Διανύουμε τον δεύτερο μήνα του 2026 και μικρές και μεγάλες σκηνές της πόλης είναι έτοιμες να υποδεχθούν νέες παραστάσεις, πρεμιέρες που θα ανοίξουν τη θεατρική χρονιά για τα καλά.
Μεταξύ άλλων θα δούμε κλασικά έργα που επανέρχονται μέσα από νέες αναγνώσεις και σύγχρονες ματιές, ιστορίες που ξεπηδούν από σελίδες βιβλίων και κινηματογραφικά κάδρα, που φωτίζουν την κοινωνία του τότε και του τώρα, τις ανθρώπινες σχέσεις, κλείνουν το μάτι στην ύπαρξη που πασχίζει να βρει νόημα σε έναν κόσμο που καταρρέει, εκεί που όλα είναι μια φάρσα. Ανάμεσα στη σιωπή, στο κενό, στο εφήμερο, σε εποχές που φαντάζουν όλο και πιο μακρινές.
Ξεχωρίσαμε λοιπόν 10 θεατρικές παραστάσεις που αναμένουμε να δούμε μέχρι και τον Μάιο στην Αθήνα.
[1]
«Βυσσινόκηπος» του Αντόν Τσέχωφ σε σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου
Από 26 Φεβρουαρίου | Εθνικό Θέατρο
Είναι η τρίτη φορά που ο Βυσσινόκηπος ανεβαίνει στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, 41 χρόνια μετά από την παράσταση σε σκηνοθεσία του Γιώργου Μιχαηλίδη και 58 από εκείνη σε σκηνοθεσία του Τάκη Μουζενίδη.
Αξιοποιώντας τη μετάφραση της Χρύσας Προκοπάκη και τοποθετώντας εξ ολοκλήρου τη δράση στο καθιστικό/σέρα μιας ρωσικής ντάτσας, η διασκευή του Έκτορα Λυγίζου αντιμετωπίζει το τσεχωφικό κύκνειο άσμα ως ένα έργο συνόλου. Με όρους ενός ιδιότυπου «μουσικού ρεαλισμού» – όπου η παρτιτούρα είναι το κείμενο και τα μουσικά όργανα οι ανθρώπινες φωνές – ένας 11μελής θίασος καλείται να ενσαρκώσει μια ομάδα προσώπων που παλεύουν με τα λόγια και τη δράση τους να εξορκίσουν τη σιωπή και το κενό που ανά πάσα στιγμή απειλούν να τους αφανίσουν.
Τα μέλη μιας «ευρύτερης οικογένειας» ξαναβρίσκονται μετά από χρόνια στο γερασμένο πια – και υποθηκευμένο – σπίτι τους. Όλες και όλοι γνωρίζουν μέσα τους πως είναι η τελευταία ευκαιρία να ξαναζήσουν παρέα την ανακούφιση της οικειότητας που τους ενώνει, αλλά και να αποχαιρετίσουν όλα αυτά που, ακόμα και την ώρα που τα βιώνουν, αισθάνονται πως είναι ήδη παρελθόν.
Το τελευταίο έργο του Τσέχωφ, γραμμένο λίγους μόλις μήνες πριν από τον θάνατό του, μιλά με οδυνηρή ελαφρότητα για ένα ανέμελο παρόν που συμπιέζεται ασφυκτικά ανάμεσα σε ένα νοσταλγικά εξωραϊσμένο παρελθόν και σε ένα τραγικά αβέβαιο μέλλον. Οι ιδιοκτήτες του βυσσινόκηπου, πνιγμένοι στα χρέη και στις αυταπάτες τους, αρνούνται να δεχτούν πως το κτήμα χάνεται και πως ο κόσμος γύρω, αλλάζοντας δραματικά, τους ξεπερνά. Όπως, λίγο πολύ, και όλα τα πρόσωπα του έργου, επιλέγουν να γαντζωθούν από την ξεγνοιασιά μιας αιώνιας παιδικότητας, αναβάλλοντας πεισματικά την ενηλικίωσή τους.
