Αγάπη είναι η λέξη που χρησιμοποιούμε μέσα μας, όταν θέλουμε να εξηγήσουμε μέσα μας, τι είναι αυτό που νιώθουμε μέσα μας. Αγάπη άρα είναι μια λέξη που λέγεται σαν σκέψη, μια λέξη χωρίς ήχο. Σαν άηχο πουλί θα βγει από τα σπλάχνα μας και θα αρχίσει να πετάει μακριά. Καμιά φορά θα επιστρέφει κόβοντας βόλτες πάνω απ’ το κεφάλι μας, βόλτες σχεδόν χορευτικές. Το κεφάλι μας θα χορεύει μαζί του. Μέχρι που θα φύγει ξανά, για ακόμα πιο μακριά. Μέχρι που δεν θα είναι πια πουλί, μέχρι που θα γίνει ήχος, μέχρι που θα είναι σκέτος ήχος. Θα τον ακούν μόνο όσοι αγαπούν. Θα τον ακούν κι όσοι θα ήθελαν πολύ να αγαπήσουν. Που με έναν τρόπο βρίσκονται ακόμα πιο κοντά του από όσους βρίσκονται εντός του.
Κι η αγάπη – ήχος θα τους ακούει με τη σειρά της όλους. Και όσους αγαπούν, και όσους θα ήθελαν πολύ να αγαπήσουν, αλλά και όλους τους υπόλοιπους. Που όμως δεν υπάρχουν στα αλήθεια, ούτε υπήρξαν ποτέ στα αλήθεια, παρά μόνο παριστάνουν ότι βρίσκονται εκεί, πληγωμένοι, κλειδωμένοι, ματαιωμένοι, νικημένοι, αλλά κατά βάθος ανυπόμονοι να επιστρέψουν σε κάποια από τις δύο πρώτες κατηγορίες.
Όταν συγκεντρώσει αρκετά data από όσα άκουσε, θα τα περάσει σε ένα αρχείο και θα τα δώσει προς επεξεργασία. Ύστερα θα πατήσει το mute και θα αυτοκαταργηθεί. Ο κόσμος θα πρέπει να αρχίσει να τα βγάζει πέρα χωρίς την παρουσία της. Δεν θα είναι ιδιαίτερα εύκολο. Θα συνειδητοποιήσει ότι τελικά δεν ήταν μια λέξη κενή, ένας ευφημισμός, ένα ψέμα που λέγαμε στον εαυτό μας μασκαρεύοντας την αλήθεια. Θα συνειδητοποιήσει ότι αντίθετα ήταν η μόνη δυνατή αλήθεια, είτε ως πλήρωση είτε ως προσδοκία. Θα ψάξει εναγωνίως να εντοπίσει το αποθηκευμένο αρχείο. Μπας και μπορέσει να βρει εκεί απαντήσεις. Ο υπεύθυνος επεξεργασίας θα αρνηθεί την πρόσβαση. Θα υπάρξουν εναντίον του εξεγέρσεις αιματηρές. Τελικά θα τον ποδοπατήσουν. Κι αυτόν και τα τσουτσέκια του. Το αρχείο θα ανοίξει.
Ο κόσμος θα αρχίσει να διαβάζει τις ίδιες του τις σκέψεις, τα ίδια του τα συναισθήματα, τα ίδια του τα όνειρα, τους ίδιους του τους φόβους. Ο κόσμος δεν είναι ένα πράγμα – ποτέ δεν ήταν. Κάποιοι θα καταλάβουν, κάποιοι πάλι όχι. Θα καταλάβουν ότι όσο ψυχικά υγιές είναι να θες να αγαπιέσαι από εκείνους που αγαπάς, το να αγαπιέσαι είναι διαφορετικό απ’ το να αγαπάς, η αγάπη δεν είναι σχέση ανταλλακτική και ισότιμη, η αγάπη υπάρχει αφ’ εαυτής. Αλλά κι ούτε μετουσιώνεται ντε και καλά σε έργα ή θυσίες. Ούτε η ανταλλακτικότητα, αλλά ούτε κι η έμπρακτη απόδειξη. Το σκέτο συναίσθημα. Η σκέτη λέξη. Αυτό που νιώθεις μέσα σου. Που ενώνει όλα τα κομμάτια του χρόνου και του χώρου σε έναν κοινό περίπατο. Δεν θα χρειαστείς οτιδήποτε άλλο. Εδώ ήταν όλα. Στον κοινό περίπατο της ζωής μας.
