Τα πιο μακρινά ταξίδια δεν μετριούνται πάντα σε χιλιόμετρα. Μερικές φορές χωρούν μέσα στις σελίδες ενός βιβλίου. Ένα βιβλίο μπορεί να σε οδηγήσει στη μέση του ωκεανού, σε έναν έρημο φάρο, σε μια πολύβουη μεγαλούπολη ή μέσα στις σκέψεις ενός ανθρώπου που έζησε πριν από εκατοντάδες χρόνια. Κι όταν το κλείσεις, να σε έχει αλλάξει λίγο.
Αυτό το καλοκαίρι, οι συντάκτες του ελc επιλέγουν τα βιβλία που θέλουν να πάρουν μαζί τους στις διακοπές από το ράφι των Εκδόσεων Ψυχογιός. Βιβλία για ταξίδια χωρίς βαλίτσα. Γιατί οι πιο αξέχαστες διαδρομές ξεκινούν συχνά από την πρώτη σελίδα.
[ 1 ]
Ο Νονός του Mario Puzo | Old Boy
Από πού να αρχίσει να μιλά κανείς για τον «Νονό» και πού να τελειώσει; Το πού να τελειώσει είναι δύσκολο να απαντηθεί· το από πού να αρχίσει, όμως, ίσως είναι πιο εύκολο. Αναφέρομαι στον κινηματογραφικό «Νονό», στις τρεις ταινίες του Φράνσις Φορντ Κόπολα, που για τον ίδιο δεν συνιστούν ακριβώς τριλογία, όπως διευκρινίζει στον εξαιρετικά ενδιαφέροντα πρόλογο που συνοδεύει τη συγκεκριμένη έκδοση του βιβλίου. Ίσως, λοιπόν, το πιο πρόσφορο σημείο για να αρχίσει κανείς να μιλά για τον «Νονό» είναι εκεί όπου ξεκίνησαν όλα: στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μάριο Πούζο, που μας βάζει για πρώτη φορά στον κόσμο του Δον Βίτο Κορλεόνε, των τριών γιων του, του Σόνι, του Φρέντο και του Μάικλ, του σχεδόν θετού γιου του, Τομ, και της κόρης του, της Κόνι. Ο Δον Βίτο και η οικογένεια Κορλεόνε. Ή, μάλλον, οι δύο οικογένειες Κορλεόνε. Η, εντός εισαγωγικών, οικογένεια της Μαφίας και η, εκτός εισαγωγικών, κανονική οικογένεια. Η σχέση ανάμεσά τους και οι δεσμοί μεταξύ των μελών τους. Ο Μάικλ, που στον γάμο της αδελφής του εξηγεί στην Κέι, την τότε αγαπημένη και μετέπειτα σύζυγό του, ότι αυτό που βλέπει μπροστά της είναι η οικογένειά του· δεν είναι εκείνος. Εκείνος είναι ο παρασημοφορεμένος ήρωας του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Εκείνος σπουδάζει σε ένα καλό πανεπιστήμιο. Εκείνος είναι διαφορετικός. Άλλωστε, έχει ήδη πάρει τον δρόμο του.
[ 2 ]
Ο Θηρευτής του σούρουπου του Robbie Arnott | Λευτέρης Αναγνωστόπουλος
Διαλέγω το βιβλίο Ο Θηρευτής του σούρουπου, γιατί προτιμώ τα καλοκαιρινά μου αναγνώσματα να είναι περιπέτειες που σε κάνουν να ξεχνάς τον μεσημεριανό καύσωνα και κάνουν το βράδυ να μοιάζει πως πλησιάζει γρηγορότερα, καθώς χάνεσαι σε μια χώρα ή μια εποχή μακριά από τη δική μας. Σε αυτή την περίπτωση, ο προορισμός είναι η Τασμανία του 19ου αιώνα, όπου ένα πούμα με το όνομα Ντασκ σκοτώνει βοσκούς και δύο δίδυμα αδέρφια καλούνται να το εντοπίσουν και να το κυνηγήσουν. Η πλοκή, στην οποία οι πρωταγωνιστές δοκιμάζουν τα όριά τους κυνηγώντας ένα άγριο ζώο, στην προσπάθειά τους να δαμάσουν τη φύση, μου θυμίζει επίσης το Μόμπι-Ντικ και αποτελεί έναν ακόμη λόγο που το επέλεξα.
