Μπαίνοντας τη Δευτέρα η εβδομάδα του Δεκαπενταύγουστου, νόμιζες ότι θα επικρατούσαν λίγες μέρες εγχώριας ειδησεογραφικής νέκρας, καθώς φτάναμε στο συγκεκριμένο σημείο του χωροχρόνου (Ελλάδα – 15 Αυγούστου), το οποίο ασκεί σαν άλλη μαύρη τρύπα τόσο πανίσχυρες βαρυτικές δυνάμεις, ώστε να μην μπορεί να του ξεφύγει τίποτα και ποτέ. Μέχρι και οι Ολυμπιακοί τελείωσαν το βράδυ της Κυριακής, ο Τομ Κρουζ κατεβαίνει με ένα σχοινί στο στάδιο κι ανεβαίνει σε μια μηχανή, μεταφέροντάς μας απ’ το Παρίσι στο Λος Άντζελες κι απ’ το 2024 στο 2028 (έχετε σκεφτεί πόσων χρονών θα είναι όλοι το 2028;). Τομ Κρουζ αυτή η ζωντανή αντίφαση: όλα στο σώμα του λένε τι γαμάτα που αντιστέκεται έτσι στην ηλικία, τι αξιοζήλευτη αθλητικότητα – όλα στο πρόσωπό του λένε πόσο αξιολύπητο να αντιστέκεται έτσι στην ηλικία, πόση άρνηση και πόσος βαμπιρισμός· όχι δεν θα πάρω μάλλον απ’ αυτό που παίρνει, άλλο που δεν μου το πρόσφερε και κανείς.
Εν πάση περιπτώσει, όλα θα είναι στο mute αυτή την εβδομάδα, κι ας χτυπάει τρεις φορές αχάραγα το 112, στο κέντρο της πόλης βρίσκεσαι, όλα κουλ, καίγεται βέβαια το βουνό και οι οικισμοί του, αλλά αυτό το βουνό όπως και τα υπόλοιπα του λεκανοπεδίου, καίγονται κυριολεκτικά από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου, έχεις κουραστεί να πενθείς επί δεκαετίες τις ίδιες βουνοπλαγιές, έχεις ξοδέψει πένθος που αναλογεί σε τριάντα ζωές για τις συγκεκριμένες βουνοπλαγιές, φτάνει κάπου, δεν χρωστάς άλλον οδυρμό, έχεις φτάσει να αναρωτιέσαι μήπως τα πράγματα είναι τελικά πιο απλά, μήπως όπως ο σημερινός άνθρωπος δεν αντέχει τα ζώα να είναι ζώα και τα στειρώνει για το καλό τους, έτσι δεν αντέχει και τη φύση να είναι φύση και θα ήθελε τα δάση να μην καίγονται ποτέ, παραμένοντας όμορφα σαν καρτ ποστάλ, μακριά απ’ τη φθορά και την καταστροφή.
Τέτοιες πομφόλυγες κυκλοφορούν στο μυαλό σου, αλλά νά που Δευτέρα μεσημέρι η φωτιά μπαίνει στην πόλη, πας να σαρκάσεις την κατάσταση και να πεις πού θα μπορούσε δυνητικά να φτάσει (να ζητούν να εκκενωθεί και το Χαλάνδρι ας πούμε), αλλά πριν προλάβεις να γίνεις καυστικός η φωτιά έχει γίνει καυστικότερη, ένα ακόμη όριο έχει πάψει να οριοθετεί κάτι, ένα ακόμη σύνορο έχει καταλυθεί, η φωτιά κουράστηκε να καίει επί δεκαετίες τον τελευταίο πνεύμονα της Αττικής, σου λέει δεν αντέχω άλλο εδώ, νισάφι οι τελευταίοι πνεύμονες, έχω περάσει δέκα χέρια τον καθένα τους, το έκανα αυτό στη ζωή μου, θέλω να προχωρήσω τώρα, θέλω να βιώσω νέες εμπειρίες, να εξερευνήσω νέα μέρη. Έτσι, αφού πρώτα έκαψε δέντρα, δάση, ημιδάση, μη δεσποζόμενα ζώα, τώρα σκέφτεται έξω απ’ το κουτί, εισβάλει στον αστικό ιστό, φράχτη δεν βρήκε μπροστά της, δεν είναι Έβρος εδώ, καίει σχολεία και κλειστά γυμναστήρια, καίει σπίτια, καίει και έναν άνθρωπο, μια γυναίκα, μια εργαζόμενη, δεν μετράει όμως αυτή, είναι κι απ’ τη Μολδαβία, οι «ευτυχώς λίγοι συμπολίτες μας οι οποίοι επλήγησαν από την πυρκαγιά» λαμβάνουν διαβεβαιώσεις ότι η πολιτεία θα φροντίσει να κινηθεί τάχιστα ώστε να τους αποζημιώσει.
Η Αθήνα τον Δεκαπενταύγουστο συντάσσεται πάντα με το ρήμα «ξεμένω». Και το παράδοξό της να είναι μεν εντελώς άδεια, αλλά να μην μπορεί ποτέ να είναι και εντελώς άδεια. Και νά που φέτος, παρέα στους ξεμείναντες θα έρθει να κάνει κι η φωτιά: η πραγματικότητά της, η απειλή της, μια νέα απειλή που ως τώρα μόνο για καλαμπούρι μπορούσε να την πει κανείς, ένας νέος κίνδυνος, μια νέα ανασφάλεια, το κατακτήσαμε κι αυτό.
Δικαιούμαστε λοιπόν να το γιορτάσουμε. Το 112 μας δίνει εντολή να εκκενώσουμε τα σπίτια μας, όπου κι αν βρίσκονται μέσα στην πόλη δεν κάνει διαφορά, και να κατευθυνθούμε χωρίς χρονοτριβή στις πλησιέστερες πλατείες. Εκεί, όπως κάνουν όλοι οι αθλητές κι όλοι οι φίλαθλοι, θα τραγουδήσουμε παραλλαγμένο τον αθλητικό ύμνο της εποχής, το “Freed From Desire”, που μπορεί να είναι τραγούδι του 1996, αλλά γνωρίζει τα τελευταία χρόνια μια δεύτερη, ανέλπιστη ζωή.
Έλα, πάμε όλοι μαζί: “Οur defence is terrified, Athens on fire. Οur defence is terrified, Athens on fire. Na-na-na-na-na, na-na, na-na-na, na-na-na. Na-na-na-na-na, na-na, na-na-na, na-na-na”, Όλοι μαζί, ζωντανοί συμπολίτες, η ανάξια λόγου και αναφοράς νεκρή, η Νάντια, κυβερνητικά στελέχη, αντιπολιτευτικά στελέχη, σχολιαστές στα κανάλια, σχολιαστές στα σόσιαλ: ¨Χούα! Οur defence is terrified, Athens on fire. Οur defence is terrified, Athens on fire. Na-na-na-na-na, na-na, na-na-na, na-na-na. Na-na-na-na-na, na-na, na-na-na, na-na-na”.
