Τα θεατρικά έργα σε βιβλία έχουν μια μοναδική γοητεία. Αν και προορίζονται πρωτίστως για τη σκηνή, όταν διαβάζονται αποκτούν μια ξεχωριστή ζωή. Eμείς οι αναγνώστες γινόμαστε σκηνοθέτες, οι πρωταγωνιστές αποκτούν το χρώμα και το ύφος που θα τους δώσουμε.
Η Κάπα Εκδοτική μας συστήνει νέες κυκλοφορίες για τους λάτρεις του θεάτρου, έργα της παγκόσμιας αλλά και της ελληνικής δημιουργίας. Έργα που παρουσιάζονται επί του παρόντος στις θεατρικές σκηνές.
[ 1 ]
Οξυγόνο | Ιβάν Βιριπάγεφ
Το Οξυγόνο, έργο-μανιφέστο της γενιάς των 00s, γράφτηκε ως θεατρική πρόζα ειπωμένη από δύο πρόσωπα – ένα κορίτσι κι ένα αγόρι. Η παράσταση, δομημένη σε δέκα κεφάλαια, σαν μια μεταγραφή των Δέκα Εντολών, σαν μια νέα Καινή Διαθήκη, εκκινεί από το ανάποδο του «Ου φονεύσεις» και καταλήγει σε μια βιβλική Αποκάλυψη.
«Γράφω για μια γενιά μορφωμένων νέων που δεν πολυπηγαίνει στο θέατρο», δήλωσε το 2003 ο Ιβάν Βιριπάγεφ, ο κορυφαίος εκπρόσωπος της Νέας Ρωσικής δραματουργίας, επικηρυγμένος από το ρωσικό καθεστώς και πολιτογραφημένος Πολωνός.
Τι σε κάνει να αναπνέεις; Τι σου στερεί τον αέρα; Σε τι πιστεύεις; Σε τι ορκίζεσαι; Το «Οξυγόνο» του Ιβάν Βιριπάγιεφ, έργο-μανιφέστο των 00s, παρουσιάζεται ως αντίδοτο στην «ψυχοπολιτική ασφυξία» της Generation Z.
Είκοσι χρόνια μετά, ο Έλληνας σκηνοθέτης Γιώργος Κουτλής μεταγράφει το έργο στο σήμερα, σαν έναν αναστοχασμό μιας ολόκληρης γενιάς, μετατρέποντας την Κεντρική Σκηνή της Στέγης από τις 21 Νοεμβρίου έως τις 12 Ιανουαρίου σε «αρένα» ενός rave party, με τους DJs Reign of Time στα decks, live video art κι έναν νεανικό θίασο, o οποίος, σαν μεταδραματικός Χορός, αποζητά, με τους όρους μιας βλάσφημης ποιητικής, το αντίδοτο στην ψυχοπολιτική ασφυξία των καιρών μας. Αυτοί οι νέοι δημιουργοί γίνονται ο καθρέφτης ολόκληρης της γενιάς τους και, μαζί, η εικόνα των προβληματισμών και των πόθων κάθε ανθρώπου που δεν σταματά να αγωνιά και να ελπίζει.
Η έκδοση περιλαμβάνει δύο κείμενα: «τη μετάφραση, που είναι ακριβής και πιστή στο πρωτότυπο, όμως δεν έχει τη ροή και την ηχητική πολυπλοκότητά του, και μια διασκευή – απόδοση που έχει τη μουσικότητα που χρειάζεται αλλά και πολλές αλλαγές, κοψίματα και προσθήκες, που είναι όμως σύμφωνα –πιστεύω– με το πνεύμα του συγγραφέα», αναφέρει ο Γιώργος Κουτλής, ο οποίος μετέφρασε το έργο. Και προσθέτει, αναφορικά με τη διασκευή που έκανε σε συνεργασία με τον Βασίλη Μαγουλιώτη:
«Οι εναλλαγές του ύφους και ο ρυθμός της γραφής δημιουργούν μια δραματουργία στη φόρμα της γλώσσας, ένα γλωσσικό κολάζ τρομερά πρωτότυπο. […] Επιλέξαμε να προσαρμόσουμε το έργο ώστε να επικοινωνεί πιο εύκολα με το σημερινό κοινό. Λείπουν λοιπόν πολλές αναφορές που έχει το πρωτότυπο σε γεγονότα της εποχής που γράφτηκε ή σε στοιχεία της ρωσικής κουλτούρας που είναι άγνωστα στον Έλληνα θεατή».
