Κολοκοτρώνη 8 ήταν η διεύθυνση όπου στεγαζόταν η Ελευθεροτυπία, η διεύθυνση που σε προ Διαδικτύου Εποχή σύχναζα όταν αναζητούσα ενδιαφέρον και έγκυρο υλικό για εργασίες και έρευνες. Κολοκοτρώνη 8 βρίσκομαι ξανά, στον 2ο όροφο όπου στεγάζεται η Εφημερίδα των Συντακτών. Μετά το κλείσιμο της Ελευθεροτυπίας και μετά τα 2 απεργιακά τεύχη που κυκλοφόρησαν πέρυσι με μεγάλη ανταπόκριση, οι συντάκτες ετοίμαζαν νέα εφημερίδα με τη μορφή του συνεταιρισμού. Στο πρώτο μου τηλεφώνημα στον Νικόλα Βουλέλη, πρώην διευθυντή ενημέρωσης του ΑΠΕ και νυν διευθυντή της Εφημερίδας, η γραμματέας απόρησε «Θέλετε να του πάρετε συνέντευξη;» ενώ ο ίδιος με φρέναρε κάπως «Ξέρετε, ετοιμάζουμε εφημερίδα εδώ και τρέχουμε, θα πρέπει να περιμένετε λίγο». Η συγκυρία το έφερε, μια ημέρα πριν από την έκδοση του πρώτου δοκιμαστικού τεύχους, να συναντηθούμε τελικά με τον Νικόλα Βουλέλη, τον Αριστείδη Μανωλάκο, μέλος του ΔΣ και τον Σταμάτη Νικολόπουλο, διευθυντή σύνταξης.
Εντύπωση πρώτη: Ενθουσιασμός! «Ξαναγυρνάμε στο ιστορικό κέντρο της πόλης, στο κτίριο όπου στεγαζόταν στο παρελθόν το Έθνος, η Ελευθεροτυπία και το Αθηναϊκό Πρακτορείο. Σε μια περιοχή, όπου έχει σημειωθεί η αντίστροφη πορεία, με τα Νέα, το Έθνος την Καθημερινή να έχουν πλέον μετακομίσει. Από εδώ θα αποτυπώνουμε την κάθε στιγμή». Η εφημερίδα έρχεται να καλύψει το κενό στην κοινή γνώμη, και ειδικά στο χώρο της κεντροαριστεράς, που έχει υποστεί τόσες υποδιαιρέσεις. «Δεν θέλουμε απλά να πούμε μια γνώμη, αλλά να διαμορφώσουμε την κοινή γνώμη. Βάζουμε τον πήχη ψηλά. Η εφημερίδα θέλουμε να είναι στην πρώτη γραμμή, να σπάσουμε τα ρεκόρ. Δεν αντέχουμε τον τύπο με εξαρτήσεις και αλληθωρισμό. Δεν είμαστε του χρηματιστηρίου, ούτε άλλων εκδοτών που δεν τα έχουν ακόμα καταφέρει να μπουν σε αυτό. Θέλουμε τη δημοσιογραφία που κρίνει και επικρίνει. Είναι καιρός πολιτικών ανακατατάξεων και βαθύτατης κρίσης και χρειάζεται νέος κόσμος με νέες απόψεις και ιδέες».
Το εγχείρημα φαίνεται υπεραισιόδοξο, τη στιγμή που η έντυπη δημοσιογραφία έχει πτωτική πορεία, οι συνομιλητές μου όμως δηλώνουν ότι δεν έχουν περιθώριο να είναι απαισιόδοξοι… «Η επιτυχία που είχαν τα απεργιακά τεύχη (κυκλοφόρησαν 30.000 φύλλα που έγιναν ανάρπαστα), αλλά και οι εκδηλώσεις όπου βρεθήκαμε με τον κόσμο, μας έδωσαν έναυσμα. Ναι λοιπόν, είμαστε αισιόδοξοι και ρομαντικοί! Η εφημερίδα θα κυκλοφορεί καθημερινά εκτός Κυριακής, με καταχωρίσεις αλλά όχι προσφορές και με ενισχυμένο το σαββατιάτικο φύλλο. Δεν θα περιέχει απλά μονόστηλα ρεπορτάζ, αλλά αυτό το κάτι παραπάνω, την άποψη, τις ιδέες, τη συσχέτιση με την κρίση. Επίσης δεν υπάρχει το «αφεντικό», ο εκδότης. Οι υπεύθυνοι εκλέχτηκαν απ’ τη γενική συνέλευση που έδωσε και το στίγμα της εφημερίδας. Έχουμε πολύ καλά ονόματα με άποψη. Σύμβουλος έκδοσης είναι ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, ενώ συνεργάζονται ο Καλαϊτζής, ο Ιός, ο Αυγερόπουλος, ο Ξανθούλης και πολλοί άλλοι, όχι μόνο απ’ τον δημοσιογραφικό, αλλά απ’ τον ευρύτερο χώρο».
