Πενήντα ένα χρόνια γάμου μαζί του. Ένα για κάθε καταδικασμένο μαζί του. Στα βίντεο βέβαια, στα βίντεο που την τραβούσε να την βιάζουν ενώ την είχε ναρκώσει, στα βίντεο που, αν δεν είχε τραβήξει και δεν είχε κρατήσει, πιθανότατα τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα είχε αποδειχθεί, βρέθηκαν τουλάχιστον ογδόντα τρεις. Πενήντα ένας ήταν μόνο εκείνοι που αναγνωρίστηκαν. Πενήντα δηλαδή, ο ένας ζήλεψε κι έκανε τα ίδια στη δικιά του γυναίκα.
Σαν χορός αρχαίας τραγωδίας οι βιαστές της. Ο χορός πάντα αντιπροσωπεύει την κοινότητα, τον δήμο, τους πολλούς. Στη Μαζάν της νοτιοανατολικής Γαλλίας ο χορός επεμβαίνει, παύει να σχολιάζει απλώς, παίρνει ενεργό μέρος στα δρώμενα. Χορός όλων των ηλικιών, όλων των κοινωνικών στάτους, δείγμα εντελώς αντιπροσωπευτικό. Monsieur-Tout-Le-Monde. Mr Everyman. Ο άντρας ο καθημερινός. Υπάρχει μέχρι κι εκείνος που καταδικάστηκε μόνο για σεξουαλική επίθεση κι όχι για βιασμό, καθώς δεν είχε στύση, με αποτέλεσμα να του επιβληθεί σημαντικά ελαφρύτερη ποινή. Η ανθρώπινη κωμωδία πάντα χέρι χέρι με την ανθρώπινη τραγωδία.
Σύγχρονη άραγε τραγωδία κι όχι αρχαία; Τι απ’ όλα τα αδιανόητα που μαθαίνουμε ότι συμβαίνουν εντός των σπιτιών και των οικογενειών, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, που άλλοτε έχουν ως θύματα γυναίκες κι άλλοτε παιδιά, συμβαίνουν μόνο τώρα και δεν συνέβαιναν παλιά; Είναι η εποχή πιο διεστραμμένη και πιο βίαιη; Πόσο σπάνιοι ήταν οι Ντομινίκ Πελικό πριν τον Ντομινίκ Πελικό; Πόσο έτυχε να μαζέψει δίπλα στην αρρώστιά του ογδόντα τρεις άλλους άνδρες καθημερινούς; Τέτοια χωροχρονική σύμπτωση, τέτοια χωροχρονική εξαίρεση;
Οι συχνές ναρκώσεις άρχισαν να έχουν επιπτώσεις στην υγεία της Ζιζέλ, άρχισε να χάνει τα μαλλιά της, το μυαλό της, τον εαυτό της. Αλλά δεν ήταν ο εαυτός της το ζητούμενο. Πιθανόν να μην ήταν καν το κορμί της το ζητούμενο. Ποιο ήταν τότε το ζητούμενο; Ο εαυτός ναρκωμένος, το κορμί γυμνό από εαυτό; Να είναι ο σύντροφος της ζωής σου πτώμα; Να καλείς δεκάδες άλλους άντρες και να τους βλέπεις να τη βιάζουν ως πτώμα; Ήθελε επάνω της μια κυριαρχία, να την έχει γδύσει από τον εαυτό της, από τη συνείδησή της, από τη συναίνεσή της; Ποια μπορεί να είναι η πιο απόλυτη μορφή κυριαρχίας που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος πάνω στον άνθρωπο με τον οποία έχει μοιραστεί όλη του τη ζωή; Η φυσική βία και εξουσία; Η ψυχολογική βία και εξουσία; Ακόμα κι εκεί ο άλλος παραμένει παρόν – και η παρουσία ενοχλεί, ο άλλος ενοχλεί, η παρουσία δεν είναι ποτέ εκμηδένιση. Με αυτόν τον τρόπο όμως αφαιρείς από τον άνθρωπο που ζήσατε και ζείτε μαζί, ό,τι τον κάνει άνθρωπο. Στη θέση του μόνο το σώμα του. Τώρα δεν μιλάει, τώρα δεν αντιλέγει, τώρα δεν κρίνει, τώρα δεν ζητά, τώρα είναι εδώ χωρίς να είναι εδώ. Τώρα είμαι μόνο εγώ εδώ. Εγώ και όλοι όσοι έχω καλέσει. Κι είναι τόσοι πολλοί. Και για τόσο καιρό.
Μετά θα ξυπνήσει, θα συνέλθει, η επήρεια της νάρκωσης θα περάσει. Ο εαυτός του θα είναι πάλι εδώ. Θα καλημερίσουμε ο ένας τον άλλο.
