Την Κυριακή 9 Μαρτίου στις 21:00 κάνει πρεμιέρα ένα ντοκιμαντέρ απ’ αυτά ξέρετε, που θα μείνουν στην ιστορία γιατί χρησιμοποιούν το αρχείο της ΕΡΤ που είναι ιστορία. Μέσα σε 12 επεισόδια η Χαρούλα Αλεξίου, τα τραγούδια και οι προσωπικότητες που συνέβαλαν ή γνωρίζουν καλά την ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας θα μας πάνε ένα μεγάλο λυρικό ταξίδι. Θα επιβιβαστούμε σ’ ένα Βαπόρι απ’ την Περσία, στο S/S Cyrenia ή σ’ ένα Φορτηγό για να μας πάει Όπου θέλει ο Ταξιτζής. Αυτή η διαδρομή 100 ετών της ελληνικής δισκογραφίας είναι η ιστορία μας, το playlist της ζωής μας, η μουσική μας ταυτότητα. Όταν μια μελωδία παραδοσιακή, ρεμπέτικη, λαϊκή, ποπ, ροκ, έντεχνη, άτεχνη έρχεται και δένει με στίχο που μιλάει στην ψυχή μας τότε η Μούσα έκανε ορθά τη δουλειά της.
Νάνι το παιδί μου νάνι που δεν ήθελε νερό, νανουρίσματα όταν είμαστε μωρά. Το Χοντρό μπιζέλι χορεύει τσιφτετέλι, παιδικά τραγούδια για να μάθουμε τις πρώτες μας λέξεις. Παιδιά της Ελλάδας παιδιά, βάνει ο Ντούτσε την στολή του, ο δρόμος είχε την δική του ιστορία στις σχολικές εορτές. Αν σ’ αρνηθώ αγάπη μου, σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ ή πιο καλή είναι η μοναξιά; Άσε με να φύγω σε παρακαλώ να γνωρίσω και τον Μπάμπη τον Φλου, ν’ αναρωτηθώ πότε Βούδας πότε Κούδας εκεί μετεφηβικά. Πότε θα κάνει ξαστεριά στις πορείες για της δικαιοσύνης τον ήλιο τον νοητό. Πικρό ψωμί, Μικροαστικά σαν μεγαλώνουμε και πάμε στον Άδωνι για έναν καφέ. Είσαι ο Μπάσταρδος Γιος χορεύεις σε μια Ανισόπεδη ντίσκο ή σε σπίτια με μωσαϊκά; Περιμένεις να έρθουν οι Μέρες του Φωτός; Ένα είναι το βέβαιο, Τα τραγούδια λένε πάντα την αλήθεια ό,τι ψέμα στη ζωή μου και να πω.
Και να σας πω την αλήθεια; Είναι μεγάλος άθλος αυτή η μελέτη για τη σειρά ντοκιμαντέρ «100 Χρόνια Ελληνική Δισκογραφία» στην ΕΡΤ1. Πήγα στην παρουσίαση όπου παρακολούθησα επιλεγμένα αποσπάσματα του ντοκιμαντέρ και αμέσως εντόπισα την ποίηση, τη μελέτη, τον σεβασμό και την αγάπη που έδωσαν οι συντελεστές. Οι σεναριογράφοι Δημήτρης Χαλιώτης και Νίκος Ακτύπης έγραψαν κείμενα λυρικά που έδεναν τόσο πολύ με τα κινηματογραφικά πλάνα της Μαρίας Σκόκα. Ένα μπράβο στους διευθυντές φωτογραφίας Δημήτρη Κατσαΐτη, Στέλιο Ορφανίδη όπως και στο μοντάζ της Ευγενίας Παπαγεωργίου που εναλλάσσουν αρχειακό υλικό με σύγχρονη ματιά.
Την Κυριακή αν το παρακολουθήσετε στην ΕΡΤ1 ή στο ERTFLIX θα καταλάβετε. Πιστεύω πως είναι ένα απ’ τα τηλεοπτικά προγράμματα που, όπως παλιά που δεν είχαμε ο καθένας την οθόνη του, μπορούν να μας ξανασμίξουν όλους στο σαλόνι. Όπως όταν ήμουν παιδί που βάζαμε ΕΡΤ να δούμε το Καλλιτεχνικό Καφενείο ή στις γιορτές, που πάλι όλοι μαζί μετά το φαγητό αν δεν άφηναν να παίζει στο τρανζίστορ τ’ αμερικάνικα κάποιος θα έβαζε ένα δίσκο στο πικάπ δίνοντας το έναυσμα ας αρχίσουν οι χοροί.