[ 3 ]
Από το χάος στη γαλήνη: Η τέχνη της εσωτερικής αρμονίας του dr. Leon Windsceid | Κωστής Καλογρούλης
Σαν βγεις στην αναζήτηση γαλήνης,
να εύχεσαι να μην είναι και τόσο μακρύς ο δρόμος
αν οι νευρώσεις σου υπερβαίνουν τους κόκκους άμμου στην Ψαρού
αν το μυαλό σου μπάζει σαν το ΣΕΦ όταν βρέχει
αν οι χαρωποί τριγύρω σου σε κάνουν να τσιτώνεις
Υπάρχουν ατραποί πολλές που θα βρεις στο διάβα σου
Υπάρχουν πορτοκαλί πρόεδροι με μικρά χέρια
Που απειλούν να σε τραβήξουν μαζί τους στην κουνελότρυπα
Υπάρχουν μαύρες Ελένες και φουστανελάδες πάνω σε πράσινα άλογα
Υπάρχουν παπατζήδες που επιμένουν και σωτήρες που παραμονεύουν
Υπάρχουν σόσιαλ που ακυρώνουν και likes που επικυρώνουν
Υπάρχουν ψεκασμένοι που κηρύττουν και κήρυκες που ψεκάζουν
Υπάρχουν σοφοί που χάνονται και κρετίνοι που λατρεύονται
Ίσως όμως βρεις πολύτιμους χάρτες για να εντοπίσεις την πολυπόθητη γαλήνη
Χάρτες – βιβλία που υποδεικνύουν τον κρυφό δρόμο για συναισθηματική αρμονία
Που σε παίρνουν τρυφερά από το χέρι και σου μαθαίνουν εσωτερική ισορροπία
Αλλά,
Αν δεν φανούν στο διάβα σου αυτοί οι χάρτες ή
Αν δεν μπορέσεις να τους αποκρυπτογραφήσεις
Υπάρχει κι άλλος δρόμος που μπορείς να ακολουθήσεις
Εμφανίζεται με πολλές μάσκες και ονόματα
Αλλά ΧΑΝΑΧ είναι το πιο γνωστό από αυτά
Κι αν πάρεις τα 2mg* κι επιλέξεις λήθη αντί για μνήμη
θα μεταφερθείς σύντομα από το χάος στη γαλήνη.
*(Πάντα με συνταγογράφηση ιατρού, τα αγχολυτικά δεν αντικαθιστούν την υγιεινή διατροφή)
[ 4 ]
Δύο ναυαγοί, μια φάλαινα και μια ιστορία αγάπης της Sophie Elmhirst | Πέπη Νικολοπουλου
Κάθε καλοκαίρι ψάχνω έναν νέο έρωτα. Μέσα στις σελίδες ενός βιβλίου. Έναν έρωτα όχι εύκολο, διόλου γλυκανάλατο, αλλά έναν καμωμένο από αίμα, δάκρυα και ιδρώτα, όπως λέει και το γνωστό άσμα. Με συγκινούν οι δύσκολες, οι αληθινές, οι σκληροτράχηλες ιστορίες. Εκείνες που δοκιμάζουν τους ανθρώπους, εκείνες που δεν θα ευχόσουν ποτέ να σου συμβούν, αλλά που διαβάζοντάς τες νιώθεις ρίγος από δέος απέναντι στο μεγαλείο της ανθρώπινης αντοχής. Και ίσως, βαθιά μέσα σου, να ζηλεύεις για μια στιγμή όχι τον πόνο τους, αλλά την ένταση με την οποία βίωσαν τη ζωή. Μάλλον για αυτό σταματάω λίγο περισσότερο μπροστά σε μια αληθινή ιστορία. Γιατί όσο απίστευτη κι αν ακούγεται, ξέρω ότι κάποιος την έχει ζήσει πραγματικά. Και μαζί γεννιέται μέσα μου η ελπίδα πως οι ιστορίες που καταφέρνουν να σωθούν από τον χρόνο και να φτάσουν μέχρι εμάς κρύβουν κάτι πολύτιμο, κάτι που αξίζει όσο όλο το χρυσάφι του κόσμου. Αυτός είναι ο λόγος που διάλεξα το Δύο ναυαγοί, μια φάλαινα και μια ιστορία αγάπης της Sophie Elmhirst.
