Ο Monsieur Minimal και ο ήχος του, μια δυάδα ομοούσια δηλαδή, έχει καταφέρει να φτιάξει το soundtrack σε αρκετές στιγμές της ζωής μου, εδώ και περίπου 15 χρόνια με σταθερότητα, συναίσθημα και συνέπεια καλλιτεχνική. Είναι ο καλλιτέχνης που θα καταλάβεις από τις εισαγωγές των κομματιών του και αν τύχει να ακούσεις κάποιο στη μέση του, έχει τέτοιο χαρακτήρα που είσαι σίγουρος πως βρίσκεται πίσω από την παραγωγή. Αγαπώ τη μουσική του γιατί είναι φωτεινή, συναισθηματική, ρομαντική. Ποτέ γλυκανάλατη και αδιάφορη.
Ο Μonsiuer Minimal έχει χαρακτήρα και συναίσθημα ήχου. Ισορροπεί εξαιρετικά μεταξύ Ανατολής και Δύσης, μεταξύ ελληνικού και αγγλικού στίχου. Δεν έχω κατασταλάξει ακόμη σε τι από τα δύο μου αρέσει περισσότερο. Νομίζω τώρα που πετάω νοητά ένα κέρμα και όσο αυτό βρίσκεται στον αέρα, εγώ επιλέγω τον αγγλικό στίχο και το ανατολίτικο στοιχείο.
Ωστόσο στον τελευταίο του δίσκο “Seven (From East to West)” είχε ένα εξαιρετικό blend ρυθμών. Είχαμε κάποια δείγματα με το “Desert in your Eyes” και το “Anatolia” αλλά όταν άκουσα το “My Soul Is Back” έγραψα «Ανάσταση»! Αν δείτε το κλιπ θα καταλάβετε. Ο δίσκος περιέχει μια εξαιρετική neodisco στιγμή, το κομμάτι “Give it to Me” και το ερμηνεύει η Αναστασία Βελισσαρίου. To “Last Dance” καταφέρνει να ενώνει Δύση και Ανατολή με πολύ ωραίο τρόπο και synths που σε κάνουν να νομίζεις πως είσαι σε μια disco στη μέση της ερήμου. Monsieur σας έδωσα ιδέα για το επόμενο κλιπ! Μήπως να είναι η συνέχεια από το υπέροχο “Tonight” με την φανταστική Rosey Blue; Την οποία εννοείται πως την θέλω πρωταγωνίστρια! Ο δίσκος περιέχει και δυο reworks από το θρυλικό πια άλμπουμ “Lollipop”. To “Love Story” μετατρέπεται σε “Love and Hate Story” και το “Love is a Circle” becomes “Life is a Circle”, τα οποία πάλι ερμηνεύει με πολύ ξεχωριστό τρόπο η Αναστασία Βελισσαρίου ακολουθώντας την neo-vintage sophisticated ενορχήστρωση του Monsieur Minimal.
Ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του “Seven (From East to West)” μας παρουσιάζει δύο νέα reworks, δυο εμβληματικών τραγουδιών του, του “Love Story” και του «Πάστα Φλώρα». Με δύο εξαιρετικές γυναικείες φωνές της Μαρίας Παπαγεωργίου και της Νεφέλης Φασούλη και πραγματικά ανυπομονώ να ακούσω ολοκληρωμένη αυτή τη δουλειά. Ωστόσο, λίγο πριν το double bill show του με τον πάρα πολύ αγαπημένο μου Gizmo Varillas, μιλήσαμε μαζί του για την μυστική συνταγή της πάστα φλώρα, την ανατολή και την δύση, το συναίσθημα και τον ρομαντισμό.
Πρώτη, πάρα πολύ σημαντική ερώτηση: Monsieur Minimal, πρέπει να διαλευκάνουμε αν όντως σου αρέσει η πάστα φλώρα… Με τι μαρμελάδα την προτιμάς και έχεις κάποια μυστική συνταγή;
Δεν είμαι λάτρης των γλυκών· μου αρέσει η lemon pie και η μαύρη σοκολάτα.
Αναπαράγω τη μουσική σου στο μυαλό μου και ξαφνικά ακούω μια άλλη «Πάστα Φλώρα» και ένα άλλο “Love Story”. Ποιες καλλιτεχνικές (ή ακόμα και προσωπικές) ανάγκες σε οδήγησαν να επαναπροσδιορίσεις δύο εμβληματικά τραγούδια της δισκογραφίας σου;
Ήθελα να δώσω μια νέα πνοή σε κάποια παλιότερα κομμάτια μου και να τα φέρω πιο κοντά στον ήχο που ακολουθώ σήμερα, με σκοπό να συνεχίσουν να ταξιδεύουν στον χρόνο με άλλο αέρα. Όλο αυτό αποτελεί την ιδέα ενός concept album, όπου γυναικείες φωνές θα ερμηνεύουν παλιότερα κομμάτια μου, κάποιες διασκευές αλλά και δύο νέα τραγούδια.
Η μουσική σου ανήκει στην Ανατολή, στη Δύση ή στους Έλληνες, όπως θα λέγαμε σε μια άλλη εποχή; (Αυτή την ερώτηση την κάνω με φωνή Ανδρέα Παπανδρέου.)
Δεν ανήκει πουθενά… Η Ανατολή είναι η νέα Δύση.