Το πρόσωπο της Χάρις Αλεξίου που όλοι τηνε λένε Χαρούλα σε εξώφυλλο βινυλίου την πρωτοείδα. Κι όπως εύστοχα είχε πει η Ελένη Γερασιμίδου στο επεισόδιο των Δύο Ξένων «Άνθρωπος που δεν αγαπάει την Χαρούλα δεν είναι καλός άνθρωπος», την αγάπησα με το που την πρωτοάκουσα. Θύμωνα με όσους μου λέγανε ότι δεν πίστευαν πως θα έπαιζε τόσο καλά στο Μαέστρο. Δεν όφειλαν να γνωρίζουν ότι υπήρξε φοιτήτρια της δραματικής σχολής του Πέλου Κατσέλη για ένα μόνο έτος επειδή την κέρδισε ο έρωτας και το τραγούδι μα έπρεπε να το ‘χανε καταλάβει απ’ τον τρόπο που η φωνή της ερμηνεύει. Έχει ένα ηχόχρωμα καταγεγραμμένο δισκογραφικά που θ’ ανατριχιάζει γενιές και γενιές. Μπορεί σοφά να σταμάτησε το τραγούδι μα επανήλθε ως ηθοποιός και τώρα ως αφηγήτρια της ιστορίας της Ελληνικής Δισκογραφίας. Ό,τι και να κάνει αυτή η γυναίκα γίνεται άμεσα αγαπητό απ’ τον κόσμο όχι γιατί έχει το κοινό της, αλλά γιατί η φωνή της χάιδεψε τις καρδιές μας.
Τις ζεσταίνει η Χαρούλα τις καρδιές μας οπότε φανταστείτε να την έχουμε να μας αφηγείται μαζί με την παρέα της ιστορίες απ’ την ιστορία των τραγουδιών μας. Τα τραγούδια άπαξ και τα ασπαστεί ο λαός γίνονται «τραγούδια μας» χάνουν την κτήση τους μένουν στο συλλογικό ασυνείδητο. Θ’ ακούμε αποσπάσματα και θα παρακολουθούμε σπάνια διαμάντια απ’ το αρχείο της ΕΡΤ. Όλα αυτά σε μια σπουδή που πήρε τρία χρόνια η προετοιμασία της από τους Γιώργο Τσάμπρα, Σιδερή Πρίντεζη και Αλέξανδρο Καραμαλίκη. 12 επεισόδια που θα σας κάνουν σίγουρα να σιγοτραγουδήσετε και αφηγούνται την ιστορία 100 χρόνων ελληνικής δισκογραφίας ίσαμε το 2020. Συν 4 ακόμη που θα μπούνε σε παραγωγή για να καλύψουν την τελευταία πενταετία και να φτάσουμε στο 2025 που πια η μουσική βιομηχανία είναι Συννεφούλα άυλη και πρέπει να της κάνουμε download για να την βάλουμε μέσα στ’ αυτιά μας.
Γραμμόφωνα, 78 στροφές, πικάπ, βινύλια, 45άρια, κασετόφωνα, μαγνητοταινίες, κασέτες, γουόκμαν, σιντί, φορητά σιντί, ποντς, στικάκια, κινητά, ακουστικά. Απ’ το βαρύ στο ελαφρύ κι απ’ το υλικό στο άυλο. Μαμά γερνάω και πίνω κόκα κόλα όμως η μουσική πάντα όλα μου τα θυμίζει τ’ απλά κι αγαπημένα.
Γιατί όχι, μαζευτείτε την Κυριακή στις 21:00 με την οικογένεια σας, τους φίλους σας, τους αγαπημένους σας ανθρώπους και μοιραστείτε μαζί τους αυτό το μουσικό ταξίδι στην ιστορία. Θα λάβουμε γνώση, πληροφορίες μα πάνω απ’ όλα τέρψη ψυχική. Κι όσοι το παρακολουθήσετε μόνοι, βάζω στοίχημα επειδή δεν θα ντρέπεστε μην σας ακούσουν θα τραγουδήσετε δυνατά, θα παρασυρθείτε και θα τραγουδήσετε όπως κάναμε κι εμείς όταν είδαμε τ’ αποσπάσματα.
Καλή θέαση σας εύχομαι σε μια ΕΡΤ που υπολογίζει την ποιότητα. Την ΕΡΤ που εκπαιδεύει.