Η ιστορία ξεκινά σχεδόν σαν ένα όνειρο που πολλοί από εμάς έχουμε κάνει κάποια στιγμή. Ο Maurice και η Maralyn Bailey εγκαταλείπουν τη συνηθισμένη ζωή τους στην Αγγλία, πουλούν το σπίτι και τα περισσότερα υπάρχοντά τους και αφιερώνουν έξι ολόκληρα χρόνια για να σχεδιάσουν το ταξίδι της ζωής τους. Κατασκευάζουν το δικό τους ιστιοπλοϊκό, το βαφτίζουν Auralyn – από τα ονόματά τους – και ξεκινούν για τον γύρο του κόσμου. Είχαν προετοιμαστεί για κάθε πιθανό σενάριο, κάθε διαδρομή και κάθε κίνδυνο. Αυτό που δεν μπορούσαν να προβλέψουν ήταν μια τραυματισμένη φάλαινα που θα έπεφτε πάνω στο σκάφος τους, 250 μίλια ανοιχτά του Ισημερινού, βυθίζοντας μέσα σε λίγα λεπτά όχι μόνο το καράβι τους αλλά και ολόκληρο το σχέδιο ζωής τους. Για 118 ημέρες παρασύρονται στον Ειρηνικό πάνω σε μια μικρή σωστική σχεδία, αντιμέτωποι με την πείνα, τη δίψα, τον φόβο και την απόλυτη αβεβαιότητα. Μια ιστορία θάρρους, τόλμης και επιβίωσης, που όμως, όσο περισσότερο μαθαίνω γι’ αυτήν, τόσο περισσότερο μοιάζει να είναι κάτι πολύ βαθύτερο. Με συγκινεί η ιδέα ότι η απόλυτη δοκιμασία μπορεί να μεταμορφωθεί σε μια εμπειρία βαθιάς συνύπαρξης με τη φύση. Ότι δύο άνθρωποι που παλεύουν καθημερινά να μείνουν ζωντανοί φτάνουν σε ένα σύνορο άγνωστο στους περισσότερους από εμάς: να νιώθουν μέρος της θάλασσας, να βλέπουν τα ζώα όχι ως απειλή ή τροφή αλλά ως συνοδοιπόρους και να αποφασίζουν, όταν πια επιστρέψουν στη στεριά, πως δεν θα σκοτώσουν ποτέ ξανά κανένα ζώο. Και πάνω απ’ όλα, με γοητεύει η ιδέα ότι πίσω από μία από τις πιο απίστευτες ιστορίες επιβίωσης κρύβεται τελικά μια ιστορία αγάπης· όχι μόνο ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, αλλά και ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση, όταν οι δυο τους μένουν μόνοι, χωρίς τίποτα να τους χωρίζει.
