα που προσπάθησε να εξελιχθεί σε συνέντευξη, σαν να γνωριζόμασταν από καιρό.
ελculture: Για ποιό λόγο επέλεξες να γράψεις αυτό το βιβλίο; Και γιατί τόσα χρόνια μετά;
Φίλιππος Φραγκούλης: Δεν ήταν μια εύκολη απόφαση, ένιωθα όμως μέσα μου την ανάγκη να το κάνω. Ήθελα να ειπωθεί αυτή η ιστορία, να μην ξεχαστεί. Ένιωθα ότι το όφειλα τόσο στα παιδιά που χάθηκαν, όσο και στις οικογένειές τους. Και επειδή θεωρώ ότι εγώ πήρα ένα μεγάλο μάθημα ζωής εκείνη την ημέρα, ήθελα να το μοιραστώ με τον κόσμο, γιατί μέσα στο άγχος για την καθημερινή επιβίωση καμιά φορά ξεχνάμε το δώρο που μας έχει δοθεί και τα θεωρούμε όλα δεδομένα. Επίσης ελπίζω με αυτόν τον τρόπο να αφυπνίσω τους ανυποψίαστους εκδρομείς για το τι πρέπει να απαιτούν από τις εταιρείες διοργανώσεων εκδρομών γιατί δυστυχώς δεν υπάρχει αυστηρό νομοθετικό πλαίσιο στη χώρα μας αφήνοντας έτσι χώρο σε διάφορους επιτήδειους να δρουν ανεύθυνα. Όσο για το ότι το έγραψα τώρα, πέντε χρόνια μετά, έπρεπε να βρω το κουράγιο και να καταλαγιάσουν τα πράγματα μέσα μου για να μπορέσω να εξιστορήσω γραπτώς και με ηρεμία τι συνέβη.
ελc: Στο βιβλίο σου αναφέρεις ότι από την αρχή είχες ένα κακό προαίσθημα για αυτή την εκδρομή. Αλήθεια, ήσουν τόσο αγχωμένος;
Φ.Φ.: Ναι. Δεν είχα κοιμηθεί τρεις νύκτες πριν, ενημερωνόμουν διαρκώς για τον καιρό, είχα αμφιβολίες γι’ αυτό είχα καλέσει και στην εταιρεία για να ενημερωθώ τι θα συνέβαινε σε περίπτωση άσχημων καιρικών συνθηκών, χωρίς να πάρω όμως ικανοποιητική απάντηση. Αλλά και όταν πλέον ξεκινήσαμε την πεζοπορία, δεν μπορούσα να μην παρατηρήσω την έλλειψη εξοπλισμού, όπως κράνη και σωσίβια. Επίσης ενώ η διαδρομή ήταν δίπλα στο ποτάμι, δεν ερωτηθήκαμε αν γνωρίζουμε ή όχι καλό κολύμπι. Παρατηρώντας όλες αυτές τις παραλείψεις δεν μπορούσα καθόλου να χαλαρώσω και φοβόμουν για το χειρότερο.
ελc: Όποιος διαβάσει το βιβλίο νομίζω πως συμμετέχει σαν να ήταν και αυτός μέλος της ομάδας εκείνης. Προσωπικά έπιασα τον εαυτό μου να φοβάται, να σκέφτομαι πως θα αντιδρούσα αν ήμουν εκεί, και εν τέλει να θυμώνω για το πόσο άδικα χάθηκαν 8 ζωές.
Φ.Φ.: Ό,τι γράφω μέσα στο βιβλίο είναι ακριβώς όπως το έζησα. Προσπάθησα να αποδώσω στο χαρτί όλη την ιστορία, από την αρχή μέχρι το τέλος, έτσι όπως συνέβη. Δεν με ενδιαφέρουν οι πωλήσεις, θέλω απλά να διαβαστεί από όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο, γιατί θέλω μέσα από τη δικιά μας ιστορία να αφυπνίσω τους ανυποψίαστους εκδρομείς. Οφείλουμε να ακούμε και να σεβόμαστε τη φύση. Γιατί πάντα μας προειδοποιεί. Αν την είχαμε ακούσει κι εμείς δεν θα θρηνούσαμε θύματα.
