Αυτά τα εβδομαδιαία έχουν θηλυκό αέρα. Άκουσα τέσσερα διαφορετικά άλμπουμ από τέσσερις εντελώς διαφορετικές καλλιτέχνιδες. Και όλα κάτι είχαν να μου πουν και από όλα κάτι κέρδισα.
Πριν όμως δούμε αναλυτικά τους τέσσερις νέους δίσκους θα ξεκινήσω με τον πύραυλο που εκτόξευσε ο Robbie Williams πριν λίγες ώρες. Ο Άγγλος σούπερ σταρ κυκλοφόρησε ένα νέο single μαζί με τον Tony Iommi των Black Sabbath. Ω ναι θεοί του σύμπαντος! Λοιπόν το κομμάτι είναι ροκ και οι κιθάρες του Tony Iommi σε συνδυασμό με τα backing vocals του θρυλικού Glenn Hughes των Deep Purple δημιουργούν ένα πραγματικά εξωπραγματικό ροκ σύμπαν, με τον Robbie να ακούγεται ως ένα κανονικό λονδρέζικο ροκ αληταριό! Το “Rocket” είναι το πρώτο single το οποίο προλογίζει το νέο ολοκληρωμένο άλμπουμ του καλλιτέχνη το ερχόμενο φθινόπωρο με τίτλο “Britpop”, στο οποίο όπως διαβάζω, ο Robbie ηχητικά στοχεύει να φτιάξει το άλμπουμ που ήθελε από τότε που έφυγε από τους Τake That. Πολύ έξυπνο και το εξώφυλλο του άλμπουμ. Οψόμεθα λοιπόν.. Και μην ξεχνάτε επιστρέφει στην Ελλάδα στο Καλλιμάρμαρο, τον Οκτώβρη με αυτό το νέο άλμπουμ!
Coco Jones – Why Not More
Ένας δίσκος που δεν έχει βγει από τα ακουστικά μου τις τελευταίες 25 μέρες και κάθε μέρα ανακαλύπτω κάποιο ακόμη κομμάτι που μου αρέσει. Ωραίο, γεμάτο, χορταστικό RnB άλμπουμ. Καθόλου κουραστικό, καθόλου επαναλαμβανόμενο με αρκετά σύγχρονο αέρα και καθόλα σίγουρο! Ένα ντεμπούτο το οποίο δεν ακούς συχνά και ειδικά τα τελευταία χρόνια που το RnB προσπαθεί απεγνωσμένα να κρατήσει τον χαρακτήρα του και στο τέλος της ημέρας δεν ξέρω αν τα καταφέρνει. Έχει έναν αέρα 90’s η Coco. Λίγο Toni Braxton, λίγο Aaliyah… Με έκανε να νιώσω ξανά όμορφα που άκουσα έναν ολόκληρο RnB δίσκο.
Eξαιρετικά έξυπνη η διασκευή του “Toxic” για το κομμάτι “Taste”. Στο “Here We Go (Uh Oh), δείχνει το εύρος της φωνής της και πως θα ήταν εξίσου καλή σε πιο soul παραγωγές όπως και στο “Other Side Of Love”. Δικά μου πολύ αγαπημένα: “Taste”, “On Sight”, “You”, “Is it Mine” “Control Freak”. To ντεμπούτο της Coco άργησε περίπου 10 χρόνια μιας και ξεκίνησε ως ηθοποιός του Disney Channel και μόλις το 2022 κυκλοφόρησε το πρώτο της single από την Def Jam με τίτλο “ICU”, το οποίο μπήκε Billboard Hot 100, έγινε πλατινένιο από την Recording Industry Association of America (RIAA) και κέρδισε το 2024 το Grammy για την καλύτερη RnB Performance της χρονιάς. To “ICU” το ακούτε στο άλμπουμ της “What I Didn’t Tell You”.