Η σχέση των ανθρώπινων πλασμάτων με την απώλεια, με το αμείλικτο πέρασμα του χρόνου, καθώς και η αδυναμία τους να αντιληφθούν σφαιρικά την πραγματικότητα είναι τα κεντρικά θέματα αυτής της ιλαρής και συγχρόνως σπαρακτικής τραγικωμωδίας, στην οποία ξεπροβάλλει διαρκώς ο τρόμος της αβύσσου και του Άπειρου.
Ο φαινομενικά ρεαλιστικός λόγος και -κατ’ επέκταση- κόσμος του Τσέχωφ είναι στην ουσία του ένα περίπλοκο, σχεδόν μαξιμαλιστικό λεκτικό και ηχητικό σύμπαν όπου συνυπάρχουν σε μια ζηλευτή αρμονία κοινότοπες καθημερινές συζητήσεις, βαθυστόχαστοι συλλογισμοί, κρυφές σκέψεις, πυρετώδεις εσωτερικοί μονόλογοι, ποιήματα και τραγούδια, ακατάληπτα μουρμουρητά, καθησυχαστικά γνώριμοι αλλά και απειλητικά ανοίκειοι ήχοι του φυσικού περιβάλλοντος.
[2]
«Φάλσταφ» του Τζουζέππε Βέρντι σε σκηνοθεσία Στήβεν Λάνγκριτζ
Από 15 Φεβρουαρίου | Εθνική Λυρική Σκηνή
Η κωμική όπερα Φάλσταφ επιστρέφει για έξι μοναδικές παραστάσεις στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Το κύκνειο άσμα του Βέρντι αναβιώνει στη σκηνοθεσία του διακεκριμένου σκηνοθέτη και Καλλιτεχνικού Διευθυντή του βρετανικού Φεστιβάλ Όπερας του Γκλάιντμπορν Στήβεν Λάνγκριτζ.
Την αναβίωση της σκηνοθεσίας έχει αναλάβει η Κατερίνα Πετσατώδη. Διευθύνει ο Ιταλός αρχιμουσικός Πάολο Καρινιάνι. Τον ομώνυμο ρόλο ερμηνεύει για πρώτη φορά στην ΕΛΣ ο διεθνής Έλληνας βαρύτονος Τάσης Χριστογιαννόπουλος.
Με τον Φάλσταφ -την τελευταία του όπερα, που βασίζεται στην κωμωδία του Σαίξπηρ «Οι εύθυμες κυράδες του Ουίνζορ» – ο Βέρντι εξέπληξε τους πάντες, καθώς δεν ήταν πολλοί αυτοί που πίστευαν ότι ο ογδοντάχρονος πλέον συνθέτης θα συνέθετε ένα ακόμα σημαντικό έργο -και μάλιστα κωμικό- μετά τη μεγάλη επιτυχία του Οθέλλου (1887). Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στη Σκάλα του Μιλάνου στις 9 Φεβρουαρίου 1893 σηματοδοτώντας τη θριαμβευτική ολοκλήρωση της λαμπρής διαδρομής του συνθέτη στο λυρικό θέατρο.
Κεντρική φιγούρα του έργου είναι ο ξεπεσμένος ιππότης σερ Τζων Φάλσταφ και οι ερωτικές του περιπέτειες, οι οποίες τον καθιστούν περίγελο στη μικρή τοπική κοινωνία. Στο τέλος, μετά από διάφορες κωμικοτραγικές καταστάσεις, οι χαρακτήρες του έργου τραγουδούν όλοι μαζί «Όλα στον κόσμο είναι μια φάρσα… γελάει όμως καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος».
