Μετά την επίσημη πρεμιέρα του στο 27ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, από το οποίο μάλιστα έφυγε με δύο βραβεύσεις (Αργυρός Αλέξανδρος στην κατηγορία Newcomers Competition και Βραβείο Κοινού Fischer για ελληνική ταινία άνω των 50 λεπτών), το «Εδώ Μιλάνε για Λατρεία», το ντοκιμαντέρ για το συγκρότημα των Κόρε.Ύδρο. θα κυκλοφορήσει αποκλειστικά στο Άστορ στις 7, 8 και 9 Απριλίου.
Στο σκηνοθετικό του σημείωμα ο Βύρων Κριτζάς γράφει: «Δεν είμαι σκηνοθέτης. Ούτε εμπειρία έχω, ούτε φιλοδοξία. Αυτό που προσπάθησα είναι να φανώ αντάξιος των Κόρε. Ύδρο.». Παρά πάντως τα disclaimers και τις προειδοποιήσεις του, το τελικό αποτέλεσμα είναι παραπάνω από αξιοπρεπές, όχι μόνο προφανέστατα (και αναμενόμενα) πολύτιμο για τους παλιούς ή και για τους μελλοντικούς φαν του συγκροτήματος, αλλά και αυτοτελώς ενδιαφέρον, ακόμα δηλαδή και να μην ήξερες το συγκρότημα ή ακόμα και να το ήξερες και να μην σε άγγιξε ποτέ. Και βασικά μόνο έτσι γίνεται: ένα ντοκιμαντέρ ή θα έχει συνολικά κάτι να δείξει και να πει ή όχι. Αν αφορά μόνο τους μύστες της οποιασδήποτε ειδικότερης θεματικής του, τότε κάτι έχει πάει λάθος. Και εδώ δεν πήγε.
Ο Π.Ε. Δημητριάδης μεγάλωσε και ζει στην Κέρκυρα. Το μόνο που έκανε στην Αθήνα ήταν να γεννηθεί, καθώς στο νησί ο μαιευτήρας είχε ανακοινώσει στη μητέρα του ότι το παιδί που κυοφορούσε είναι νεκρό. Όπως όμως τελικά αποδείχθηκε (Spoiler Alert), η γνωμάτευση του ήταν λανθασμένη, γιατί το παιδί και ζωντανό γεννήθηκε και συνέχισε έκτοτε να ζει και να βασιλεύει. Σε τρυφερή δε ηλικία πέρασε από οντισιόν για παιδική χορωδία της Κέρκυρας, κι από τα πενήντα παιδιά που ακούστηκαν εκείνη τη μέρα ήταν ο «μόνος αποβληθείς». Κι όπως λέει, ακριβώς τότε ήταν που πήρε την απόφαση να φτιάξει μπάντα.
Το «Εδώ Μιλάνε για Λατρεία» παίρνει τα πράγματα από την αρχή τους, χρησιμοποιώντας αρχειακό υλικό από τότε που το συγκρότημα δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια παρέα παιδιών που μόλις είχαν τελειώσει το γυμνάσιο, λίγο πριν τα μέσα της δεκαετίας του ’90. Το τότε όνομά τους ήταν «Κορεσμένοι Υδρογονάνθρακες». Το «Κόρε. Ύδρο.» από εκεί προέρχεται και ήταν το χαϊδευτικό – πειρακτικό με το οποίο προσφώνησε μια μέρα στον δρόμο την μπάντα, τους μαθητές δηλαδή, ένας άλλος συμμαθητής τους, ο περίφημος «Μαγαζής». Και αποφάσισαν να το κρατήσουν έτσι.
Τις αρχικές κασέτες που κυκλοφορούσαν μεταξύ τους στην Κέρκυρα, ακολούθησαν στην πορεία και με διάφορες αλλαγές στη σύνθεσή τους, όσο ωρίμαζαν και έβρισκαν τον ήχο τους, με την καταλυτική προσθήκη του Αλέξανδρου Μακρή, τέσσερις «κανονικοί» δίσκοι («Aν Όλα Τέλειωναν Εδώ», 2002, «Φτηνή Ποπ για την Ελίτ», 2006, «’Ολη η Αλήθεια για τα Παιδιά του ’78», 2009, «Απλές Ασκήσεις στον Υπαρξισμό», 2013).
Στον τίτλο του πιο πετυχημένου τους άλμπουμ και αυτού με τον οποίο έκαναν μεγάλη αίσθηση, το «Φτηνή Ποπ για την Ελίτ» συνυπάρχει ένα δίπολο, αυτό της φτηνής, Do it Yourself και ντου ιτ στον τόπο σου, στο νησί σου, με τους όρους σου και τον απόλυτο έλεγχο σε κάθε στάδιο της, καλλιτεχνικής δημιουργίας, με την μεταξύ σοβαρού και αστείου απεύθυνση σε μια ελίτ, στην ελίτ των εκλεκτών που θα τους καταλάβαιναν και θα τους ένιωθαν. Όπως θα ακουστεί στο ντοκιμαντέρ (όχι από τον ίδιο, αν και ο ίδιος συμφώνησε εντελώς ακούγοντάς το), ο Δημητριάδης δεν ήταν διατεθειμένος να πάει ποτέ προς το κοινό, ήλπιζε ότι θα έρθει το κοινό προς εκείνον.
