Το ραντεβού μας είχε οριστεί για το πρωί της Τετάρτης στο Κεφαλάρι. Έφθασα στην ώρα μου μα εκείνη βρισκόταν ήδη εκεί. Είχε ήδη ρίξει μια ματιά στον χώρο που θα κάναμε τη φωτογράφιση, είχε γνωριστεί με όλους τους θαμώνες, αναπόφευκτο αφού ο κόσμος την αγαπάει και πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς και φυσικά είχε φροντίσει ώστε όλα να είναι όπως τα φανταζόταν. Πειθαρχία, αγάπη για τη μουσική της μα πάνω από όλα σεβασμός στο κοινό, τους φίλους της μουσικής της που για περισσότερο από 50 χρόνια την αποθεώνουν με το ζεστό χειροκρότημα. Η σκηνή όχι μόνο «την έχει αντέξει» μα και κάθε φορά που πατάει το πόδι της πάλι πάνω της, την αποθεώνει, όπως και εμείς.
Με ένα τεράστιο χαμόγελο μου συστήθηκε και η κουβέντα μας ξεκίνησε σαν να την είχαμε αφήσει κάπου στη μέση. Ζεστή, άνετη, φιλική, γεμάτη ενέργεια και πάθος για όσα λέει, για τη ζωή, τη διαδρομή της, τις αγάπες της μα πάνω από όλα τη μουσική της. Την ακούω με προσοχή μα στο μυαλό μου έρχεται κάθε στίχος που τραγούδησε, κάθε φάση της δικής μου ζωής με το δικό της soundtrack: «Φέρτε μπριλάντια, φέρτε διαμάντια, φέρτε ασήμι, φέρτε μου χρυσό, φέρτε μου ρούχα, τα όνειρα που ‘χα σήμερα θα ντυθώ», «Πες μου θάλασσα, πόσα μυστικά σου, λάφυρα της μνήμης με μαργαριτάρια ακριβά χρόνια τα ντύνεις», «Τα πιο ωραία λαϊκά σε σπίτια με μωσαϊκά τα είχαμε χορέψει», «Zήτα μου ό,τι θες, πάρε με όπου θες, εσύ Zωή μισή δεν θέλω πια να ζω», και πόσα ακόμα. Μια ολόκληρη ζωή, δική της, δική μου, δική μας.
Αφορμή της συνάντησής μας, η νέα παράσταση με τίτλο «Τα τραγούδια των άλλων που αγάπησα» με την οποία επιστρέφει, ένα μουσικό αφιέρωμα σε τραγούδια που έχει αγαπήσει από φωνές άλλων καλλιτεχνών. Πάνω στη σκηνή του Θεάτρου Παλλάς, θα βρεθεί σε λίγες ημέρες με πρωταγωνιστές την αφοπλιστική της ερμηνεία και τη μοναδική σκηνική της παρουσία.
«Διανύω μια φάση ανεμοστρόβιλο, δίχως καταστροφικές τάσεις μα με τεράστια χαρά, αγάπη και σεβασμό απέναντι στον κόσμο», μοιράζεται η ίδια. Η αλήθεια είναι πως απολαμβάνει να επιστρέφει στη σκηνή μετά από μικρά διαλείμματα ξεκούρασης και επανασυλλογής δυνάμεων για τα επόμενα βήματα. Μαζί της μία ορχήστρα 14 εξαιρετικών μουσικών υπό τη διεύθυνση του νεαρού ταλαντούχου μαέστρου και ενορχηστρωτή Άρη Αντωνιάδη για τον οποίο θα μιλήσει με τα καλύτερα λόγια, συντροφιά με τρεις ακόμα φωνές, τον Γιώργο Καραδήμο, τον Γιάννη Μαθέ και τον Κωνσταντίνο Καϊκή.
