Ο σκηνοθέτης Νίκος Πασχίδης παρουσιάζει δύο έργα του Σάμιουελ Μπέκετ, με βασικό άξονα την έννοια της μνήμης και της ανάμνησης, της προσπάθειας ανασύνθεσης του παρελθόντος σκηνοθετώντας τον Κώστα Γαλανάκη.
Στο «Εκείνη τη φορά» παρακολουθούμε έναν άνθρωπο μεγάλο σε ηλικία σε ένα άχρονο περιβάλλον να αποκοιμάται. Παρακολουθούμε το όνειρό του, τρεις φωνές – μια για κάθε στάδιο της ζωής του- έρχονται και επανέρχονται σε ένα αναπροσαρμοζόμενο κυκλικά μοτίβο σαν όνειρο, με ό,τι μπορεί αυτό να περικλείει. Την ηρεμία, το ξύπνημα του εφιάλτη, την ξεκούραση, την αρχή και το τέλος.
Στο «Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ» ο άνθρωπος γιορτάζει, όπως κάθε χρόνο τα γενέθλια του μόνος του, με μόνη του συντροφιά το μαγνητόφωνο του- περιτριγυρισμένο από τις μπομπίνες του, που του χρησιμεύουν ως ημερολόγιο/ως αποθήκη της μνήμης, ακούγοντας κάποιο παλιότερο έτος του εαυτού του και εν συνεχεία καταγράφοντας/ηχογραφώντας τα γεγονότα του χρόνου που πέρασε. Τα δύο έργα παρουσιάζονται ως ένα, ενοποιώντας ουσιαστικά την φιγούρα σε μια εικόνα.