[ 5 ]
Γαλανόσκυλος του Απόστολου Δοξιάδη | Σίβυλλα Λυμπεροπούλου
Φέτος το καλοκαίρι επιλέγω τον «Γαλανόσκυλο» του Απόστολου Δοξιάδη, ένα μεταμυθοπλαστικό βιβλίο, στο οποίο ο χώρος και ο χρόνος παύουν να λειτουργούν γραμμικά και ιστορικά γεγονότα διασταυρώνονται, μπλέκονται και αναμειγνύονται. Οι Ναζί σχεδιάζουν να γυρίσουν ταινία την «Ορέστεια» του Αισχύλου ως ύμνο στον Φύρερ, ένας σκύλος —που δεν είναι σκύλος— αναλαμβάνει να προστατεύσει τον ιδιοκτήτη του και προστάτη της Αλήθειας, Μπάμια, στην Αθήνα της Κατοχής, και κάπου εκεί προστίθεται και το Μαντείο των Δελφών. Μυθοπλασία, σάτιρα, περιπέτεια και κοινωνική κριτική συναντιούνται σε ένα βιβλίο που γεφυρώνει διαφορετικές εποχές και ανασυνθέτει την ιστορία. Ο μύθος συνομιλεί με την ιστορία, η φαντασία με την πραγματικότητα και τα όρια ανάμεσά τους θολώνουν. Πρόκειται για ένα βιβλίο που δεν ξέρεις τι να περιμένεις. Ένα απρόσμενο ταξίδι που δεν ξέρεις που θα σε πάει, αλλά θα σε προκαλέσει να αναθεωρήσεις τις γνώσεις σου και να αναρωτηθείς τι είναι πραγματικό. Είναι ένα βιβλίο μέσα σε ένα βιβλίο.
[ 6 ]
Οι κληρονόμοι της Λισαβόνας του Gabriel Blancard | Ζωή Λυμπέρη
Το καλοκαίρι συνήθως είναι συνυφασμένο με τα ταξίδια, κανονικά-κυριολεκτικά ή κάποια από εκείνα του μυαλού. Φέτος λοιπόν, το μάτι μου έπεσε πάνω στο εξώφυλλο του βιβλίου «Οι κληρονόμοι της Λισαβόνας» του Γκαμπριέλ Μπλανκάρ και ήταν σαν να επέλεξα ασυνείδητα ή και όχι, να ταξιδέψω πίσω στον χρόνο, σε ένα αγαπημένο μου ταξίδι, στην πρωτεύουσα της Πορτογαλίας. Περίπου ένας χρόνος και κάτι έχει περάσει και νομίζω ότι δεν θα ξεπεράσω αυτά τα πανέμορφα μπλε κεραμικά πλακάκια και τα μοτίβα τους στις προσόψεις των κτηρίων. Αυτά στολίζουν και το εξώφυλλο του βιβλίου μέσα σε ένα κάδρο από λεμονιές και μας εισαγάγουν στην ιστορία της Μανταλένας. Χήρα στα σαράντα της, έχει αποφασίσει να μετατρέψει ένα παλιό κτήριο στο κέντρο της Λισαβόνας σε ξενοδοχείο, ρισκάροντας τις οικονομίες και τα όνειρά της. Εν μέσω εργασιών ανακαλύπτει τυχαία ένα παλιό σημειωματάριο υπογεγραμμένο από τη Μαρία Μπαρέιρος. Οι σελίδες αποκαλύπτουν τη διαδρομή της, η οποία έφτασε το 1907 σε μια Λισαβόνα που μεταμορφωνόταν, και βρέθηκε να εργάζεται ως «γκουβερνάντα» σε μια οικογένεια επιφανών αστών, αλλά και στη δίνη μεγάλων αναταράξεων της πορτογαλικής κοινωνίας. Θα καταφέρει η ιστορία της γκουβερνάντας να φωτίσει και εκείνη που πασχίζει να χτίσει η Μανταλένα; Όπως και να ξεδιπλωθεί αυτή η διαδρομή, ήδη από τις πρώτες σελίδες του το βιβλίο σε προσγειώνει στις απότομες πλακόστρωτες ανηφόρες μιας πόλης που αναπνέει την αύρα του ωκεανού, που κινείται στις μελωδίες των fados, από την οποία δεν μπορείς να φύγεις αν δεν δοκιμάσεις pastéis de nata, αν δεν περιπλανηθείς στις γραφικές συνοικίες της δίπλα στις γραμμές του ιστορικού κίτρινου τραμ, αν δεν θαυμάσεις τους εντυπωσιακούς πύργους και τα εμβληματικά κάστρα της, αν δεν φωτογραφηθείς στην -κατά προτίμηση- μπλε σκούρα ξύλινη πόρτα σπιτιού με τα κεραμικά πλακάκια (azulejos) σε αποχρώσεις του μπλε και του λευκού και το μικρό μπαλκόνι, να δημιουργούν το ιδανικό φόντο.