Η όπερα χαρακτηρίζεται ως ένα από τα αριστουργήματα του λυρικού θεάτρου για την απόλυτη οικονομία και τη συμπύκνωσή της, τον τρόπο με τον οποίο ο συνθέτης με μία και μόνο μουσική φράση σκιαγραφεί χαρακτήρες και καταστάσεις. Στο μεγαλύτερο μέρος του έργου υπάρχει διαρκής, συχνά καταιγιστική εναλλαγή ρυθμών, ηχοχρωμάτων, σύντομων μελωδικών θεμάτων ή στοιχείων αρμονίας. Ο Βέρντι επιστράτευσε τεράστια παλέτα προκειμένου να αποδώσει τις διαφορετικές όψεις του Φάλσταφ, ο οποίος είναι ο μόνος πραγματικά πρωταγωνιστικός ρόλος της όπερας, γύρω από τον οποίο περιστρέφονται όλοι οι άλλοι. Στους δύο μονολόγους του κατακρίνει τον άδικο κόσμο και παραδίδει μαθήματα ηθικής, στην Αλίτσε εμφανίζεται ως μέγας καρδιοκατακτητής, στον σύζυγό της Φορντ ως ματαιόδοξος ιππότης, για να καταλήξει περίγελος στη σκηνή στο δάσος.
Ο Λάνγκριτζ ματαφέρει την ιστορία του Φάλσταφ στην Αγγλία της δεκαετίας του ’30, μια εποχή όπου κυριαρχούσε ο παραλογισμός της κοινωνικής ιεραρχίας, στα όρια της φεουδαρχίας.
[3]
«Μια αχόρταγη σκιά» σε σκηνοθεσία Mariano Pensotti
Από 5 Μαρτίου | Στέγη Ιδρύματος Ωνάση
Μετά την πρεμιέρα του έργου στην Αβινιόν το 2024 και τις ξεχωριστές εκδοχές του για την Αυστρία και την Αργεντινή, τη σκυτάλη παίρνουν δύο ηθοποιοί στην Ελλάδα για να μιλήσουν, μεταξύ άλλων, όπως χαρακτηριστικά λέει ο Αργεντίνος σκηνοθέτης που σκηνοθετεί για τρίτη φορά στη Στέγη, «για απόντες πατέρες που τα παιδιά τούς μυθοποιούν και παρόντες πατέρες που τα παιδιά τούς περιφρονούν. Όπως η κλιματική αλλαγή λιώνει τους πάγους του κόσμου, έτσι και ο χρόνος φαίνεται να αποδομεί τους μύθους που οι οικογένειες πλάθουν γύρω τους».
Ο Γιάννης Νιάρρος και ο Κώστας Νικούλι ως ορειβάτες, ηθοποιούς και γιους που ζουν κάτω από την «αχόρταγη σκιά» ενός βουνού, μιας καριέρας και ενός πατέρα. Μνήμη, ταυτότητα, πατρότητα. Στη Μικρή Σκηνή της Στέγης.
Μία εμπειρία, δύο εκδοχές. Ένας ορειβάτης που έζησε μια απίστευτη περιπέτεια στο βουνό. Και ένας ηθοποιός που ενσάρκωσε την ιστορία του στο σινεμά. Οι εμπειρίες που μας χώρισαν, οι κοινές πορείες που μας ένωσαν, οι πόθοι και τα πάθη μας, η αλήθεια και η μυθοπλασία, με φόντο μια ιστορία που δένει τις ζωές των ανθρώπων με έναν άρρηκτο δεσμό. Με επιρροές από τον Σταντάλ, τον Μπαλζάκ και τον Τολστόι, ο Πενσότι θέλησε να γράψει ένα έργο που να θυμίζει ένα ανέφικτο μυθιστόρημα, μια ιστορία μέσα στην οποία υπάρχει ένα παλίμψηστο από άλλες ιστορίες, σαν ρωγμές που ανοίγουν περάσματα σε λησμονημένες ζωές και ανείπωτες αλήθειες. Γιατί η ανάβαση σε ένα βουνό και τα γυρίσματα μιας ταινίας μετατρέπονται τελικά σε μια υπαρξιακή πρόκληση: να αντιμετωπίσεις το ύψος και να αφουγκραστείς το βάθος.