«Αυτή η ιδέα της παράστασης κυοφορούσε σαν σκέψη εδώ και δύο χρόνια περίπου. Πρόκειται για 24 τραγούδια άλλων καλλιτεχνών που έχω αγαπήσει και κατά καιρούς στο παρελθόν έχω τραγουδήσει μεμονωμένα. Εδώ τώρα, σε συνεργασία με τον Άρη Αντωνιάδη τα έχουμε συγκεντρώσει σε μια ολοκληρωμένη ιδέα με μια πιο προσωπική χροιά. Είμαι ενθουσιασμένη για αυτή τη συνεργασία μας, καθώς πρόκειται για έναν νέο ταλαντούχο μουσικό, με σημαντικές μουσικές σπουδές και γνώσεις. Σκέφτομαι συχνά ότι ο Άρης Αντωνιάδης θα μπορούσε να είναι γιος μου, ταιριάζουμε απόλυτα. Έχει μια τρέλα στη σκηνή, είναι πάντα με χαμόγελο, ευγενής, μετρημένος και πολύ σοβαρός την ώρα της δουλειάς. Νιώθω ότι θα κάνει σπουδαία καριέρα.»
Στη μουσική της φαρέτρα κουβαλάει σπουδαίες μουσικές συνεργασίες, σημαντικούς, αξέχαστους για όλους μας μουσικούς σταθμούς και μια ασύγκριτη ικανότητα να συνδέεται βαθιά με το κοινό της. Το πολυπολιτισμικό περιβάλλον της Αλεξάνδρειας μέσα στο οποίο μεγάλωσε, τη βοήθησε να αποκτήσει μια βαθιά κατανόηση και ευαισθησία απέναντι στις πολιτισμικές διαφορές.
Αυτή η χαρακτηριστική της φωνή, το μοναδικό της ηχόχρωμα, αναρωτιέμαι αν θα συντελέσουν σε μια νέα μουσική αφήγηση αυτών των τραγουδιών των άλλων, άλλωστε είναι μια εποχή επανεκδόσεων και επανεκτελέσεων:
«Για μένα δεν ξεκίνησε επειδή είναι της μόδας αλλά από μια βαθιά, προσωπική μου ανάγκη. Όλα αυτά τα χρόνια, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να τραγουδάω, έχω πει “την άμμο της θάλασσας” από τραγούδια όχι μόνο δικά μου αλλά και πολλών άλλων καλλιτεχνών. Αυτό που ονειρεύτηκα είναι η δημιουργία μιας ολοκληρωμένης συλλογής με αυτά τα τραγούδια».
Η πολύχρονη αφοσίωση στο κοινό και η αγάπη της για τη μουσική
Γεννημένη στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, η Άλκηστις μετακόμισε στην Ελλάδα σε μικρή ηλικία. Η καταγωγή της και η αγάπη της για αυτό τον τόπο, σίγουρα πρόσθεσαν μία ιδιαίτερη πνευματικότητα στην καλλιτεχνική της έκφραση. Οι γονείς της συνέβαλλαν καθοριστικά στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και της καλλιτεχνικής της πορείας. Η μητέρα της, σημαντική φιγούρα για εκείνη, στήριξε με αγάπη τις καλλιτεχνικές της κλίσεις από τα πρώτα της κιόλας βήματα.
Στα 6 της χρόνια θα βρεθεί στην Αθήνα λόγω των πολιτικών και κοινωνικών αλλαγών που συνέβαιναν εκείνη την εποχή στην Αίγυπτο, όπως πολλές ελληνικές οικογένειες της διασποράς επιστρέφοντας στην Ελλάδα. Στο σπίτι του Δήμου Μούτση στις αρχές του 1970 θα ακούσει για πρώτη φορά τον «Άγιο Φεβρουάριο» και εκείνη την ίδια μέρα ο συνθέτης θα ξεχωρίσει τη φωνή της σαν την ακούσει να τραγουδάει για εκείνον:
«Σαν άξαφνα ώρα μεσάνυχτα
ακουστεί αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες με φωνές
την τύχη σου που ενδίδει πια
τα έργα σου που απέτυχαν
τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες
μη ανωφέλετα θρηνήσεις…»
…μέρος του «Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον» του Κ. Καβάφη. Είναι η στιγμή που θα πυροδοτήσει τη φλόγα της πορείας που θα ακολουθήσει. Ήταν μια εποχή που η ελληνική μουσική σκηνή αναζητούσε νέες φωνές και η Άλκηστη Πρωτοψάλτη έφερε κάτι μοναδικό, έναν αέρα μοντέρνου αλλά και παραδοσιακού που την απογειώνει:
«Από εκεί ξεκίνησαν όλα» θα μου πει συγκινημένη. «Αποχαιρέτησα την Αλεξάνδρεια αλλά μπήκα στον μαραθώνιο του τραγουδιού. Μια πορεία γεμάτη προκλήσεις, πάντα με δυσκολίες, εμπόδια, αγώνας για το καλύτερο. Ένας αγώνας που συχνά έμοιαζε με αγώνα μετ’ εμποδίων. Μόνος στόχος να φθάσω στο τέρμα. Ποτέ δεν κοιτούσα πίσω. Μια ζωή μέσα στην ελληνική μουσική».