[ 2 ]
Match | Δανάη Λιοδάκη
Το έργο Match αγγίζει καίρια ζητήματα της σύγχρονης εποχής. Μια σκληρή κωμωδία για το τέλος του έρωτα, μια χιουμοριστική και ευαίσθητη προσέγγιση στις ρομαντικές σχέσεις, θέτοντας το ερώτημα: πώς ο έρωτας θα ξεπεράσει εμπόδια όπως ο ατομισμός, ο καταναλωτισμός, η αβεβαιότητα των πολλαπλών επιλογών και θα επιβιώσει σε μια κοινωνία που όλα φαίνεται να είναι εναντίον του; Η ιστορία της Ελ και η αναζήτησή της για τον έρωτα μέσα από τη χρήση της τεχνολογίας αντανακλά την εμπειρία πολλών ανθρώπων στον σημερινό κόσμο των dating apps, όπου ο ρομαντισμός συχνά δοκιμάζεται από την ταχύτητα και την επιφανειακότητα της διαδικασίας.
Η δημιουργία του δικού τους dating app από την Ελ και τους φίλους της προσδίδει έναν αισιόδοξο και δημιουργικό τόνο, δείχνοντας πώς οι άνθρωποι μπορούν να προσπαθήσουν να διαμορφώσουν την πραγματικότητα σύμφωνα με τις αξίες και τα συναισθήματά τους. Ωστόσο, τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν – όπως η υπερβολική έμφαση στον ατομικισμό, η κουλτούρα του καταναλωτισμού και η αβεβαιότητα που προκύπτει από τις άπειρες επιλογές – είναι πραγματικά προβλήματα που συχνά οδηγούν σε απογοήτευση στις σύγχρονες σχέσεις.
«Αντιστάσου μαζί μας στην απομάγευση της ζωής! Αντιστάσου μαζί μας στο τέλος του έρωτα!».
Το θεατρικό έργο Match παρουσιάζεται από τις 19 Δεκεμβρίου στο ΠΛΥΦΑ σε σκηνοθεσία της συγγραφέως Δανάη Λιοδάκη.
[ 3 ]
MANOLIS / καρδιά σε τέσσερις χορδές | Ιόλη Ανδρεάδη & Άρης Ασπρούλης
Το θεατρικό έργο των Ιόλης Ανδρεάδη και Άρη Ασπρούλη για τον Μανώλη Χιώτη αποτελεί έναν βαθύ φόρο τιμής σε μια από τις πιο εμβληματικές και καινοτόμες φιγούρες της ελληνικής μουσικής. Επιχειρώντας να αποτυπώσουν την ψυχή του καλλιτέχνη μέσα από τη θεατρική αφήγηση, οι δημιουργοί φαίνεται να στήνουν μια γέφυρα ανάμεσα στη μουσική του και τα συναισθήματα που αυτή προκαλεί.
Πάνω σε ένα μαγικό πάλκο, μέσα σε έναν κόσμο μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου, ο Μανώλης Χιώτης και τα κοντινά στη ζωή του πρόσωπα, μιλούν σε πρώτο ενικό. Εξομολογούνται. Όχι φήμες. Όχι ψευδείς ιστορίες. Εξομολογούνται τον πυρήνα του ήθους και του σύμπαντος που αποτέλεσε ο σπουδαίος αυτός δημιουργός. Έναν πυρήνα σημαδεμένο από την απώλεια, τον πόνο, τον φθόνο, τη σκληρή δουλειά, αλλά και την επιτυχία, την αναγνώριση, την έμπνευση, τον έρωτα, την τόλμη, την πρωτοπορία, την τιμιότητα και την ανθρωπιά.
