Πριν από λίγες μέρες έλαβα ένα email που με προσκαλούσε να δώσω χρήματα για να γυριστεί μια ταινία για «την κατάσταση που ζούμε». Αν και τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν στις 25 Ιουνίου, οπότε η κατάσταση θα είναι πολύ διαφορετική από την παρούσα, αφού θα έχουν μεσολαβήσει εκλογές και νέα μέτρα, και επειδή μου παίρνει λίγη ώρα μέχρι να γίνω πικρόχολος, αναζήτησα περισσότερες πληροφορίες. Τι μαθαίνουμε από τις a few words about «Runaway Day»: Ότι η Αθήνα ήταν μια φορά κι έναν καιρό μια όμορφη πόλη (πότε ακριβώς;), τώρα όμως τελεί υπό οικονομική κατοχή (ενώ δεν ήταν οικονομική κατοχή το ότι παλιότερα χρωστούσαμε τα άντερά μας στις πιστωτικές) και οι κάτοικοί της έχουν μετατραπεί σε οικονομικά ζόμπι που αποφασίζουν να απομακρυνθούν από τα προβλήματά της. Όλα αυτά σε άσπρο και μαύρο ώστε να νιώσουμε την ασφυξία, την απελπισία και το μαύρο χιούμορ, το οποίο -ως γνωστόν- δεν αναδεικνύεται σε έγχρωμο φιλμ. Το teaser μου θύμισε λίγο «Tungsten» και λίγο «28 Days Later». Γιατί να χρηματοδοτήσει κανείς μια διασταύρωση του «Κακού» με τον «Εξάντα», ώστε να αποκομίσει κάποιος τον τίτλο του George Romero της οικονομικής κρίσης;
Επίσης, πριν από καιρό η Σία Κοσιώνη μας υποδείκνυε «μια προσπάθεια νέων ανθρώπων που αξίζει να ενισχύσουμε». Αυτή η προσπάθεια ήταν το ντοκιμαντέρ «Ελλάδα… είμαι σε δύσκολη θέση!» και επιχειρούσε να επενδύσει στο φιλότιμό μας («Βοηθήστε τους νέους να ακουστούν») για να επενδύσουμε με τη σειρά μας στην ολοκλήρωσή του. Και μόνο η προμετωπίδα του Λάκη Λαζόπουλου («Η Ελλάδα ήταν ένας φάρος που έπεσε και τώρα εμείς πρέπει να τον ξαναχτίσουμε για να λάμψει και πάλι…») ήταν αρκετή για να σε αποτρέψει. Η δε αφίσα θύμιζε εξώφυλλο cd ελληνικού chill-out προς πώληση σε βενζινάδικα, ενώ αν έκανες κάποιον άλλο συνειρμό παρέπεμπε σε παλιά αφίσα του Φεστιβάλ Αθηνών.
Ίσως να μην πρέπει να αποθαρρύνουμε τους επίδοξους κινηματογραφιστές. Γιατί, δηλαδή, να έχει δικαίωμα στον κινηματογράφο μόνο ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης; Γιατί να μείνει ως το μοναδικό δείγμα του DIY και DITP (do-it-through-PayPal) κινηματογράφου το «Debtocracy»; Γιατί να μη φτιαχτεί άλλο ένα ντοκιμαντέρ με σκηνές από επεισόδια με μπάτσους να κυνηγούν διαδηλωτές και δηλώσεις αχρείων πολιτικών από το βήμα της Βουλής, με «νερά» για να φτιάχνουν ατμόσφαιρα «Paranormal Activity»; Οι αγορές είναι ο νέος Εξαποδώ. Η επανάσταση είναι η λύση. Τα έχουμε ακούσει εκατό φορές. Τι λένε οι νέοι, τι λέει η Naomi Klein και ο Noam Chomsky, τι λέει ο κάθε δημοσιογράφος που κάποτε είχε περάσει έξω από τους «Financial Times» και ονειρεύτηκε να του δώσουν δουλειά, έστω και για να γράφει τα φαρμακεία. Πώς εξυπηρετούν όλα αυτά το «να ακουστούν οι φωνές των νέων», όπως το επιθυμούν οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ «Ελλάδα… είμαι σε δύκολη θέση!»; Τι κατάφερε το «Debtocracy» πέρα από το ότι διατυμπανίζει ότι το έχουν παρακολουθήσει μερικά εκατομμύρια άνθρωποι; (Κι όσοι το είδαν δεν ενοχλήθηκαν από το voice over που θύμιζε εκφωνητές πολιτικών νεολαιών;)