Πολλά έχουν ήδη ακουστεί για τη δύσκολη πορεία ως εδώ, τις διαρροές και τις διάφορες εκδοχές που σχεδιάζονται «Το δικό μας εγχείρημα ξεκίνησε το περασμένο καλοκαίρι. Ουσιαστικά μπαίνουμε στο παιγνίδι μετά την απόφαση να υπαχθεί η Ελευθεροτυπία στο άρθρο 99 περί πτώχευσης, όπως ζήτησε η Τεγοπούλου. Καταλαβαίνουμε το αδιέξοδο κι ότι δεν τραβάει άλλο και παίρνουμε τις οριστικές αποφάσεις μας λίγο μετά το Πάσχα. Οι μέχρι τότε παρεΐστικες συζητήσεις παίρνουν μορφή. Επιστρατεύτηκαν καταρχήν οι παλιοί της Ελευθεροτυπίας και άλλοι που ήρθαν ή θα έρθουν στην πορεία. Στο μόνο που συμφωνήσαμε ήταν ότι έπρεπε να βγει το φύλλο. Στην πορεία κάποιοι δεν προχώρησαν. Πες ότι ξεκινήσαμε 10 και γύρισαν από τις διακοπές οι 8». Όλοι οι συνεργάτες έπρεπε να βάλουν από την τσέπη τους ίδιο κεφάλαιο για να ξεκινήσουν. Μια πρόσθετη δυσκολία για τους συντάκτες, πολλοί από τους οποίους είχαν μείνει άνεργοι, άλλοι δανείστηκαν: «Το βασικό ζητούμενο είναι να βγάλουμε την εφημερίδα χωρίς να πουληθούμε. Ο συνεταιρισμός έφτιαξε μια εταιρεία έχοντας το 51%. Οι συνάδελφοι λοιπόν κατέθεσαν κεφάλαιο 1.000 ευρώ ο καθένας και επίσης κεφαλαιοποιούν τις αμοιβές τους των 2 πρώτων μηνών. Θα καταβληθούν δηλαδή μόνο οι ασφαλιστικές τους εισφορές. Έτσι δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για την αύξηση μετοχικού κεφαλαίου, ώστε να μπει μετά κι άλλος κόσμος».
Μοιάζει δηλαδή λίγο με την αρχική μορφή της Ελευθεροτυπίας; «Όχι ακριβώς. Η «Εφημερίδα των Συντακτών» που έβγαλαν ο Τεγόπουλος κι ο Σιαμαντάς προέκυψε μετά τη δικτατορία και τη μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση των δημοσιογράφων, που τους έδωσε τη δυνατότητα να πάνε στη νέα εφημερίδα με νέο στίγμα. Άλλωστε οι παραδοσιακοί εκδότες είχαν συμβιβαστεί με τη δικτατορία. Η έννοια της «Εφημερίδας των Συντακτών» δεν έχει σχέση με το οικονομικό, αλλά αντιπαρέρχεται την έννοια της διεύθυνσης, που καθόριζε σε μεγάλο βαθμό την πολιτική και το περιεχόμενο της εφημερίδας. Σαν φαινόμενο συναντάται μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι είχαν ανάγκη επιβίωσης και ταυτόχρονα έκφρασης. Εκείνο λοιπόν που εισήγαγε τότε ήταν ότι όποιος έγραφε, εξέφραζε τη δική του άποψη».
Δεν ξέρω αν είναι πράγματι καλός οιωνός η μεγάλη ζήτηση του απεργιακού τεύχους ή αν είναι κακό σημάδι ότι αυτός ο πολύπαθος χώρος ήδη διασπάται και διαβάζουμε για 2 ή 3 ακόμα εγχειρήματα που πηγάζουν από την παλιά Ελευθεροτυπία. Δεν ξέρω επίσης, αν οι υπεύθυνοι έχουν εκτιμήσει σωστά την ανάγκη μεγαλύτερης αξιοποίησης και έμφασης στο διαδίκτυο, ως ένα από τα βασικότερα εργαλεία ενημέρωσης – αλλά και άποψης, πλέον. Το σίγουρο είναι ότι και να ήθελα δεν γινόταν να μην επηρεαστώ από τον ενθουσιασμό και την όρεξη των συνομιλητών μου, και όλων των συντακτών που έβλεπα να εργάζονται πυρετωδώς εκείνη την ώρα. Σαν ένα βλαστάρι που φυτρώνει σε ξερό έδαφος, αυτό το εγχείρημα εν τη γενέσει του από μόνο του δημιουργεί προσδοκίες για ένα λίγο χειρότερο αύριο.
H Εφημερίδα των συντακτών ξεκινά σιγά σιγά με επίσημη σελίδα στο facebook.
