E τώρα τι;; Να κρυφτώ;; Όχι δα! Ξέρετε ότι λατρεύω τα αυτόφωτα λοκάλια! Για ακόμα μια χρονιά με έβγαλαν κάτι παραπάνω από ασπροπρόσωπη. Στο τέλος του κειμένου θα βρείτε μια λίστα αφιερωμένη στα 17 καλύτερα λοcaλ άλμπουμ της χρονιάς και τα 52 κομμάτια αυτών που έμειναν στο repeat. Μην ξεχάσετε ότι πρέπει οπωσδήποτε να πατήσετε shuflle!
Semeli Tagara – InsaneSane
Τι ωραίος δίσκος! Γεμάτος, άρτιος, εναλλακτικός σύγχρονος ήχος! Μοναδικά φωνητικά, τοποθέτηση φωνής, πρόζα, νταρκίλα! Ξεκάθαρη electro jazz! Μου αρέσει αυτή η ταμπελίτσα το τελευταίο διάστημα και αυτό είναι ένα εξαίρετο δείγμα από πνευστά, έγχορδα, synthesizers, samples, πιάνο και φωνή. Η Σεμέλη είναι μια πολύ ωραία τύπισσα και η μουσική της δεν θα γινόταν να είναι κατώτερη! Το “Insane Sane” λοιπόν περιέχει 10 κομμάτια μέσα στα οποία η Σεμέλη αποτυπώνει μια άλλη μάτια στην ουσία και την φύση των πραγμάτων, μέσα στην οποία επιτρέπει στην αλήθεια, στον ευάλωτο και στον συγχρόνως γενναίο εαυτό μας να ονειρεύεται αλλά και να δημιουργεί εκ νέου τον κόσμο με διάθεση ομορφιάς. Ακούστε το ολόκληρο με τη δική του φυσική ροή!
Cilia Katrali – Πατίνια στο Φεγγάρι
Με ενθουσίασαν τα πατίνια της Σίλια! Vintage electro pop με ελληνικό στίχο στα καλύτερά του. Μου αρέσει η τοποθέτηση της φωνής της, η πρόζα, η αφήγηση, η απαλότητα. Οι στίχοι της είναι παράξενες ιστορίες της πόλης και της υπαίθρου οι οποίες σχεδόν ποτέ, δεν έχουν κανένα τέλος, αλλά ούτε ψάχνουν κιόλας. Στο φεγγάρι; Στην πόλη; Σε ένα στενό στο κέντρο της Αθήνας; Στη θάλασσα; Δεν ξέρω που να σας προτείνω να το ακούσετε. Κάνει ματς σε πολλές διαφορετικές συνθήκες και θυμίζει κάτι από φθινόπωρο ή τέλος Αυγούστου.
Lia Hide – Aristophobia Nervosa
Από την πρώτη στιγμή ο ακροατής έρχεται αντιμέτωπος με φανταστικές δικές της συνθέσεις και αληθινά, πάρα πολύ αληθινά λόγια. Είναι και αυτή η μητρική η γλώσσα, που χτυπάει αλλιώς το μέσα μας. Νομίζω ότι είναι η πιο ακομπλεξάριστη και κατασταλαγμένη δουλειά της Lia Hide. Έχει πολλή ψυχή και γενναιότητα αυτός ο δίσκος. Η avant garde διάθεση, jazz, trip hop, electro pop, dark wave συναντώνται σε μια κινηματογραφική ηχητική αποτύπωση, με την ποίηση και την λυρική τραγουδοποιία, παντρεύοντας το spoken word με μια soulful και fusion jazz διάθεση. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο κομμάτι. Το άλμπουμ οφείλει να ακουστεί ολόκληρο σαν μια ιστορία.
Sugar For The Pill – LUV
Το “LUV” είναι η μουσική επιστροφή των Sugar For The Pill, ωστόσο για εμένα είναι η πρώτη επαφή με τον ήχο τους. Πάτησα το play και το κομμάτι “Anelia” με έβαλε άμεσα στον shoegaze και dream pop ηχοτοπίο τους. Ανακουφιστικός, κινηματογραφικός ήχος με υπέροχα φωνητικά, τα οποία σε κερδίζουν από κομμάτι σε κομμάτι. Με πήρε μαζί του αυτός ο δίσκος, με συμπεριέλαβε ως ακροάτρια με το storytelling του ακόμα και στις post punk στιγμές του. Νομίζω πως είναι ένας δίσκος καλοδουλεμένος, προσεγμένος και σίγουρα μία από τις αξιοπρόσεκτες εγχώριες κυκλοφορίες του 2025.
