Μου τη σύστησε μια αγαπημένη φίλη. Μου έγραψε: «Έχει αίσθηση Normal People, είναι πολύ αυθεντικό». Με αυτές και μόνο τις λέξεις με κέρδισε. Βλέπεις πλέον δεν αντέχω φιοριτούρες, δεν θέλω άπιαστες καταστάσεις, ανύπαρκτους και φανταστικούς ήρωες. Ψάχνω γειωμένες, αληθινές καταστάσεις, αυθεντικές ανθρώπινες στιγμές, τσακισμένους ήρωες και ανθρώπους που βρίσκουν χαρά στα οικεία, ώστε με κάποιο τρόπο να ταυτιστώ, να συναισθανθώ, να βεβαιωθώ πως κάπως μοιάζουμε, πως δεν πήρα τη ζωή μου λάθος.
Να σας συστήσω λοιπόν το The New Years.
Ο Ροντρίγκο Σορογκόγιεν έχοντας ήδη αποδείξει το σκηνοθετικό του ταλέντο σε έργα όπως το Antidisturbios και το As Bestas, αυτή τη φορά ξεπερνά τον εαυτό του. Παίρνει μια φαινομενικά απλή ιδέα, που πιθανώς να έχουμε όλοι ξαναδεί ως βασική φόρμα –δέκα Πρωτοχρονιές στη ζωή ενός ζευγαριού– και τη μετατρέπει σε κάτι σπάνιο: ένα συναισθηματικό χρονικό όπου κάθε επεισόδιο είναι ένας μικρόκοσμος ζωής. Σε συν-δημιουργία με τις Πάουλα Φάμπρα και Σάρα Κάνο, η σειρά ξεκινά ως μια ιστορία δύο ανθρώπων και τελικά μεταμορφώνεται σε κάτι πολύ μεγαλύτερο: ένα χρονικό ζωής.
Σε δέκα επεισόδια, από το 2015 μέχρι σήμερα, η Άνα και ο Όσκαρ (Ίρια ντελ Ρίο και Φρανθίσκο Καρρίλ) συναντιούνται, αγαπιούνται, χωρίζουν, ξαναδοκιμάζουν. Κάθε επεισόδιο μάς μεταφέρει σε μία μόνο νύχτα και μέρα, την παραμονή και την Πρωτοχρονιά, αφήνοντας 364 ημέρες να χαθούν ανάμεσά τους. Τις ημέρες των γενεθλίων τους. Ο Όσκαρ σβήνει κάθε χρόνο κεράκι στις 31 Δεκεμβρίου και η Άνα την πρωτοχρονιά.
Ο Σορογκόγιεν σε σχετικές δηλώσεις του έχει αναφέρει εξηγεί: «Έπρεπε να φτιάξουμε εννέα σενάρια για όσα συμβαίνουν ανάμεσα στα επεισόδια. Πολλά από τα σημαντικά γεγονότα συμβαίνουν εκτός κάδρου, ο θεατής δεν τα βλέπει, αλλά τα φαντάζεται και αναγνωρίζει τις συνέπειες αργότερα. Ήταν δύσκολο να τοποθετήσουμε κρίσιμες στιγμές μιας σχέσης σε μια νύχτα όπως η Πρωτοχρονιά, αλλά αυτό ήταν και το πιο διασκεδαστικό». Κάθε επεισόδιο λοιπόν είναι μια μόνο ημέρα.
Η σειρά λειτουργεί σαν παζλ συναισθημάτων. Κάθε χρόνος προσθέτει ένα νέο κομμάτι στη σχέση. Είτε βρίσκονται κοντά είτε μακριά, οι ζωές τους είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Όμως, αυτό δεν συμβαίνει στους ανθρώπους που κάποια δεδομένη στιγμή η μοίρα τούς έφερε κοντά, τους κράτησε ακόμα πιο κοντά και όσο μακριά και αν βρεθούν, η κλωστή με εκείνο τον αδιαμφισβήτητο τρόπο πάντα θα τους κρατάει κοντά;
Στην αρχή υπάρχει ο παθιασμένος έρωτας, εκείνη η ανεξήγητη έλξη που σε κάνει να πιστεύεις πως βρήκες τον άνθρωπό σου. Ύστερα έρχεται η συνήθεια, οι μικρές ρωγμές, το βάρος της καθημερινότητας, η ανάγκη να είσαι μαζί και η ταυτόχρονη ανάγκη να μείνεις μόνος. Το The New Years στήνει την ιστορία όχι απαραίτητα σε δραματικές κορυφώσεις, αυτό είναι άλλωστε και το μεγαλείο του. Τις στήνει στις σιωπές, στα βλέμματα, στις στιγμές που ο χρόνος φαίνεται να κυλά αργά. Μοιάζει να μετρά το απόθεμα της τρυφερότητας.
Κάθε Πρωτοχρονιά γίνεται ένας καθρέφτης του προηγούμενου εαυτού. Οι δύο ήρωες δεν είναι οι ίδιοι ποτέ – και όμως, κάτι μέσα τους επιμένει, όπως επιμένει μια ανάμνηση που δεν ξεθωριάζει. Ίσως γιατί καμία σχέση δεν τελειώνει πραγματικά· απλώς αλλάζει σχήμα, ρυθμό, θερμοκρασία.
