Κείμενο: Ντιάνα Καρτσαγκούλη
Η φετινή χρονιά ήταν καθοριστική για την αθηναϊκή ριβιέρα μιας και νέες αφίξεις, τεράστια projects και brands-κολοσσοί έχουν αλλάξει εντελώς το προφίλ της. Μέσα σε όλον αυτόν τον αναβρασμό, την πυρετώδη κατασκευαστική δραστηριότητα και τη… λάμψη που παρατηρούμε στη δημοφιλή παραλιακή, είναι πολλές φορές δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς τα πραγματικά καλά spots (εστιατόρια, bars, ξενοδοχεία, κ.ά.) από εκείνα που ανήκουν στην κατηγορία «πολύ κακό για το τίποτα».
Μία από τις περιπτώσεις που αξίζει να σας κατεβάσει προς τα νότια και συγκεκριμένα στην ακτή της Βούλας, είναι το The Lemon Tree and Co. Athens Riviera. Έχουν περάσει μόλις 5 μήνες (σχεδόν) από τότε που άνοιξε τις πόρτες του στο αθηναϊκό και ευρωπαϊκό κοινό -η Ελλάδα είναι η πρώτη στάση του brand στην Ευρώπη-, και το αιγυπτιακής καταγωγής concept-εστιατόριο έχει δημιουργήσει αίσθηση.
Ναι, είναι η κουζίνα του που το κάνει να ξεχωρίζει, η οποία είναι πραγματικά καλή, με ταλαντούχους και διεθνούς αναγνώρισης chef στο τιμόνι, αλλά είναι και κάτι επιπλέον, αυτό που στις μέρες μας αναζητά ο περισσότερος κόσμος: η εμπειρία και σε κάποιο βαθμό το story telling.
Την ημέρα δηλαδή που το επισκεφθήκαμε, άλλαξε αμέσως η άποψη και αίσθησή μας για τον χώρο, όταν πληροφορηθήκαμε ότι η πλειονότητα των επίπλων είναι φτιαγμένα in-house, από το design studio δηλαδή της εταιρείας, έτσι ώστε να αντιπροσωπεύουν στο έπακρο τη δική τους φιλoσοφία στον σχεδιασμό, η οποία έχει τις ρίζες της στην αιγυπτιακή παράδοση μεν, εναρμονισμένη με τις σύγχρονες τάσεις της χώρας που είναι περισσότερο μίνιμαλ και μοντέρνες.
Φυσικά υλικά όπως η πέτρα, η ψάθα και το ξύλο που δεσπόζει παντού, καρέκλες, οι οποίες είναι όμοιες με εκείνες που θα συναντούσε κανείς σε οποιοδήποτε σπίτι των χωριών της γειτονικής χώρας, χρώματα πολύ κοντά στις αποχρώσεις της άμμου και του λευκού, ώστε να δίνουν μια αρμονική προοπτική με το που μπαίνει κανείς από την κεντρική είσοδο, που βρίσκεται στη λογική της ήσυχης πολυτέλειας και το αποτέλεσμα είναι ένας πραγματικά καλαίσθητος χώρος που σε προκαταλαμβάνει θετικά, έργο των KKMK Architects.
Μην μπερδευόμαστε όμως, το The Lemon Tree and Co. Athens Riviera δεν είναι… ησυχαστήριο. Αντίθετα, διαθέτει ένα αρκετά νεανικό vibe -για νέους όλων των ηλικιών-, το οποίο οφείλεται εν μέρη και στη μουσική που παίζει αρκετά δυνατά -εξάλλου βρισκόμαστε στην παραλιακή, πάνω στην παραλία, αλλά και στο bar με τα υπέροχα κοκτέιλ που είναι παραλλαγές κλασικών, όπως το Negroni με παντζάρι και ιβίσκο, με το οποίο ξεκίνησα τη βραδιά. Φυσικά και η party ατμόσφαιρα και η διασκέδαση παίζουν δυνατά. Το απαιτεί η περιοχή.