Το κορίτσι που γεννήθηκε ως Άλκηστις-Σεβαστή Αττικιουζέλ, που έτρεχε στους δρόμους και τα σοκάκια της Αλεξάδρειας μα και αργότερα στον στίβο, φαντάστηκε άραγε εκείνη τη στιγμή όλα όσα θα ακολουθούσαν;
«Το ζήτημα της πρωτιάς και της επιτυχίας δεν με ενδιέφερε και για αυτό όλα αυτά δεν τα είχα φανταστεί. Αυτό όμως που επιθυμούσα ήταν να νιώθω περήφανη για τον εαυτό μου και για όσα θα έχω καταθέσει στη διαδρομή της ζωής μου. Ειδικά για όσα έχουν συμβεί τα τελευταία 25 χρόνια δεν είχα φανταστεί τίποτα. Τα τραγούδια μου, οι συναυλίες που έκανα στα πιο απίθανα μέρη του κόσμου, τα θέατρα που βρέθηκα. Όλα αυτά δεν τα είχα φανταστεί. Έχω απίστευτες εικόνες στο μυαλό μου που ποτέ δεν είχα φανταστεί».
Δεν μπορώ παρά να της ζητήσω να μου αναφέρει μερικές από τις στιγμές της που ξεχωρίζει αυτά τα τελευταία 25 χρόνια:
«Η συναυλία στην Αβάνα με τους Κουβανούς να ζητάνε 12 ανκόρ, στην Απαγορευμένη Πόλη του Πεκίνου μπροστά στους χιλιάδες Κινέζους, στον Τάγο ποταμό με 11 μποφόρ και 6 βαθμούς Κελσίου με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου να κρατάει κυριολεκτικά τα σκηνικά για να μην τα πάρει ο αέρας, η τιμητική εκδήλωση στην Αλεξάνδρεια για τη μουσική μου πορεία, θυμάμαι ακόμα να με πιάνουν τα κλάματα δίχως να μπορώ να αρθρώσω κουβέντα από τον ευχαριστήριο λόγο που είχα ετοιμάσει. Και από τις πιο δυνατές στιγμές η συμμετοχή μου στην Τελετή Λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων. Πώς θα μπορούσα να είχα φανταστεί κάτι από όλα αυτά;»
Μετά από 50 χρόνια, έχοντας καταγράψει αμέτρητες στιγμές στο κοντέρ της επί σκηνής, νιώθει αγωνία σαν φθάνει η στιγμή να ανέβει και πάλι στη σκηνή; Μοιάζουν άραγε όλα σαν εκείνη την πρώτη φορά; τη ρωτάω:
«Σε κάθε καινούργια δουλειά, νιώθω διαρκώς αγωνία. Αυτό το φτερούγισμα και το τρακ πριν βγεις στη σκηνή δε με εγκαταλείπει ποτέ. Νιώθω πάντα όπως ακριβώς την πρώτη φορά. Υπάρχει η αγωνία να πάνε όλα καλά, όπως ακριβώς τα έχουμε ετοιμάσει, όπως τα έχουμε φανταστεί. Το μόνο που αλλάζει είναι ότι πλέον υπάρχει η εμπειρία και η γνώση πως, εφόσον έχει γίνει σωστή προετοιμασία όλα θα πάνε καλά».
Άνθρωπος πειθαρχημένος και αφοσιωμένος στη μουσική και την καριέρα της. Από τις πρόβες μέχρι τις εμφανίσεις της στη σκηνή και τη συνεργασία της με συνθέτες και μουσικούς, η Άλκηστις διακρίνεται για την αφοσίωση και την επαγγελματική της ευσυνειδησία:
«Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου μέχρι και αυτή τη στιγμή που μιλάμε, οι πρόβες για εμένα είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο. Γονατίζουμε κυριολεκτικά όλοι. Μόνο έτσι είμαι σίγουρη. Η πειθαρχία είναι και ένα χαρακτηριστικό που έχω κρατήσει από τον αθλητισμό. Επιλέγω στόχους και προσηλώνομαι σε αυτούς».