[ 7 ]
Καλοκαιρινές καταιγίδες της Sarah MacLean | Μύριαμ Παρασκευοπούλου
– Είδες αυτόν τον τίτλο; Καλοκαιρινές Καταιγίδες της Sarah MacLean; Το επώνυμο της πρωταγωνίστριας και της οικογένειάς της είναι “Storm”. Ενδιαφέρον ακούγεται. Λες οι καταιγίδες να δημιουργούνται από την οικογένεια Storm; Και, αν ναι, τι είδους; Και η Άλις λες να είναι μια λιακάδα μέσα στις καταιγίδες; Κάτσε να σου διαβάσω λίγο: «Η Άλις δεν μοιάζει με τα υπόλοιπα αδέρφια της οικογένειας Στορμ. Ενώ οι άλλοι έμειναν να παλεύουν για την προσοχή, την έγκριση και την αμύθητη περιουσία των γονιών τους, εκείνη έφυγε, χτίζοντας τη δική της ζωή πέρα από το οικογενειακό όνομα και την επιρροή του. Τίποτε δεν θα μπορούσε να την κάνει να επιστρέψει στο ιδιωτικό τους νησί. Εκτός από τον θάνατο του πατέρα της…». Ωπ! Αυτό θέλω! Πολύ ενδιαφέρουσα μου φαίνεται η παρατήρηση της παγκόσμιας, κλασικού τύπου οικογένειας, των δεσμών που δημιουργούνται ανάμεσα στα μέλη της και του πώς –και αν– αυτοί διαλύονται κάποτε. Ένα μυθιστόρημα που εξερευνά τα μυστικά του παρελθόντος, τις αλήθειες του παρόντος και τα μέλλοντα που γεννιούνται στον απόηχο άγριων καλοκαιρινών καταιγίδων. Και, απ’ όσα διαβάζω, θεωρώ πως πρόκειται για ένα ατμοσφαιρικό, ψυχολογικό θρίλερ με γρήγορη ροή, αν σκεφτείς ότι μέσα σε μία εβδομάδα η πρωταγωνίστρια πρέπει να ακολουθήσει τον κανόνα: «Μείνετε στο νησί για μία εβδομάδα και ολοκληρώστε τις δοκιμασίες». Ωστόσο, κάθε γωνιά του τεράστιου παλιού σπιτιού ξεχειλίζει από δυσλειτουργικό χάος: η μυστική ερωτική σχέση της μεγαλύτερης αδερφής της, οι ασταμάτητες, φλύαρες εξηγήσεις του αδερφού της, η απροκάλυπτη απληστία της νύφης της, η εμμονή της μικρότερης αδερφής της με την «ατμόσφαιρα», η τάση της μητέρας της να υποδαυλίζει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στα παιδιά της… Και, πάνω απ’ όλα, το αυστηρό, διαρκώς παρατηρητικό βλέμμα του Τζακ Ντιν, του αινιγματικού και αδιανόητα γοητευτικού δεξιού χεριού του πατέρα της. – Με ακούς; Ή μιλάω μόνη; Καλά, εγώ θα το πάρω, γιατί ο συνδυασμός καλοκαιριού, οικογενειακής καταιγίδας, μυστηρίου και έρωτα, σε συνδυασμό με τη γραφή της Sarah MacLean, με έχει ήδη συνεπάρει.