Όσοι από την άλλη αναζητούν χαλάρωση on the beach, δίπλα στο beach club βρίσκεται το The Holistic Tent, ένα γαλήνιο καταφύγιο που προσφέρει μαθήματα ευεξίας, όπως γιόγκα, πιλάτες και workshops, καθώς και secret dinners clubs, αποτελώντας και ιδανικό χώρο για κοινωνικές εκδηλώσεις: δεξιώσεις, γάμους κ.ά.
Μενού εμπνευσμένο από Ελλάδα και Αίγυπτο
Παρόλο που το The Lemon Tree and Co. Athens Riviera είναι αιγυπτιακής ιδιοκτησίας -ανήκει στην εταιρεία TLT Concepts του ζεύγους Μιρέτ Άλι και Αχμέντ Mirette Aly και Αχμέντ Χανάφι-, δεν ήρθε ως ξένο σώμα στον ελλαδικό χώρο.
Αντίθετα παρόλο που η Μιρέτ είναι καταξιωμένη και βραβευμένη σεφ με μεγάλη επιρροή, όχι μόνο στη χώρα της αλλά και στο εξωτερικό, δεν δίστασε να εμπιστευτεί την κουζίνα του εστιατορίου στα πολύ ικανά χέρια του Γιάννη Νουρλόγλου, ο οποίος είναι ο executive σεφ και του στενού συνεργάτη του εδώ και χρόνια, του Παναγιώτη Ζώκου, επικεφαλής σεφ.
Στόχος όσον αφορά στα πιάτα ήταν ένα όμορφο πάντρεμα των στοιχείων της ελληνικής κουζίνας με εκείνων της Αιγύπτου, έτσι ώστε να είναι πιο κοντά στη γευστική παλέτα των Ελλήνων. Είχαμε τη χαρά να δοκιμάσουμε ένα πολύ καλό δείγμα των πιάτων και η αλήθεια είναι ότι ό,τι δοκιμάσαμε ήταν άρτιο και πολύ γευστικό. Χωρίς υπερβολές, δεν υπήρξε ούτε μία παραφωνία στο όλο μενού. Φυσικά και αυτό δεν μας εξέπληξε, αφού ο σεφ Νουρλόγου έχει δώσει τα διαπιστευτήριά του εδώ και χρόνια από κουζίνες όπως εκείνες των: Σπονδή, Πιλ Πουλ, Abovo, Premiere, κ.ά.
Η βραδιά ξεκίνησε με σαλάτες, με πρώτη την Baladi, τη «χωριάτικη» της Αιγύπτου μιας και είναι κοντά στο concept αλλά και τη δημοφιλία με εκείνα του δικού μας “trademark”»”. Στα παραδοσιακά υλικά – ντομάτα, αγγούρι, κρεμμύδι, μαϊντανό, μέντα-, προστέθηκαν το καρπούζι, τα φιστίκια και το κατσικίσιο τυρί, για ένα ακόμη πιο καλοκαιρινό αποτέλεσμα. Όσοι αγαπάτε τη φέτα με το καρπούζι όπως εγώ, θα λατρέψετε αυτή τη σαλάτα που θα μπορούσε να είναι και ολοκληρωμένο γεύμα.
Η δεύτερη σαλάτα είχε άρωμα Ιταλίας -παραμένουμε στη Μεσόγειο-, αφού ήταν μια υπέροχη Burrata, η οποία περιείχε όμως ροδάκινα -ψητά και σε πουρέ-, μαζί με μέλι και dukkah, ένα αιγυπτιακό μείγμα μπαχαρικών που συνήθως περιέχει σουσάμι, κόλιανδρο, κύμινο, αλλά και καβουρδισμένους ξηρούς καρπούς. Θα μπορούσε να αποτελέσει και ένα υπέροχο επιδόρπιο, ελαφρύ και θρεπτικό και είναι πολύ εύκολο να το φτιάξουμε στο σπίτι μας.