Σε αυτό το σημείο μοιράζομαι τον προβληματισμό μου για τους νέους που στα πρώτα τους κιόλας βήματα επιδιώκουν την άμεση επιτυχία ακόμα και όταν δεν έχουν κοπιάσει για αυτή. Τι θα σύστηνε σε έναν νέο καλλιτέχνη σήμερα;
«Το πρώτο πράγμα που θα του έλεγα είναι να μην βιαστεί. Να έχει πειθαρχία και προσήλωση σε αυτό που ονειρεύεται, να μην κάνει εκπτώσεις σε τίποτα, να κλείσει τα αυτιά του στις σειρήνες που θα υπάρξουν και θα υπάρχουν σε όλη τη ζωή του, να κάνει προσεκτικές επιλογές σε τραγούδια με στίχους που έχουν νόημα ώστε να μην ντραπεί ποτέ για κάποια επιλογή του. Τα καλά τραγούδια μοιάζουν με διαμάντια που πρέπει να σκάψεις βαθιά για να τα εντοπίσεις και αξίζει να το κάνεις. Και φυσικά να κάνει σωστές επιλογές συνεργασιών. Δυστυχώς ζούμε στην εποχή της ταχύτητας που δεν αφήνει να δεις ούτε τη λακκούβα, ούτε τον γκρεμό σαν πλησιάζουν. Η τέχνη απαιτεί προσεκτικά, σταθερά βήματα και μπόλικη δόση τρέλας και φαντασίας».
Το 1992 ήταν μια σημαντική χρονιά για την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, καθώς έκανε μια σειρά από εμβληματικές εμφανίσεις στο Γκάζι, στην Αθήνα. Σε μια εποχή που οι μουσικές σκηνές άρχισαν να γίνονται ιδιαίτερα δημοφιλείς, εκείνη συμμετείχε σε ένα πρωτοποριακό πρόγραμμα που συνδύαζε τη μουσική, το θέατρο και τη δυναμική της ζωντανής ερμηνείας.
Μετά την επιτυχημένη αυτή περίοδο στο Γκάζι, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη συνέχισε την ανοδική πορεία της με μια σειρά συνεργασιών και μουσικών έργων ανάμεσά τους ο Νίκος Αντύπας με τον οποίο το 1997 κυκλοφόρησε το άλμπουμ Σαν Ηφαίστειο που Ξυπνά, ο Στέφανος Κορκολής και ο Νίκος Κυπουργός, αλλά και ο Δημήτρης Παπαϊωάννου σε πρωτοποριακές μουσικοθεατρικές παραστάσεις με έντονα κινησιολογικά και εικαστικά στοιχεία, δουλεύοντας με διαφορετικά στυλ διατηρώντας την καλλιτεχνική της φρεσκάδα. Δεν φοβάται να εξερευνήσει καινούργια μονοπάτια, να δοκιμάσει πρωτότυπες συνεργασίες ή να ανεβάσει ιδιαίτερες παραστάσεις. Η μουσική της έχει συνδεθεί με διαφορετικά είδη και γενιές. Πώς καταφέρνει να εξελίσσεται χωρίς να χάνει την ταυτότητά της θα την ρωτήσω.
«Το πιο σημαντικό σε μια διαδρομή 50 χρόνων είναι η εξέλιξη και η σύνδεση με τις τρεις γενιές που ακολουθούν. Η δύναμη και η ώθηση που μου δίνει η νεολαία που συναντώ στις συναυλίες μου είναι μοναδική. Η ταυτότητά σου είναι ένα από τα βασικά στοιχεία της εικόνας του εαυτού σου. Χαρακτηρίζεται μεν από μια σταθερότητα αλλά διαμορφώνεται και από τις σημαντικές αποφάσεις που θα πάρεις. Αποφάσεις που κουβαλάνε κάτι από το παρελθόν ενώ σκιαγραφούν κάτι από το μέλλον και από κάποιες αλλαγές που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της ζωής σου. Είναι σημαντικό να διατηρήσεις τις βασικές σου αρχές, τα προσωπικά σου στοιχεία υγιή μέσα στις ραγδαίες εξελίξεις της κοινωνίας, των απαιτήσεων και των πιέσεων. Να διατηρήσεις την ταυτότητά σου ανόθευτη, όπως την έχεις ονειρευτεί, και η εξέλιξη – ανάπτυξη να προχωρά διατηρώντας πάντα τις αξίες σου σταθερές».