Και κάπως έτσι και το «Εδώ Μιλάνε για Λατρεία» ξεδιπλώνει μια ιστορία διπόλων:
– Το δίπολο της συμβατότητας και της ασυμβατότητας. Ο Δημητριάδης με τον Μακρή μάλλον εξαρχής δεν ταίριαζαν τόσο πολύ ως χνώτα ανθρώπων, ταίριαξαν όμως πάρα πολύ ως χνώτα καλλιτεχνών. Η μουσική του Μακρή, οι στίχοι, η μουσική κι η φωνή του Δημητριάδη, αλλά και πέραν της διάκρισης αυτής, κυρίως το αδιάκριτο, το πάντρεμα, το κλείδωμα, ο συντονισμός, η εύρεση μιας κοινής αισθητικής, ενός κοινού ηχοχρώματος, μιας κοινής μουσικοστιχουργικής ευαισθησίας, όλο μαζί, τα τραγούδια των Κόρε. Ύδρο. Πόσες φορές άραγε στην ιστορία των συγκροτημάτων έχει συμβεί ακριβώς αυτό: από τη μια το καλλιτεχνικό ταίριασμα από την άλλη οι προσωπικές συγκρούσεις, από τη μια η δημιουργική συμβατότητα και την ίδια ώρα από την άλλη η ασυμβατότητα των χαρακτήρων που αποκλίνουν στα θέλω τους για το σήμερα και το αύριο.
– Το δίπολο της εξωστρέφειας και της εσωστρέφειας. Ο Μακρής φουλ εσωστρεφής, ο Δημητριάδης εξωστρεφής ως θεατράλε. Κι ως βασικός λόγος διάλυσης του συγκροτήματος στις αρχές του 2014 περιγράφεται ότι ο ένας ήθελε να κάνουν περισσότερες συναυλίες, να κάνουν περιοδείες κλπ και ο άλλος δεν την πάλευε ούτε με τις λίγες συναυλίες που έκαναν, αλλά ούτε και με τα υπόλοιπα γύρω – γύρω της δημοσιότητας και της επικοινωνίας γύρω από ένα συγκρότημα. Πάντως και ο ίδιος ο Δημητριάδης λέει ότι η δική του εξωστρέφεια, είναι κάτι σαν εξωστρεφής εσωστρέφεια, καθώς επικοινωνεί δια αυτής την εσωστρέφειά του.
– Το δίπολο του παίρνω τον εαυτό μου πολύ στα σοβαρά ή ακόμα ακόμα και του αυτοθαυμασμού και του αυτοσαρκασμού. Ο Δημητριάδης τρολάρει και στο γύρισμα, ενώ στα πρώτα λεπτά της εμφάνισής του στήνει ένα πραγματικά απολαυστικά κωμικό σκηνικό. Και στη συνέχεια όμως ισορροπεί διαρκώς μεταξύ του βαθυστόχαστου και του ειρωνικού, ενώ, παρότι ρώτησε, ποτέ δεν μάθαμε πόσο ήρθε η Λαμία με τον Άρη. Κάπως αντίστοιχα, στο επίπεδο της ανταπόκρισης στέκεται το δίπολο της λατρείας και του χλευασμού. Μέχρι και hater που κράζει με κέφι παρουσιάζεται στο ντοκιμαντέρ, χρησιμοποιώντας ως ενδεικτικό του πόσο ψώνια ήταν οι Κόρε. Ύδρο. αποσπάσματα από την αυτοπαρουσίαση της πορείας της μπάντας στο επίσημο σάιτ της, αν και μάλλον και τα συγκεκριμένα αποσπάσματα ακριβώς αυτό κάνουν, ακροβατούν μεταξύ του αυτοθαυμασμού και του αυτοασαρκασμού. Πάντως ακούμε ότι ακόμα και στις συναυλίες που έδινε το συγκρότημα στην Αθήνα το ίδιο τους το κοινό χωριζόταν, με τις πρώτες σειρές να παραληρούν απ’ τη λατρεία, ενώ από τη μέση και πίσω οι υπόλοιπες να γέρνουν περισσότερο προς τον χλευασμό.
– To δίπολο του φωτεινού βλέμματος προς το παρελθόν και του πιο σκοτεινιασμένου κι ανήσυχου για το μέλλον, του αισθάνομαι πολύ καλά για ό,τι έχω δημιουργήσει και του φοβάμαι ότι ίσως και να μην μου αναλογεί πια να δημιουργήσω κάτι άλλο.
Εκεί που δεν υπάρχουν δίπολα είναι ανάμεσα στην ψυχική υγεία και τα προβλήματά της, όπως επίσης και στις πάσης φύσεως ιδιαιτερότητες και την έλλειψή τους. Δεν υπάρχουν γιατί δεν υπάρχουν άνθρωποι που να μην έχουν αντιμετωπίσει ποτέ το παραμικρό πρόβλημα ψυχικής υγείας, όπως επίσης δεν υπάρχουν μη ιδιαίτεροι άνθρωποι.
Κι εκεί που δεν υπάρχουν δίπολα είναι ανάμεσα σε πράγματα μεγάλα και πράγματα γελοία, ανάμεσα στη σύγχυση και το γέλιο. Όλα κυλάνε μαζί σαν ένα, αν θέλεις να μιλήσεις για αυτά με τα λόγια και τη μουσική των Κόρε. Ύδρο.