[4]
ΤΖΕΝΗ ΤΖΕΝΗ σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου
Από 23 Απριλίου | Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
«Ο κινηματογράφος δεν αγαπάει το θάνατο.»
Μια Ελλάδα φωτός, καλοκαιριού, ελαφρότητας και ομορφιάς που στην σύγχρονη εποχή φαντάζει όλο και πιο μακρινή θα ζωντανέψει στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά από τον Νίκο Καραθάνο, με αρχική έμπνευση το «Τζένη Τζένη», την κλασική ταινία της Φίνος Φίλμς.
Με νοσταλγία για την χαμένη αυτή αφέλεια των καλοκαιρινών βραδιών, και με ένα θίασο «σκιών», φαντασμάτων των ηρώων της κλασικής ταινίας, στήνει ένα καλοκαιρινό, ηλιόλουστο ρέκβιεμ, έναν θρήνο για το τέλος αυτής της εποχής και συνάμα μια γιορτή για την αθανασία που της χάρισε η ασημένια οθόνη. Μέσα σε αυτό το γιορτινό και πένθιμο κλίμα, οι ηθοποιοί του θιάσου αναζητούν αυτές τις θεϊκές μορφές που συνόδεψαν τα κυριακάτικα τραπέζια των παιδικών τους χρόνων, σε μια Ελλάδα που να καταδύεται καθημερινά στο πέλαγος των αναμνήσεων της, αναζητώντας τον εαυτό της, ξανά και ξανά.
Επί σκηνής οι: Χάρις Αλεξίου, Νίκος Καραθάνος, Γιάννης Κότσυφας, Χρήστος Λούλης, Ζέτα Μακρυπούλια, Ιωάννα Μαυρέα, Κώστας Μπερικόπουλος, Ιωάννα Μπιτούνη, Άγγελος Παπαδημητρίου, Αλέξανδρος Σκουρλέτης, Γαλήνη Χατζηπασχάλη.
[5]
Ο Κος Ζυλ σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου
Από 27 Φεβρουαρίου | Θέατρο Πόρτα
Μια νέα, σύγχρονη σκηνική ανάγνωση, μεταγραφή της εμβληματικής «Δεσποινίδος Τζούλιας» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, σε κείμενο και σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, έρχεται στο Θέατρο Πόρτα με τον Γιάννη Καράμπαμπα, τον Νίκο Κοσώνα και τη Θεόβη Στύλλου.
Στο επίκεντρο της παράστασης βρίσκεται η εκρηκτική σχέση ανάμεσα στον Ζυλ, έναν νεαρό αριστοκράτη, και τον Ζαν, τον υπηρέτη του – μια σχέση όπου η έλξη, η επιθυμία και ο ανταγωνισμός μπλέκονται σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι εξουσίας. Μεταφέροντας τη δράση στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου και ανατρέποντας το φύλο του κεντρικού χαρακτήρα (από θηλυκό σε αρσενικό), «Ο Κος Ζυλ» προσεγγίζει, με νέα ματιά, την ανάγκη για κυριαρχία και επιβίωση, σε μια μεταγραφή του κλασικού έργου, όπου τίποτα δεν μένει σταθερό και κάθε επιλογή έχει κόστος.
Ο Θωμάς Μοσχόπουλος προσεγγίζει το έργο του Στρίντμπεργκ όχι μόνο ως μια ιστορία σκανδάλου και απαγορευμένης έλξης (τα έργο ήταν απαγορευμένο στη Σουηδία έως το 1939), αλλά και ως ένα σκληρό και αδυσώπητο πεδίο εξουσίας. Η δραματουργική του ματιά μετατοπίζει το κέντρο βάρους στη σχέση ανάμεσα σε δύο άνδρες: τον Ζυλ (Νίκος Κοσώνας) και τον Ζαν (Γιάννης Καράμπαμπας), εξετάζοντας το βάρος της πατριαρχίας που ανέκαθεν συνθλίβει και το ανδρικό φύλο.