Και αυτές τις ημέρες έχει κυκλοφορήσει η νέα της δισκογραφική δουλειά. Τη ρωτάω να μας πει περισσότερα:
«Ακόμα λέμε δισκογραφική δουλειά (γελάει). Δύσκολο να το πούμε ψηφιακό τραγούδι. Στο τώρα λοιπόν. Ζωή μου, ρούχο μου είναι ο τίτλος του νέου τραγουδιού. Ο σπαραχτικός στίχος ενός απελπισμένου και άτυχου έρωτα μας παρασύρει σε εικόνες που αγγίζουν τα βάθη της ψυχής, της εξαιρετικής στιχουργού Λίνας Δημοπούλου. Η μουσική είναι διεισδυτική και σε αγγίζει με το πρώτο άκουσμα, σε ταξιδεύει, σε μελαγχολεί. Η σύνθεση είναι του ταλαντούχου Ανδρέα Κατσιγιάννη. Θα συμπληρώσω και το video clip με την υπογραφή του ώριμου -εμπνευσμένου σκηνοθέτη Σεραφείμ Ντούσια. Γυρίστηκε σε μια περιοχή της Ελλάδος πάρα πολύ αγαπημένη στη Βάθεια της πανέμορφης Μάνης το μισό και το άλλο μισό στην Ομόνοια στο κτίριο Μπάγκειον. Όλα έδεσαν απόλυτα με την ψυχή του τραγουδιού…».
Η βιομηχανία του θεάματος είναι ιδιαίτερα επικριτική. Πώς διαχειρίζεται την πίεση και τα αρνητικά σχόλια που μπορεί να προκύψουν από αυτή, τη ρωτάω:
«Η λέξη “βιομηχανία θεάματος” δεν μου αρέσει, μου δημιουργεί μια αμηχανία, γιατί πολύ απλά δεν την αντιμετωπίζω έτσι. Η τέχνη μου έχει ψυχή, φαντασία, επαφή, είναι σαν ιεροτελεστία. Πιστεύω ότι έχει ευεργετικές επιπτώσεις. Αυτός ο τρόπος έκφρασης και επικοινωνίας ευαισθητοποιεί την ανθρώπινη ψυχή και δημιουργεί έναν κόσμο χωρίς σύνορα. Όσο για τα σχόλια θετικά ή αρνητικά ο καθένας “βλέπει” ό,τι έχει μέσα του. Η σιωπή είναι χρυσός σε πολλά θέματα. Δεν σημαίνει αδυναμία, ούτε φόβο. Σημαίνει αυτοσεβασμός».
«Είμαι παντρεμένη με την αδρεναλίνη» – Οι μεγάλες αδυναμίες της
Η γυμναστική «τρέχει μέσα στις φλέβες της», όπως χαρακτηριστικά θα μου πει, κάτι που δεν βρίσκω καθόλου τυχαίο αν αναλογιστεί κανείς τη ζωντάνια και την εκρηκτική της παρουσία πάνω στη σκηνή. Σήμερα εδώ για τη φωτογράφιση, ανεβαίνει πεζούλια, σκάλες με ευλυγισία, ενέργεια και κυρίως με τον ενθουσιασμό ενός μικρού παιδιού: «Για εμένα είναι εκτόνωση η γυμναστική. Γυμνάζομαι καθημερινά. Είμαι άνθρωπος της ταχύτητας και της δράσης».