[ 8 ]
Επιστροφή στο Παλέρμο της Magali Discours | Κατερίνα Παρρή
Η «Επιστροφή στο Παλέρμο» της Μαγκαλί Ντισκούρ είναι το βιβλίο που επέλεξα να πάρω μαζί με τις αποσκευές μου. Προορισμός του ολοφάνερα και από τον τίτλο είναι το Παλέρμο, «φτιασιδωμένο σαν πόρνη και περήφανο σαν αριστοκράτισσα. Κάτω από τα κορδόνια του κορσέ του χτυπάει μια καρδιά Ισπανίδας ηγεμονίδας και κάτω από το βρόμικο μεσοφόρι ριγά το σώμα μιας Ελληνίδας θεάς που κρύβει όσα μπορεί μέσα στην αραβική της σεμνότητα», διαβάζω από τις πρώτες σελίδες του. Δεν το διάλεξα όμως τόσο για το μέρος όσο για το ταξίδι της ηρωΐδας με το όνομα Κονστάνς να ανακαλύψει από κοντά το μέρος που είχε σημαδέψει τη ζωή τής πολύ πολύ αγαπημένης γιαγιάς της με το όνομα Ροζ. Μιας Παριζιάνας που η αγκαλιά της μύριζε το άρωμα του άνθους zagara, και το οποίο μυστηριωδώς από το 1963 κάθε χρόνο στα μέσα Μαΐου συνήθιζε να λαμβάνει ένα μπουκαλάκι του, από το Παλέρμο. Η Ροζ στα νιάτα της είχε συμμετάσχει ως ενδυματολόγος στα γυρίσματα της ταινίας του Λουκίνο Βισκόντι, Ο Γατόπαρδος, στο Παλέρμο. Κι εδώ αστραπιαία ήρθε η δική μου βιωματική σύνδεση, με τη δικιά μου «νόνα» από την Ιθάκη που μαζί είχαμε τη συνήθεια να βλέπουμε ταινίες και του Βισκόντι, με τον Γατόπαρδο να τον έχει απολαύσει πολύ θαυμάζοντας τα εντυπωσιακά κοστούμια του. Λάτρευε τις ταινίες με τα ρούχα εποχής, όπως και τα αρώματα. Το άρωμα των πορτοκαλανθών είναι αυτό που έχει μαζί της η Κονστάνς φτάνοντας στο λιμάνι του Παλέρμο, αποφασισμένη όχι να «ανακαλύψει» αλλά να «αναγνωρίσει» αυτό τον τόπο, ακολουθώντας τα ίχνη των ιστοριών της γιαγιάς της. Ψάχνοντας και η Κονστάνς τον δικό της δρόμο στο νησί, στο οποίο όπως διαβάζω λέει ότι «Εδώ κανείς δεν είναι ξένος» κι ότι «η προφητεία του πρίγκιπα της Λαμπεντούζα δεν παύει να πραγματοποιείται: “Αν θέλουμε να παραμείνουν όλα ίδια, τότε πρέπει ν’ αλλάξουν τα πάντα”» έτσι κι εγώ ετοιμάζομαι για την Ιθάκη. Η «Επιστροφή στο Παλέρμο» κάτι μου λέει ότι θα ‘χει ατμόσφαιρα, βαλς από Νίνο Ρότα, σοκάκια Σικελίας και μνήμη, αυτήν που προσπαθείς να ‘χεις πάντα μαζί σου για να θυμάσαι ποια είσαι όταν οι άνθρωποι χάνονται και γίνονται φαντασία.