Βλέποντας πια την πορεία σου από το “Lollipop” μέχρι το “Seven (From East to West)”, θα ήθελες να μας αναφέρεις τις πιο έντονες στιγμές σου; Και αν υπάρχει κάτι που θα άλλαζες;
Όλα τα άλμπουμ τα θεωρώ σημαντικές στιγμές. Το κάθε ένα με εξέφραζε και με λύτρωνε τη δεδομένη χρονική στιγμή. Το άλμπουμ “Erotica” και η συνεργασία με τον Δάκη θεωρώ ότι ήταν από τις σημαντικότερες στιγμές μου, τόσο μουσικά όσο και προσωπικά. Αν άλλαζα κάτι, θα ήταν να μην επέστρεφα στην Ελλάδα το 2016 από το Βερολίνο. Στην Ελλάδα, βέβαια, επέστρεψα γιατί έγραψα το “Erotica” στο Βερολίνο (χαχα). Οπότε, ναι! Όλα για κάποιον λόγο έγιναν.
Τι ρόλο παίζει το συναίσθημα στη σύνθεση; Σε ποια συναισθηματική συνθήκη έγραψες τα κομμάτια που έχουν ξεχωρίσει; Έχεις εσύ κάποιο κομμάτι που να έχει μια ιδιαίτερη θέση στη σκέψη σου;
Είμαι αρκετά συναισθηματικός άνθρωπος, οπότε το συναίσθημα παίζει βασικό ρόλο και στη μουσική που γράφω. Με τον ίδιο τρόπο που ακούω μουσική άλλων κι επιθυμώ να ακούω κάτι που θα με ανατριχιάσει, με τον ίδιο σκοπό θέλω να γράφω και τα δικά μου τραγούδια. Ένα τέτοιο κομμάτι είναι το “Release Me”, το οποίο με βοήθησε να γίνω ακόμα περισσότερο ο μουσικός εαυτός μου.
Γράφεις μουσική που έχει έναν cinematic χαρακτήρα. Αν η μουσική σου ήταν ταινία, τι είδους ταινία θα ήταν και ποιους θα ήθελες πρωταγωνιστές;
Σουρεαλιστική – αισθησιακή soft porn comedy των ’80s, με πρωταγωνιστές όλους τους φίλους μου και τους δικούς μου ανθρώπους στα Κύθηρα.
Πιστεύεις ότι ο ρομαντισμός έχει θέση στη σύγχρονη μουσική σκηνή και κατ’ επέκταση στην κοινωνία;
Φυσικά. Ο ρομαντισμός κρύβει έννοιες όπως ευαισθησία, όνειρα, τρυφερότητα, σεβασμό και φυσικά φαντασία· απαραίτητα συστατικά για έναν ολοκληρωμένο πνευματικά άνθρωπο.
Νομίζω ότι αν μπω με κάποιον τρόπο μέσα στο 24ωρό σου, όλα θα έχουν την αισθητική, τα χρώματα και τους ρυθμούς ενός φιλμ του ’70. Τι σε ελκύει στην αισθητική του ονείρου, της νοσταλγίας και του ρετρό, και το εντάσσεις στη μουσική σου με τόσο όμορφο και ισορροπημένο τρόπο;
Ίσως η ανάγκη για μια ψευδαίσθηση ότι παλιότερα τα πράγματα ήταν πολύ πιο όμορφα, πιο απλά, πιο δημιουργικά και πιο ευφάνταστα, σύμφωνα και με τις δυνατότητες της εποχής.
Αν κάτι μπορώ να θαυμάσω με σιγουριά, αυτό είναι ο χαρακτήρας του ήχου σου. Πόσο δύσκολο είναι να διατηρείς «προσωπικό ήχο» σε μια fast-listening εποχή, σε μια εποχή viral και τάσεων;
Δεν με απασχολούν οι τάσεις και ούτε μπαίνω στη διαδικασία να τις ακολουθώ χωρίς λόγο. Ακολουθώ τα ρεύματα που ηχούν να μου πουν κάτι και νιώθω ότι μπορούν να μου ανοίξουν τους μουσικούς ορίζοντες.
Τι ωραία ανακοίνωση το live σας με τον Gizmo! Κάθε φορά που άκουγα μουσική του, σκεφτόμουν πόσο ταιριαστοί θα ήσασταν σε ένα κοινό κομμάτι. Τι σας ένωσε με τον Gizmo; Και αν υπάρχει περίπτωση κάποιας συνεργασίας εκτός από το χαρακτηριστικό remix που έκανες για το “Follow the Sun;
Ο Γιάννης Παλτόγλου από το Eject Festival και η πρότασή του για μια κοινή εμφάνιση. Η αλήθεια είναι ότι είχα ακούσει κομμάτια του στο ραδιόφωνο αλλά δεν είχα δώσει ιδιαίτερη βάση. Όταν ήρθε η πρόταση για συνεργασία, μπήκα στη διαδικασία να τον ακούσω και βρήκα πολλά κοινά σημεία. Η μουσική του είναι ιδιαίτερα φωτεινή, όπως και η δική μου. Μου θύμισε τον εαυτό μου στα πρώτα μου δισκογραφικά βήματα. Για αυτόν τον λόγο αποφάσισα να του κάνω και το remix στο “Follow the Sun” και να έρθουμε ακόμα πιο κοντά, λίγο πριν την κοινή μας εμφάνιση στο Gagarin 205, στις 25 Οκτωβρίου.