Το έργο παρακολουθεί τη ζωή του Μανώλη Χιώτη από τη γέννηση μέχρι το θάνατό του, με σταθμούς-κλειδιά και μεγάλες στιγμές στην καλλιτεχνική του πορεία, αλλά και στην προσωπική του ζωή, εκεί όπου, ιδιωτικά, κρίνεται η επαφή του ανθρώπου με το θείο και το αν ο κάθε άνθρωπος πήρε και έδωσε εκείνο το μερίδιο αγάπης για το οποίο ήταν προορισμένος. Πρόκειται για μια κατάδυση στην ψυχή του παγκόσμιου και αιώνιου Μανώλη Χιώτη. Εκεί, όπου ο αληθινός με τον θεατρικό χρόνο περιπλέκονται, οι φωνές των ζωντανών και των νεκρών ηχούν ισότιμα και τα όνειρα των ανθρώπων δεν γνωρίζουν τελειωμό.
Το βιβλίο προλογίζει ο γιος του Μανώλη Χιώτη, Διαμαντής Χιώτης.
«Όπως ένα τραγούδι εξομολογείται μια ιστορία, έτσι και η Ιόλη Ανδρεάδη με τον Άρη Ασπρούλη αγκάλιασαν σταθμούς της ζωής του Μανώλη και τους επένδυσαν με τα τραγούδια του. Γίνονται αναφορές μέσω ενός ονείρου σε κάποιες καταστάσεις που ήταν “απείραχτες”, με ευγένεια, χωρίς να προσβάλλει. Όπως και διορθώνει κάποιους μαέστρους της σαχλαμάρας που έχουν ξεπηδήσει κατά καιρούς “γνωρίζοντας”. Αυτά τα κομμάτια της ζωής του Μανώλη έχουν περιτυλιχτεί με αγάπη και αλήθεια. Η Ιόλη και ο Άρης εργάστηκαν με αφομοίωση, κατανόηση, στοργική μεταχείριση στα του Μανώλη και τον έντυσαν με το πανωφόρι του σεβασμού, ραμμένο με την τέχνη τους». (απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου)
To θεατρικό έργο «MANOLIS / καρδιά σε τέσσερις χορδές», παρουσιάζεται από το ΚΘΒΕ σε πανελλήνια πρώτη στη Μονή Λαζαριστών (Σκηνή Σωκράτης Καραντινός), σε σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη.
[ 4 ]
Στο διπλανό δωμάτιο ή το έργο του δονητή | Σάρα Ρουλ
«Ποιος θα το περίμενε ένα θεατρικό έργο να βάζει επί σκηνής θεραπείες με ηλεκτρικό δονητή; Ποιος θα περίμενε αυτό το έργο να είναι ταυτόχρονα τόσο αστείο και τόσο τρυφερό; Τόσο διασκεδαστικό και, την ίδια στιγμή, τόσο διεισδυτικό στην ανθρώπινη φύση;». Στα τέλη του 1880, μερικά χρόνια μετά την εφεύρεση του ηλεκτρισμού, στη βικτωριανή Νέα Υόρκη, όπου βασιλεύει η συντήρηση και ο πουριτανισμός, ένας καταξιωμένος γιατρός, αφοσιωμένος επιστήμονας και οικογενειάρχης ανακαλύπτει μια εκπληκτική, νέα και πρωτοπόρα συσκευή: τον ηλεκτρικό δονητή.
Ευαίσθητος στην επιστήμη του, είναι αναίσθητος στο ανθρώπινο δράμα που τον περιβάλλει. Ενώ ο γιατρός είναι σε θέση να διεγείρει τους ασθενείς του, αποτυγχάνει να το κάνει για τη γυναίκα του. Όταν μια νέα ασθενής κάνει την εμφάνισή της μαζί με τον σύζυγό της, φέρνοντας μαζί τους την προβληματική σχέση τους αλλά και μία τροφό, ο γιατρός θα κληθεί να αναθεωρήσει και τη δική του σχέση, όπως και τι σημαίνει τελικά να αγαπάς κάποιον πραγματικά.
Το θεατρικό έργο σε μετάφραση και σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, παρουσιάζεται στο Θέατρο Βρετάνια.