Η ένταση ανάμεσα στους δύο άνδρες είναι σωματική, ψυχική αλλά και βαθιά πολιτική. Δεν αφορά μόνο το ποιος επιθυμεί ποιον, αλλά το ποιος έχει το δικαίωμα να επιθυμεί, ποιος μπορεί να εκτεθεί και ποιος τελικά θα επιβιώσει. Η εξουσία δεν ασκείται μονομερώς: μετακινείται διαρκώς, αλλάζει χέρια, γίνεται πότε παιχνίδι και πότε απειλή. Η επιθυμία, η έλξη και ο ανταγωνισμός δεν αντιμετωπίζονται ως ιδιωτικά συναισθήματα, αλλά ως μηχανισμοί κυριαρχίας, δοκιμασίας και επιβολής. Δίπλα τους, η Κριστίν (Θεόβη Στύλλου) λειτουργεί ως η φωνή μιας επιβιωτικής κοινωνίας που παρατηρεί, κρίνει, σχετικοποιεί και τελικά, παρεμβαίνει μόνο για να διασφαλίσει τη δική της συνέχεια. Είναι ο μηχανισμός που απορροφά το σοκ, περιορίζει την εκτροπή και επιλέγει – με κάθε κόστος – την συντήρησή της.
[6]
ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΗ του Μισέλ Ουελμπέκ
από την ομάδα Εlephas Tiliensis
Από 5 Μαρτίου | Θέατρο Ροές
Σε παγκόσμια πρεμιέρα παρουσιάζεται από την ομάδα Elephas Tiliensis μια σκηνική εκδοχή του τελευταίου μυθιστορήματος του Μισέλ Ουελμπέκ, «Εκμηδένιση», ολοκληρώνοντας έναν άτυπο κύκλο πάνω στο έργο του συγγραφέα, μετά τη «Σεροτονίνη».
Η Εκμηδένιση εξετάζει πώς συνεχίζουμε να ζούμε χωρίς να αντέχουμε, μέσα σε έναν κόσμο που αποδομείται ήσυχα, όπου η αγάπη παραμένει η μοναδική κινητήρια δύναμη.
Πρωτοφανείς τρομοκρατικές επιθέσεις ανά τις θάλασσες του πλανήτη κόβουν πλοία στα δύο. Ποιοι και γιατί; Κανείς δεν μπορεί να τις εξηγήσει. Ένα πολιτικό δράμα που διασχίζει άφοβα όλα τα κύτταρα της σύγχρονης πραγματικότητας. Κεντρικό πρόσωπο, ο Πωλ Ραιζόν, δεξί χέρι του υπουργού Οικονομικών. Η επιστροφή του Πωλ στο πατρικό του λόγω σοβαρής αιφνίδιας ασθένειας του πατέρας του βάζει σε αξονικό τομογράφο τις οικογενειακές σχέσεις και αντιπαραθέτει τον κόσμο των αμπελώνων και των ωραίων δειλινών με τον φρενήρη βίο των πόλεων. Η δραματουργία εστιάζει σε διαλυμένες οικογενειακές σχέσεις, στην πολιτική και στην αποκτηνωτική αδιαφορία για τον περίγυρο που οι ήρωες τον αποδέχονται με ένα “so fucking what…”, αρκεί να υπάρχει σύνδεση στο ίντερνετ για καλό πορνό, λεφτά, εστιατόρια και ακριβά αυτοκίνητα.