ελc: Αλήθεια τραγουδούσες για περίπου 9 ώρες με την ελπίδα να σε ακούσουν τα σωστικά συνεργεία;
Φ.Φ.: Ναι. Μέχρι τη στιγμή που σωθήκαμε ήμασταν μόνοι, εγώ με μια άλλη κοπέλα, και δε γνωρίζαμε αν είχαν σωθεί και άλλοι από την ομάδα. Επίσης δεν ξέραμε αν μας ψάχνανε ή όχι. Σε μια προσπάθεια λοιπόν να μας δώσω κουράγιο αλλά και να μας ακούσει ίσως κάποιος, άρχισα να τραγουδάω “χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ” και ένα σωρό άλλα τραγούδια, ό,τι μου ερχόταν στο νου, και δεν σταμάτησα ώσπου είδαμε τα φώτα από την απέναντι μεριά.
ελc: Σε κάποια στιγμή κάνεις λόγο για την προσευχή που απήυθυνες στην “μάνα όλων” όπως γράφεις, στην Παναγία. Και από την άλλη περιγράφεις μια σκηνή που πληροφορήθηκες αργότερα, τη μητέρα σου να είναι στο μπαλκόνι του σπιτιού της και να κρατάει ένα ρούχο σου και να παρακαλάει το φεγγάρι να φωτίζει δυνατά για να σας βρουν. Πίστευες πραγματικά ότι θα σας έβρισκαν;
Φ.Φ.: Ναι. Ήμουν αποφασισμένος ότι θα τα καταφέρουμε. Ο άνθρωπος κρύβει απίστευτη δύναμη μέσα του, κάτι που πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε. Την ώρα που με τράβαγε το νερό προς τα κάτω, λίγο πριν παραιτηθώ και με ρουφήξει μέσα της η άβυσσος, είπα “θέλω να ζήσω ρε γαμώτο” και έτσι απλά άρχισα με όλη τη δύναμή μου να εναντιώνομαι και να προσπαθώ να βγω ξανά στην επιφάνεια. Και μετά, όταν έφτασα στην ξέρα, προσευχήθηκα. “Από σεβασμό στην υπέρτατη δύναμη, στην ελπίδα”, όπως γράφω και μέσα στο βιβλίο.
ελc: Δίνεις πολύ έμφαση στις έννοιες “συλλογικότητα”, “ομάδα” και “συνάνθρωπος” από ότι παρατήρησα, τόσο μέσα στο βιβλίο σου όσο και στην κουβέντα που κάνουμε τώρα.
Φ.Φ.: Είναι γιατί πιστεύω πολύ ότι δεν είμαστε μόνοι, όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο. Είμαστε ομάδα, ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για να λειτουργεί καλύτερα μέσα από την ομάδα. Οφείλουμε να μην ξεχνάμε τη συλλογικότητα, τότε μόνο έχει αποτέλεσμα και νόημα η όποια προσπάθεια. Και επίσης πρέπει να μάθουμε επιτέλους σε αυτή τη χώρα να αναλαμβάνουμε το μερίδιο ευθύνης μας, γιατί κάθε μας δράση έχει και μια αντίδραση στο γενικότερο σύνολο. Γι’ αυτό και δεν θα ήθελα οι υπαίτιοι της δικής μας ιστορίας να πάνε φυλακή, δεν με ενδιαφέρει μια τέτοιου είδους τιμωρία. Θα προτιμούσα να υπήρχε η δυνατότητα να επιτελέσουν κάποιας μορφής κοινωνικό έργο, να σχετιστούν με ανθρώπους, για να μάθουν να υπολογίζουν την αξία της ανθρώπινης ζωής. Να μετράνε ψυχές και όχι “κεφάλια”.
ελc: Να σου ευχηθώ καλό ταξίδι στη νέα σου αρχή;
Φ.Φ.: Να μου ευχηθείς καλή ζωή. Και να είμαστε καλά, να συναντιόμαστε και να τα λέμε. Ανθρώπινα και ειλικρινά.
ΥΓ. Στις 21/01/2012 οι υπεύθυνοι της εταιρείας που διοργάνωσε τη δραστηριότητα καταδικάστηκαν πρωτοβάθμια σε ποινή φυλάκισης 13,5 χρόνων, με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας εξ αμελείας και κατά συρροήν. Μέχρι σήμερα εξακολουθεί να μην υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο και κανονισμός λειτουργίας για τις εκδρομές αυτές και τα extreme sports, αντίθετα με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκης Ένωσης.
