Τέσσερις διαφορετικές «φωνές», τέσσερις διαφορετικές ιστορίες, εμφανίζονται στη σκηνή διαμελισμένες και αποσπασματικές, με σκοπό να συναντηθούν μεταξύ τους κι από τη συνύπαρξη και τη διαδοχή τους να διερευνηθούν τα όρια της αφήγησης.
Σε αντίθεση με τη γραμμική αφήγηση που καθοδηγεί μονοδιάστατα την εξέλιξη του έργου, στην «Τετραφωνία» ο θεατής προκαλείται να καλύψει μόνος του τα ενδιάμεσα βήματα, ώστε χρησιμοποιώντας τη φαντασία του να ολοκληρώσει το παζλ της δράσης.