Η Εκμηδένιση μιλά για τη μόνιμη ανάγκη αναζήτησης νοήματος σε έναν κόσμο που καταρρέει και αποθεώνει το εφήμερο. Αποδομεί βάναυσα κάθε ιερό και όσιο της δυτικής τεχνολογικής μεταβιομηχανικής κοινωνίας, εκθέτει τις υποκρισίες και τα σαθρά θεμέλια των κοινωνικών συμβάσεων, γκρεμίζει κάθε τοτέμ που έχουμε χτίσει και τα μεταπλάθει σε παθιασμένα μανιφέστα για το νόημα της Αγάπης. Δεν μιλά για το τέλος του κόσμου, αλλά για το τέλος της αντίδρασης. Ο κόσμος της Δύσης αποδομείται. Σε μια Ευρώπη που δεν καταρρέει θεαματικά, αλλά σβήνει αθόρυβα, οι άνθρωποι συνεχίζουν να εργάζονται, να αγαπούν και να αρρωσταίνουν μέχρι να μη μείνει τίποτα να υπερασπιστούν.
Στην Εκμηδένιση αναγνωρίζουμε το τραύμα μας. Η βία έχει ήδη συμβεί. Το τέλος δεν μοιάζει με τέλος. Μοιάζει με καθημερινότητα. Όλα καταρρέουν, όμως εμείς δεν ακούμε τον θόρυβο. Δεν επαναστατούμε. Απλώς σωπαίνουμε. Κανείς μας δεν πιστεύει πια σε κάτι. Κι όμως όλοι συνεχίζουμε. Και όταν όλα έχουν πια χαθεί η αγάπη επιστρέφει.
Η Εκμηδένιση δεν προσφέρει λύτρωση. Δεν παρηγορεί. Παρατηρεί.
[7]
«Πανδοχείον η Φιλόξενη Ερημία» από τη bijoux de kant
Από 12 Μαρτίου | bijoux de kant HOOD art space
Η bijoux de kant πιστή στην ελληνική λογοτεχνία παρουσιάζει την παραγωγή «Πανδοχείον η Φιλόξενη Ερημία», μια παράσταση βασισμένη στο έργο του ανατρεπτικού συγγραφέα της μεταπολεμικής γενιάς Επαμεινώνδα Γονατά.
Σε ένα μικρό, απομονωμένο πανδοχείο, ένας μοναχικός επισκέπτης ταράζεται από παράξενους ήχους που ακούγονται από το διπλανό δωμάτιο μέσα στη νύχτα. Φτερουγίσματα και κελαηδίσματα δημιουργούν ένα μυστήριο που αρχίζει να τον στοιχειώνει. Προσπαθώντας να εξηγήσει την προέλευσή τους, εμπλέκεται σε μια σειρά παρανοήσεων και κωμικών συμβάντων μέχρι που ανακαλύπτει κάτι τελείως απροσδόκητο: στο διπλανό δωμάτιο διαμένει ένα σημαντικό πρόσωπο από το παρελθόν του.
Πραγματικότητα κι ανάμνηση μπερδεύονται υπό τους ήχους της φύσης. Οι εκκωφαντικοί ήχοι των πουλιών πυροδοτούν τις αναμνήσεις και σταδιακά αναδύονται μουσικά μοτίβα που οδηγούν σε ένα συναισθηματικό κρεσέντο. Καθώς η ιστορία ξετυλίγεται, το πανδοχείο γίνεται κάτι παραπάνω από ένας τόπος φιλοξενίας. Γίνεται το ίδιο ένα ταξίδι στη μνήμη, ένας ενδιάμεσος χώρος όπου η παιδική ηλικία επιστρέφει με όλη τη χαρά, την αφέλεια και την ανεξήγητη μαγεία της.
[8]
“Viva la mamma!” του Γκαετάνο Ντονιτσέττι σε σκηνοθεσία Σοφίας Πάσχου
Από 21 Φεβρουαρίου | Εναλλακτική Σκηνή Εθνικής Λυρικής Σκηνής – ΚΠΙΣΝ
Η κωμική όπερα “Viva la mamma!”, μια μοντέρνα και άκρως ανατρεπτική προσέγγιση στο έργο «Θεατρικές συμβάσεις και ασυμβατότητες» (1827) του Γκαετάνο Ντονιτσέττι, έρχεται στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ σε σκηνοθεσία της Σοφίας Πάσχου.