Kali Uchis – Sincerely
Κουμπώνει τόσο πολύ με την ηχητική μου ιδιοσυγκρασία η Kali Uchis! RnB, neo-soul, συναισθηματισμός, αυθεντικά θηλυκή ενέργεια και μια ατόφια συναισθηματική δυναμική. Χαρακτηριστικός ήχος, αιθέριος, υπαινικτικά σέξι, αποπλανητικός. Φωνητικά τα οποία είναι λίγο πιο λυρικά από τις λούπες και τα γήινα downtempo ατμοσφαιρικά beats αλλά κάνουν το αποτέλεσμα εντελώς μοναδικό. Στο σύνολό του το “Sincerely” είναι ένα slow-listening άλμπουμ, το οποίο σε παίρνει από το χέρι μετά από μια δύσκολη μέρα και σε βάζει σε μια νιρβάνα. Θα πρότεινα να ανέβετε στην ταράτσα, ξέρετε εκεί την πιο όμορφη ώρα, να πατήσετε το play και να στείλετε εκείνο το μήνυμα που σκέφτεστε τόσο καιρό. Λίγο αλκοόλ σε τέτοιες περιστάσεις είναι αναπόφευκτα καλοδεχούμενο.
Η Uchis χτίζει σταθερά μια ηχητική οικειότητα για τον ακροατή της, κατά την οποία για να είμαι ειλικρινής επαναλαμβάνεται, αλλά ταυτόχρονα έχει έναν ανεξήγητα αλάνθαστο τρόπο αφήγησης πρωτίστως στη μουσική της. Άλλο ένα άλμπουμ που πρέπει να ακουστεί με τη δική του φυσική ροή.
Cilia Katrali – Πατίνια στο Φεγγάρι
Με ενθουσίασαν τα πατίνια της Σίλια! Vintage electro pop με ελληνικό στίχο στα καλύτερα του. Μου αρέσει η τοποθέτηση της φωνής της, η πρόζα, η αφήγηση, η απαλότητα. Αυτός ο ρομαντισμός που στην εποχή μας ανακαλείται μόνο από τις αναμνήσεις μας και στο 2025 βρίσκει χώρο στις συζητήσεις μας πια μόνο ως ο «ξεπερασμένος». Οι στίχοι της είναι παράξενες ιστορίες της πόλης και της υπαίθρου οι οποίες σχεδόν ποτέ, δεν έχουν κανένα τέλος, αλλά ούτε ψάχνουν κιόλας. Στο φεγγάρι; Στην πόλη; Σε ένα στενό στο κέντρο της Αθήνας; Στη θάλασσα; Δεν ξέρω που να σας προτείνω να το ακούσετε. Κάνει ματς σε πολλές διαφορετικές συνθήκες και θυμίζει κάτι από φθινόπωρο ή τέλος Αυγούστου.
Τον «Ορίζοντα» τον λατρέψαμε και την «Βανίλια» με τον φανταστικό Monsieur Minimal την λατρεύουμε ήδη. Το ομώνυμο «Πατίνια στο Φεγγάρι» θα ήθελα πολύ να το ακούσω σε μια διασκευή με τη συμμετοχή της Αλέξια… ! Δεν μου κλώτσησε κάτι στο άλμπουμ. Συμμετρικότητα σε ήχο και ύφος και άλλη μια φορά μπράβο σε Διγενή και τον papatanice από το στούντιο της Mellowsophy Music! Άλλος ένας λόκαλ δίσκος στα αγαπημένα για το 2025.
Lia Hide – Aristophobia Nervosa
Η Lia Hide είναι μια παρουσία εξαιρετικά ολοκληρωμένη στην εγχώρια σκηνή. Κάθε της δουλειά με ενθουσιάζει με την αρτιότητά της και τα λεπτομερή φινιρίσματα. Μετά το τελευταίο της ολοκληρωμένο άλμπουμ το 2022 “The Missing Forth Guest”, επιστρέφει για πρώτη φορά με γλώσσα ελληνική. Από την πρώτη στιγμή ο ακροατής έρχεται αντιμέτωπος με φανταστικές δικές της συνθέσεις και αληθινά, πάρα πολύ αληθινά λόγια. Είναι και αυτή η μητρική η γλώσσα, που χτυπάει αλλιώς το μέσα μας. Νομίζω ότι είναι η πιο ακομπλεξάριστη και κατασταλαγμένη δουλειά της Lia Hide. Έχει πολύ ψυχή και γενναιότητα αυτός ο δίσκος. Η avant garde διάθεση, jazz, trip hop, electro pop, dark wave συναντώνται σε μια κινηματογραφική ηχητική αποτύπωση, με την ποίηση και την λυρική τραγουδοποιία, παντρεύοντας το spoken word με μια soulful και fusion jazz διάθεση. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο κομμάτι. Το άλμπουμ οφείλει να ακουστεί ολόκληρο σαν μια ιστορία.
