Πρόκειται για ένα θεατρικό έργο εμπνευσμένο από το ομώνυμο διήγημα του Ντόναλντ Μπαρθέλμ από το βιβλίο του «Η ζωή της πόλης». «Όταν έχεις σώσει έναν πατέρα απ’ οποιουσδήποτε τρομερούς κινδύνους τον απειλούν, τότε νιώθεις, για μια στιγμή, ότι εσύ είσαι ο πατέρας κι εκείνος δεν είναι. Για μια στιγμή. Αυτή είναι η μοναδική στιγμή της ζωής σου που θα νιώσεις έτσι.»
Ένας άνθρωπος αφηγείται μια ιστορία που τον έχει στοιχειώσει, όπως οι εφιάλτες που τρυπώνουν ανενόχλητοι τις νύχτες. Παράλληλα, έρχεται ένα κομμάτι του εαυτού του από τα ξεχασμένα υπόγεια της μνήμης με απαίτηση να φωτιστεί, διεκδικώντας το δικό του ρόλο στην ιστορία. Η ιστορία αφορά στο κυνήγι αυτού που ευθύνεται για ένα έγκλημα. Το έγκλημα; Ένας νεκρός πατέρας…
Τι επιπτώσεις έχει η «απουσία» του πατέρα; Γιατί το συναίσθημα που γεννάται από την «απουσία» του είναι η ενοχή; Μήπως γιατί λείπει το χέρι προστασίας που θα μας σηκώσει σε κάθε μας «πτώση»; Ή μήπως γιατί δεν μπορούμε να αντέξουμε τη σιωπή της «απουσίας» του και βρισκόμαστε συνεχώς σε στάση ικεσίας λέγοντας: «Πατέρα, σε παρακαλώ κοιταξέ με».