[ 9 ]
Πες μου πού πονάς της Rachel Zoffness | Στέλιος Παρρής
Ξέρω πού πονάω γι’ αυτό και επέλεξα αυτό το βιβλίο. Πέραν από τους πόνους καρδιάς, όταν ερωτεύεσαι υπάρχουν και πόνοι που σε συντροφεύουν μια ζωή. Ο πόνος και η αντοχή στον πόνο ήταν κάτι που με απασχόλησε από πολύ νεαρή ηλικία. Πάσχω βλέπετε από αθροιστική κεφαλαλγία που δεν το λες πονοκέφαλο, ούτε το λες ημικρανία μα ο πόνος είναι αδίστακτος στην ουσία. Έχω πάρει φάρμακα, έχω ακολουθήσει γιατροσόφια και τι δεν έχω κάνει, σχεδόν όλα τα έχω κάνει μόνο το κεφάλι μου στον τοίχο δεν έχω χτυπήσει ακόμα. Αυτό που έχω καταλήξει ότι λειτουργεί είναι να παίρνω τις ανάσες μου τις διαφραγματικές, να οξυγονώνω τον εγκέφαλό μου, να αφήνω τον πόνο να μην με φοβίζει, να τον ασπάζομαι να ακολουθώ τη ροή του που διαπερνά το κρανίο μου και να χαϊδεύω το σημείο που πονά. Το χάδι του χεριού και το σκοτάδι είναι ίσαμε τώρα τα καλύτερα μου γιατρικά. ΌΌταν όμως είδα ότι η νευροεπιστήμονας και ειδικός στον χρόνιο πόνο δρ. Ρέιτσελ Ζόφνες έγραψε ένα βιβλίο που χαρακτηρίζεται ως «πρωτοποριακό, επαναστατικό βιβλίο που προσφέρει πρόσβαση στο πιο ισχυρό παυσίπονο του κόσμου: ΕΣΕΝΑ», αποφάσισα να του δώσω μια ευκαιρία. Δεν αναζητώ κάποιο θαύμα· αναζητώ την ίαση και γνωρίζω ότι ένα σημαντικό κομμάτι της εξαρτάται και από εμένα. Γι’ αυτό είπα πως αυτό το καλοκαίρι αξίζει να γνωρίσω και τη δική της προσέγγιση. Δεν έχω να χάσω τίποτε κι ίσως αν τα γράφει καλά μπορεί να βρω μια νέα προσέγγιση στο πώς θα διαχειρίζομαι από δω και πέρα τους χρόνιους αυτούς πόνους. Για να σας είμαι ειλικρινής δεν τα πιστεύω τόσο τα βιβλία αυτοβελτίωσης, πιστεύω στην επιστήμη κι όταν επιστήμονες γράφουν βιβλία που ένας εκδοτικός οίκος, όπως ο Ψυχογιός επιλέγουν να εκδώσουν τους δίνω μια ευκαιρία.
[ 10 ]
Η Μαία της Bibbiana Cau | Σοφία Τριάντου
Επέλεξα να διαβάσω το Η Μαία της Bibbiana Cau γιατί με ενδιαφέρει ιδιαίτερα ο ρόλος της γυναίκας και η δύναμή της σε εποχές όπου οι γυναίκες είχαν περιορισμένη ελευθερία, ελάχιστες επιλογές και ακόμη λιγότερη αναγνώριση. Με συγκινεί πάντα ο τρόπος με τον οποίο οι γυναίκες εκείνων των εποχών κατάφερναν, συχνά αθόρυβα θα έλεγα, να αποκτούν έναν ουσιαστικό ρόλο μέσα στην οικογένεια και στην κοινότητά τους, μέσα από την εμπειρία, τη γνώση και τη φροντίδα. Παράλληλα, καθώς μελετώ την παράδοση, τη λαϊκή γνώση και όσα μεταδίδονται από γενιά σε γενιά, με τράβηξε ιδιαίτερα η μορφή μιας μαίας που κουβαλά μια βιωματική γνώση, βαθιά δεμένη με τον τόπο και τους ανθρώπους του. Με ενδιαφέρουν επίσης τα ερωτήματα που γεννιούνται γύρω από το τι αξίζει να διατηρηθεί, τι χρειάζεται να εξελιχθεί και ποια θέση μπορεί να έχει η παράδοση στο σήμερα. Ίσως τελικά αυτός να είναι και ο βασικός λόγος που επέλεξα το συγκεκριμένο βιβλίο: γιατί αγγίζει θέματα που βρίσκονται πολύ κοντά στα δικά μου ενδιαφέροντα και στη δική μου αναζήτηση γύρω από τη γυναικεία παρουσία, τη γνώση που περνά από γενιά σε γενιά και την πολιτισμική κληρονομιά.