Φυσικά από το μενού δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα raw ορεκτικά, τα οποία τα τελευταία χρόνια είναι εκ των ων ουκ άνευ σχεδόν σε όλα τα εστιατόρια της χώρας. Εδώ διαθέτουν μια πρωτοτυπία καθώς φεύγουν από τη λογική του ωμού λευκού ψαριού με εσπεριδοειδή και γίνονται πιο δημιουργικά. Εκείνο που ξεχωρίσαμε περισσότερο για την πρωτοτυπία του ήταν το καρπάτσιο από χτένια μιας και δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε αυτό το θαλασσινό στη συγκεκριμένη μορφή. Κομμένο σε πολύ λεπτές, σχεδόν διάφανες λωρίδες, μαριναρισμένο σε ένα μείγμα που περιείχε τσίλι, κόλιανδρο, σταφύλι και αγουρίδα, αποτέλεσε μια spicy πρόταση élevée με ιδιαίτερη υφή ως προς το χτένι, για εκλεπτυσμένους και εκπαιδευμένους ουρανίσκους.
Το ταρτάρ τόνου από την άλλη είναι πιο «δημοκρατικό» μιας και καλύπτει τα γούστα των περισσότερων από εμάς, όπως και το Gemini Shrimp, δηλαδή καρπάτσιο γαρίδας με μους αβοκάντο, καθώς και ψητή γαρίδα με κουνουπίδι, καρύδα και κάρυ.
Επίσης για εκπαιδευμένους ουρανίσκους, το φουά γκρα με φράουλες και τζίντζερ πάνω σε μπριός ήταν μια αποκάλυψη. Η οξύτητα των φρούτων και η γλυκύτητα του μπριός απάλυνε την έντονη και πλούσια λιπαρή γεύση του φουά γκρα. Το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό, από τα πιάτα που σου μένουν στο τέλος.
Ροκ σταρ της βραδιάς φυσικά ήταν το μοσχάρι Chateaubriand με άρωμα τρούφας και σάλτσα κρασιού. Άψογα ψημένο -εξάλλου οι δύο σεφ είναι γνωστό ότι ξεχωρίζουν για τη σωστή διαχείριση του κρέατος-, γευστικό και ο συνοδευτικός πουρές πατάτας, βελούδινος και απαλός ήταν ένα ποιοτικό “comfort” συμπλήρωμα. Για τους λάτρεις του κρέατος τα λαζάνια με μοσχαρίσια μάγουλα σε γλάσο από τριαντάφυλλο και ρόδι και μπεσαμέλ φιστικιού είναι επίσης μια εξαιρετική επιλογή -ακόμη πιο comfort.
Για επιδόρπιο τάρτα σοκολάτας με αλατισμένη καραμέλα και παγωτό καφέ και μιλφέιγ με πραλίνα πεκάν και παγωτό κανέλα. Πολύ νόστιμα και τα δύο για ένα γλυκό κλείσιμο της βραδιάς.
Φυσικά δεν θα πρέπει να παραλείψουμε και το wine list φροντισμένο από την έμπειρη σομελιέ Δέσποινα Τοκαλάκη, η οποία πριν εργαζόταν στο Botrini’s. Σχεδόν 300 ετικέτες από τον ελληνικό και διεθνή αμπελώνα, του παλιού και του νέου κόσμου. Ξεχωρίσαμε το Ασύρτικο του Καραμολέγκου, αλλά και το Pinot Noir από το Domaine Robert Groffier Père & Fils στη Βουργουνδία. Για τους λάτρεις των φυσαλίδων ο κατάλογος διαθέτει και πολλές επιλογές σαμπάνιας.
Όσο ο καιρός ακόμη είναι καλοκαιρινός μπορούμε να απολαύσουμε τις υπέροχες γεύσεις μαζί και το beach club, αλλά και τον χειμώνα το εστιατόριο του The Lemon Tree and Co. Athens Riviera θα παραμείνει ανοιχτό για μια πιο χειμωνιάτική όψη της παραλίας.