Η Άνα, όπως την υποδύεται η Ίρια ντελ Ρίο, είναι φωτεινή, εκρηκτική, έχει πάθος, είναι έτοιμη να αφεθεί σε ό,τι της φέρνει η ζωή. Ο Όσκαρ του Φρανθίσκο Καρρίλ είναι ο αντίποδάς της: στοχαστικός, συγκρατημένος, προσκολλημένος σε ό,τι γνωρίζει. Μαζί δημιουργούν ένα μαγνητικό δίπολο – δυο άνθρωποι που συμπληρώνουν και καταστρέφουν ο ένας τον άλλον με την ίδια ένταση.
Ο Σορογκόγιεν παίζει με τους αφηγηματικούς τόνους, μπλέκει λίγο τους ρυθμούς, παίρνει κοντινά στη νοσταλγία, απομακρύνεται στην ένταση. Από το ρομαντικό ξεκίνημα στο πρώτο επεισόδιο, στην τρυφερή αναγνώριση του έρωτα στο δεύτερο επεισόδιο, στο σχεδόν ρομαντικό δράμα του τρίτου επεισοδίου, την οικογενειακή ένταση του τέταρτου, και τη ρήξη που μοιάζει με θρίλερ στο πέμπτο. Ακολουθούν επεισόδια ιδωμένα από διαφορετικές οπτικές: το ένα από τη δική του ματιά, το επόμενο από τη δική της, καθώς αναρωτιούνται αν υπάρχει επιστροφή.
Στην καρδιά του The New Years βρίσκεται το παράδοξο των σχέσεων: οι ίδιες διαφορές που μας έλκουν –ο αυθορμητισμός της Άνα, η σταθερότητα του Όσκαρ– είναι αυτές που τελικά μας απομακρύνουν. Πόσο αλλάζουμε πραγματικά με τα χρόνια; Πόσο μπορούμε να ξορκίσουμε τους ίδιους μας τους δαίμονες;
Η σκηνοθεσία κρατά μια σχεδόν ντοκιμαντερίστικη φυσικότητα, με λιτά πλάνα που αφήνουν χώρο στους ηθοποιούς να αναπνεύσουν. Το τελευταίο επεισόδιο κορυφώνεται σε ένα εντυπωσιακό, ενιαίο πλάνο διάρκειας σαράντα λεπτών. Μια άσκηση ειλικρίνειας και υπομονής, σαν να παρακολουθείς τη ζωή να ξεδιπλώνεται σε πραγματικό χρόνο.
Είναι σχεδόν αδύνατο για όποιον βρίσκεται σήμερα ανάμεσα στα τριάντα και στα πενήντα να μην δει κάτι δικό του μέσα στις καταστάσεις της σειράς. Σκέφτεσαι χαμένους έρωτες, άβολες συζητήσεις ή συζητήσεις που δεν έγιναν, βλέμματα που έμειναν στο κενό, χέρια που δεν κρατήθηκαν. Όλα εκείνα τα μικρά, σχεδόν ασήμαντα, που όμως καθόρισαν τη ζωή σου. Το The New Years σε βυθίζει σ’ αυτή τη λεπτή περιοχή της μνήμης, όπου η νοσταλγία, η μελαγχολία και η ενοχή συνυπάρχουν, όπως η χαρά και η απώλεια. Και κάπως έτσι, μέσα από μια δεκαετία Πρωτοχρονιών, θυμάσαι κι εσύ τις δικές σου – εκείνες που υποσχέθηκες, που λύγισες, που σιώπησες.
«Και τώρα που ο Όσκαρ και η Άνα δεν υπάρχουν, κι όμως είναι προεκτάσεις των ελαττωμάτων και των αρετών μας, αποτελούν μέρος της νέας σας χρονιάς», έγραψε η Ίρια ντελ Ρίο στον λογαριασμό της στο Instagram. Ο Όσκαρ και η Άνα μπορεί να είναι φανταστικοί, αλλά μέσα τους κουβαλάνε κάτι από όλους εμάς – τις στιγμές που αγαπήσαμε, που κουραστήκαμε, που χαθήκαμε και ξαναβρήκαμε τον εαυτό μας.
Υπάρχουν βράδια που σε βρίσκουν να σκέφτεσαι όλα όσα δεν είπες. Τους ανθρώπους που αγάπησες, τις στιγμές που χάθηκαν γιατί φοβήθηκες να μείνεις, ή γιατί δεν ήξεραν να σε κρατήσουν. Είναι βράδια που μοιάζουν με Πρωτοχρονιά, εκείνη τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο «ήταν» και στο «θα είναι».
Κάπως έτσι ξεκινά και το The New Years: με την αίσθηση ότι ο χρόνος κυλά, οι ζωές προχωρούν, κι εμείς προσπαθούμε να καταλάβουμε αν όσα ζήσαμε άξιζαν τον κόπο. Μια σειρά που ξεκινά από τον έρωτα για να καταλήξει στη ζωή την ίδια, εκεί όπου οι φίλοι χάνονται, οι γονείς πεθαίνουν, τα παιδιά γεννιούνται, τα ζευγάρια χωρίζουν. Και εμείς, στη μέση, προσπαθούμε να καταλάβουμε ποιοι είμαστε πια.