Αλλά και η θάλασσα φαίνεται να έχει μια ξεχωριστή θέση στη ζωή της. Η Άλκηστις Πρωτοψάλτη έχει εκφράσει πολλές φορές την αγάπη της για τη θάλασσα. Η επαφή της με το υγρό στοιχείο δεν είναι μόνο πηγή έμπνευσης, αλλά και ένα καταφύγιο, μια εσωτερική σύνδεση με την ελευθερία που βρίσκει στην απεραντοσύνη της θάλασσας:
«Η θάλασσα είναι μεγάλη αγάπη μου. Νιώθω ότι το αίμα μου είναι ανακατεμένο με αλμύρα. Ό,τι έχει σχέση με τη θάλασσα με σαγηνεύει, παρηγορεί την ψυχή μου. Το κολύμπι, οι καταδύσεις, αυτή η αίσθηση του κινδύνου δίπλα στα μεγάλα ψάρια».
Η ανάγκη της για πρόκληση και εξέλιξη δεν είναι απλώς μια επαγγελματική επιλογή, αλλά μάλλον μια προσωπική επιταγή που την κρατά σε συνεχή εγρήγορση και ανανέωση. Οι επικίνδυνες αποστολές που αναλαμβάνει κάθε χρόνο είναι πολλές, πηδάει με παραπέντε, κάνει καταδύσεις στα πιο επικίνδυνα μέρη του πλανήτη, ενώ στο μυαλό της έχει έναν ακόμη στόχο που δεν έχει υλοποιηθεί, τελευταία στιγμή ακυρώθηκε λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών και θα μου την αποκαλύψει λίγο πριν το τέλος: «Να διασχίσω τον Ατλαντικό με ιστιοφόρο». Θα το επαναπρογραμματίσει για την επόμενη χρονιά.
Τα ρίσκα που παίρνει τροφοδοτούν την αδρεναλίνη της, κάτι που φαίνεται και στις ζωντανές εμφανίσεις της, όπου δίνεται ολοκληρωτικά στο κοινό με πάθος και ένταση. Δεν επαναπαύεται στις επιτυχίες της, αλλά επιδιώκει διαρκώς να ανεβάζει τον πήχη όπως κάθε καλός αθλητής με υψηλούς στόχους. Η προσέγγισή της αυτή όχι μόνο την κρατά σε διαρκή εγρήγορση, αλλά την έχει βοηθήσει να χτίσει έναν μοναδικό δεσμό με το κοινό της, που πάντα περιμένει κάτι καινούργιο και φρέσκο από εκείνη. Ένας δεσμός που διαρκώς ανανεώνεται σε κάθε ζωντανή εμφάνιση, με την ενέργεια της στιγμής να γίνονται η ψυχή της μουσικής της. Aυτή είναι η Άλκηστις Πρωτοψάλτη.
Αναρωτιέμαι ποιος μπορεί να είναι ο αγαπημένος της στίχος ένα τραγούδι δικό της ή κάποιου άλλου και η απάντηση που θα λάβω, ανατρεπτική αν αναλογιστώ την ανήσυχη ψυχή της:
«Τα ήσυχα βράδια, θα περνάει φωτισμένο, της ζωής μου το τρένο, που θα ‘σαι μέσα κι εσύ» (σημ. στίχοι Μαριανίνας Κριεζή και μουσική του Λάκη Παπαδόπουλου).
Λίγο πριν αποχαιρετιστούμε της ζητάω να μοιραστεί το λιγότερο γνωστό, αγαπημένο της τραγούδι από τη δισκογραφία της, τo τραγούδι καημός και φυλαχτό:
«Είναι στίχος από το τραγούδι “Για την καρδιά που κλαίει” του συγκροτήματος “Άμμος” σε στίχους του Γιώργου Γκίνη και μουσική του Γιώργου Μπουσούνη»:
Πάντα για σένα θα΄μαι εδώ
μακριά σου δεν θα φύγω
κι όλου του πόθου μου το αχ
σ΄ένα ζεϊμπέκικο σαμπάχ
τα βράδια θα τον πνίγω.
Ο μερακλής ο άνθρωπος
πονάει και δεν το λέει
μα αν τον κοιτάξεις θα στο πούν
τα δυο του μάτια που μιλούν
για την καρδιά που κλαίει.
Μέσα από μέρες αδειανές,
κι απ’ τα δικά σου χάδια
γεννήθηκε ένας αμανές
που τραγουδούν οι Χριστιανές
στου κόσμου τα σκοτάδια ….
Ευχαριστίες στο The Kefalari Suites για τη φιλοξενία της φωτογράφισης και συνέντευξης.