Παράδοξα σκηνικά, εντυπωσιακά κοστούμια με ατελείωτες ουρές και η ανθρώπινη ματαιοδοξία βρίσκονται στο επίκεντρο, ενώ το καστ λυρικών τραγουδιστών και ηθοποιών προσφέρει μια απρόβλεπτη κωμωδία καταστάσεων γεμάτη παρεξηγήσεις, άφθονο χιούμορ και σαρκασμό.
Το “Viva la mamma!” σατιρίζει με ευφυΐα τις ατέρμονες αντιπαραθέσεις και τις ματαιοδοξίες που κυριαρχούν πίσω από τις κουίντες ενός μουσικοθεατρικού θιάσου. Η πλοκή του έργου επικεντρώνεται στις ετοιμασίες μιας παράστασης, οι οποίες δοκιμάζουν τα νεύρα και τις σχέσεις όλων. Ένας ημιερασιτεχνικός θίασος επιχειρεί, με χίλια δυο εμπόδια, να ανεβάσει μια παράσταση όπερας· η προσπάθειά τους εκτροχιάζεται από τα καπρίτσια και τις διαμάχες των τραγουδιστών, τα τερτίπια ενός απελπιστικού τενόρου από το εξωτερικό και, πάνω απ’ όλα, την άφιξη της σαρωτικής «μαμάς» Άγκατας, μητέρας της δευτεραγωνίστριας, η οποία εισβάλλει στις πρόβες απαιτώντας αναθεωρήσεις και νέα μουσική ειδικά γραμμένη για την κόρη της – ώσπου ολόκληρη η παραγωγή οδηγείται στην κατάρρευση.
Τους ρόλους ερμηνεύουν οι: Δάφνη Δαυίδ, Χρήστος Κεχρής, Χρύσα Μαλιαμάνη, Μάριος Σαραντίδης, Μαρίνος Ταρνανάς, Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος και Αποστόλης Ψυχράμης.
[9]
«Η Απόσταση» του Tiago Rodrigues
Από 7 Μαΐου | Στέγη Ιδρύματος Ωνάση
Η παράσταση που συγκίνησε την Αβινιόν στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης. Ο Τιάγκο Ροντρίγκες στο τελευταίο του έργο μάς παραδίδει ένα γράμμα αγάπης για την οικογένεια. Ένας δεσμός πέρα από πλανήτες, περιβαλλοντικές καταστροφές, ζωές. Ένα φωνητικό μήνυμα που διανύει το άπειρο. Και μετά άλλο ένα, και άλλο ένα. Κάθε επικοινωνία πιο δυνατή από τη μνήμη, πιο αχανής από την απόσταση. Δύο ζωές σε τροχιά πάνω σε μια περιστροφική σκηνή, μακριά, κι όμως πιο κοντά από ποτέ άλλοτε.
Έτος 2077. Ένας πατέρας. Μια κόρη. Εκείνος στη Γη. Εκείνη στον Άρη. Η ανθρωπότητα σε οριακή στιγμή. Η σχέση τους επίσης. Πόσα μίλια μπορεί να διανύσει αυτή η αγάπη;
Σε μισό αιώνα από σήμερα, η ανθρωπότητα παλεύει να επιβιώσει. Η ζωή στη Γη γίνεται όλο και πιο επισφαλής, ενώ ένα κομμάτι του πληθυσμού κατοικεί πλέον στον Κόκκινο Πλανήτη, προσπαθώντας να θεμελιώσει νέες μορφές οργάνωσης και συνύπαρξης. Ο Τιάγκο Ροντρίγκες αφηγείται την ιστορία ενός πατέρα που επιλέγει να μείνει πίσω στη Γη, διστάζοντας να απαρνηθεί όσα χάνονται, και μιας κόρης που επιλέγει τον Άρη, ανοίγοντας την αγκαλιά της σε ένα ασύλληπτο μέλλον. Τους χωρίζουν 225 εκατομμύρια χιλιόμετρα, κι όμως –όπως λέει και ο ίδιος– «μιλώντας για την απόσταση, ανακαλύπτουμε επίσης την εγγύτητα […] Η δυσαρμονία ανάμεσα σε έναν συλλογικό στόχο και στην πραγματικότητα της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας είναι ένα από τα παράδοξα της εποχής μας. Πώς θα το εξηγήσουμε αυτό στις επόμενες γενιές; Ίσως είναι το σύμπτωμα του ποιοι είμαστε ως είδος: μια βαθιά αντίφαση ανάμεσα στην τεράστια δημιουργική μας ικανότητα και στην τάση μας για καταστροφή. Το “La Distance” στοχάζεται πάνω στο τιτάνιο έργο που μας περιμένει στα επόμενα πενήντα χρόνια. Αλλά το αισθάνομαι σαν κάποιον που, αφού διάβασε μια εγκυκλοπαίδεια, γράφει τελικά ένα σονέτο. Είναι μια μεγέθυνση μέσω της μικρογραφίας».