Το crowdfunding είναι η νέα οικολογία. Το να υποκύψεις στις πιέσεις αυτών των νεαρών που παραφυλάνε έξω από τους σταθμούς του Μετρό και να γραφτείς μέλος στην Greenpeace είναι εντελώς πασέ. Το να γίνεις groopie σου δίνει άλλον αέρα στη συνείδηση και στις παρέες σου… Groopie γίνεσαι όταν μπεις στο Groopio και επιτέλους κάνεις πραγματικά, υλικά likes. Με μόλις 4 ευρώ μπορείς να χρηματοδοτήσεις το ελληνικό «Game of Thrones», ενώ με 5 ευρώ βοηθάς να ανέβει μια χορευτική εγκατάσταση-περφόρμανς που έχει ανατριχιαστική ομοιότητα με το «Human Centipede» (προσοχή όταν ανοίξεις αυτό το link, αν έχεις ευαίσθητο στομάχι). Μέσα σε αυτά τα καλλιτεχνικά projects δεν αποκλείεται να ξετρυπώσεις κάτι πραγματικά ενδιαφέρον, όμως ένα άλλο ήταν που τράβηξε την προσοχή μου κι έχει σχέση με αυτό τον κρυφοεθνικιστικό ζήλο να ξελασπώσουμε τη χώρα μας. Υπάρχει, λοιπόν, μια σύμβουλος στρατηγικής επικοινωνίας που ζητάει χρηματοδότηση για να φτιάξει ένα site για να προβάλει τις ομορφιές της Αθήνας. Το τρέιλερ είναι κακόγουστο σαν κινούμενη καρτ ποστάλ και η μουσική του Yanni κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Λέει, λοιπόν, η εμπνεύστρια: «Spend 1 euro (more is always a plus!) and fund the “Athens City Lovers” project to promote our Athens’s beauty, tourism and economy in Greece & abroad! YOU can make it happen!» Αν σου περισσεύει το «1 euro», να το δώσεις. Στο μεταξύ, θα μπορούσες να μην πάρκαρες το αυτοκίνητό σου όπου βρεις στο εμπορικό κέντρο προκειμένου να νιώσεις την μποέμικη ατμόσφαιρά του το Σάββατο το βράδυ μαζί με χιλιάδες άλλους. Επίσης, θα μπορούσες να έκανες προ πολλού μποϊκοτάζ σε όλες αυτές τις επιχειρήσεις που δεν έχουν αφήσει πεζοδρόμιο για πεζοδρόμιο ελεύθερο, ώστε να μπορούμε να περηφανευόμαστε για την εξωστρέφεια της ελληνικής νύχτας. Λίγο αργά θυμηθήκαμε να το παίξουμε ακτιβιστές του «1 euro» (σίγουρα περισσότερο από τα δωρεάν like και retweets σε ελληνοδοξαστικά σχόλια)
Τα αυτοχρηματοδοτούμενα projects και περιοδικά που ξεφυτρώνουν με ρυθμούς fanzines (το μάθατε το νέο ότι οποιοδήποτε ΜΜΕ πριν από τα blogs είναι διαπλεκόμενο;), οι πρωτοβουλίες αυτο-οργάνωσης, τα αυτοδιαχειριζόμενα στέκια και πάρκα, όπου η ύψιστη μορφή αντίστασης στο σύστημα είναι να μαζέψεις στο τέλος της βραδιάς τα άδεια μπουκάλια της μπύρας, όλα αυτά τα «αυτο-» δεν είναι παρά μια αυτοϊκανοποίηση κινητοποίησης που θα ξεφουσκώσει μόλις σφίξουν κι άλλο τα ζωνάρια και καταλάβουμε ότι η κοινοτική συλλογικότητα και αλληλεγγύη δεν είναι μπριζόλα για να την παραγγείλεις της ώρας.
Υ.Γ. Αν θέλεις να κάνεις κάτι ουσιαστικά χρήσιμο γι’ αυτή την έρημη χώρα, ξέχνα τα rebranding, τα rethinking και τα transmitting (μα πόσοι άνεργοι μαρκετίστες υπάρχουν σε αυτή τη χώρα για να επινοούν τέτοιες καμπάνιες;). Επίσης, σταμάτα να τσιρίζεις, σταμάτα να ακούς όσους τσιρίζουν και πείσε το φίλο σου και το γονιό σου γιατί δεν πρέπει να ρίξει τη ψήφο του στα άκρα. Αν φυσικά το έχεις καταλάβει κι εσύ ο ίδιος.