«Η Απόσταση» του Ροντρίγκες είναι ένα διαπλανητικό σκηνικό σε περιστροφή. Δύο συγγενείς σε παράλληλη τροχιά. Ένα αθέατο νήμα που ενώνει γενιές. Μια συγκινητική ελεγεία για τη μνήμη, την υπαρξιακή σύγκρουση, τη γονεϊκότητα και τη χειραφέτηση των παιδιών. Μια παράσταση βαθιά ανθρώπινη, που γιορτάζει την απεραντοσύνη του σύμπαντος και της αγάπης. Δύο κόσμοι που τελικά γίνονται ένας.
Μια συγκινητική ελεγεία για τη μνήμη, την υπαρξιακή σύγκρουση, τη γονεϊκότητα και τη χειραφέτηση των παιδιών.
[10]
«24 ώρες σ’ έναν κόσμο που δεν μας ανήκει» του Παντελή Φλατσούση
Από 16 Φεβρουαρίου | Θέατρο Τέχνης
Οι κοινωνικές ανισότητες, η αστική περιθωριοποίηση, η βία, ο αποκλεισμός και οι εκφάνσεις της αρρενωπότητας στην Ευρώπη και στον κόσμο του σήμερα είναι κάποια από τα θέματα που διερευνά η παράσταση «24 ώρες σε έναν κόσμο που δεν μας ανήκει» σε σκηνοθεσία του Παντελή Φλατσούση αντλώντας έμπνευση από το εμβληματικό φιλμ “La Haine” / «Το Μίσος» (1995) του Ματιέ Κασοβίτς.
Τρεις νέες γυναίκες ηθοποιοί (Saba Hosseini, Λίζα Μικροπούλου, Κατερίνα Συναπίδου) και ένας πολυπολιτισμικός θίασος ανεβαίνουν στη σκηνή και ξεκινούν μια ανοιχτή αναζήτηση για την τέχνη και τον κόσμο στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Λεπτό προς λεπτό εκθέτουν τη διαδικασία της έρευνάς τους, συνθέτοντας ένα σκηνικό ημερολόγιο για ένα ντοκιμαντέρ που δεν έχει ακόμη γυριστεί.
Η παράσταση κινείται στο μεταίχμιο μυθοπλασίας και πραγματικότητας. Ζωντανή σκηνική δράση και βίντεο συνυπάρχουν και αλληλοσυμπληρώνονται, δημιουργώντας ένα πολυφωνικό μωσαϊκό εικόνων, γλωσσών και αφηγήσεων. Υλικό που έχει καταγραφεί σε πόλεις όπως η Αθήνα και η Ιένα λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στην Ευρώπη του 1995 και στον κόσμο όπως διαμορφώνεται σήμερα. Παράλληλα, η παράσταση θέτει κρίσιμα ερωτήματα γύρω από τη διάχυση της βίας, την πολιτική κατεύθυνση των κοινωνικά αποκλεισμένων ομάδων.
*Cover photo:©Γιάννης Κουσκούτης