The Noodles – Disco Dystopia
Τι ήχος και στίχος είναι αυτός ρε παιδιά! Τι ωραία νέα παρουσία στα εγχώρια! Electro, new wave, post και rap στοιχεία. Με ντίσκο ρυθμούς και ηλεκτρονικές ατμόσφαιρες, δημιουργούν ένα ηχητικό τοπίο που ισορροπεί ανάμεσα στο πολύ παρελθόν και στο πολύ μέλλον. Λατρεία από την πρώτη ακρόαση το «Θα σε βρω». Θα το χαρακτηρίσω ένα κομμάτι manifestation για την παύση της μοναξιάς, «Εκεί που η παγωνιά τελιώνει / Εκεί στο πρώτο φιλί που ο χρόνος πέφτει νεκρός». Λυγερή Μητροπούλου φανταστική! Έπειτα τα «Ροδοπέταλα» και μετά όλο το υπόλοιπο!
Pan Pan – Υπεραστική Μουσική
Pan Pan, σ’ αγαπώ για πάντα. Αν έγραφα μόνο αυτό θα ήταν πολύ τίμιο νομίζω, μιας και ο Pan Pan έχει μια πολύ σταθερή ηχητική πορεία με πολύ χαρακτηριστικό συναίσθημα ήχου και στίχου. Το έχω γράψει και πιο παλιά έχει καταφέρει και βάζει σε σειρά τις σκέψεις μιας γενιάς και να της κάνει μουσική. Η «Υπεραστική Μουσική» έχει έναν πιο ωμό και πιο pop και πιο σέξι αέρα και πόσο το γουστάρω αυτό! Όλες οι συμμετοχές είναι φανταστικές. Το «Γιγάντιο Χνούδι» θα σε κάνει να βουρκώσεις από τα πρώτα λεπτά του δίσκου…. και οι «Πυγολαμπίδες» θα σε έχουν σε συνεχόμενο repeat. Δεν γράφω κάτι άλλο, όλος ο δίσκος και οι συνεργασίες του 10/10!
The Steams – Vile Wonders
Μια από τις καλύτερες μπάντες των τελευταίων ετών κυκλοφορεί το τρίτο ολοκληρωμένο στούντιο άλμπουμ της με τίτλο “Vile Wonders”. Πάντα οι τίτλοι των δίσκων τους έχουν ένα οξύμωρο σχήμα και εδώ μιλούν για «μοχθηρά θαύματα». Ήδη έχω ερώτηση έτοιμη, συγκρατούμαι όμως για να σας πω ότι το άλμπουμ είναι μια φυσική συνέχεια των άλλων δύο και ό,τι “πιο Steams” έχουν γράψει! Δηλώνουν πιο ειλικρινείς πιο ευάλωτοι και πιο αληθινοί από ποτέ και η αλήθεια είναι πως φαίνεται και στον ήχο και τον στίχο ειδικά στις πιο ήπιες και λίγο διαφορετικές πτυχές του δίσκου. Psych rock, rock, post punk στιγμές αλλά και τα folk – world στοιχεία που τόσο τους ταιριάζουν όσο και ο ελληνόφωνος στίχος. Αγαπημένα: “D.I.C.E.”, “Arcadia”, “Iron Sea”, “Gargaduan“.
Mob – II
Πάλι θα μιλήσω για συνέχεια ντεμπουτάρας (ας μου επιτραπεί η λέξη) που περιμέναμε διακαώς και μετά από δύο χρόνια το ΜΟΒ ΙΙ είναι γεγονός. Τη μουσική τους μου αρέσει να την ακούω βράδυ. Είναι πολύ εξωκοσμική και έτσι όπως κοιτάζω συνήθως τα φώτα του δρόμου, ή το ταβάνι, ή είμαι μέσα στο βαγόνι του μετρό μεταφέρομαι σε έναστρους ουρανούς με γαλαξίες και χρώματα. Αυτή την αίσθηση μου άφησε και το Mob ΙΙ με την εξής λίγο πιο αναβαθμισμένη κατάσταση του rap – spoken word του “Walking Monkey” και το πολυφωνικό “The Listener” με τη Χορωδία της Κω και την απαγγελία του σπουδαίου Yusef Lateef από το ποίημα “The Heart”. Το άλμπουμ ξεδιπλώνει ένα ηχητικό φάσμα που διαρκώς εκπλήσσει! Έξτρα τιπ ξεκινήστε την ακροάση από το “Utu & Sin”.
The Dionysians – «Να κάψουμε το χθες»
«Σε βλέπω παντού στη πλατεία νερού», στίχος που θα επαναλαμβάνεις όσο σκέφτεσαι το συναυλιακό καλοκαίρι και ήχος της μπάντας που θα σου γίνει εμμονή. Οι Dionysians ως πρότζεκτ δεν είναι κάτι εύκολο. Βγαλμένο από το χθες αναβιώνει εκ-πλη-κτι-κά μέσα από τις συνθέσεις και τους ελληνικούς στίχους, χωρίς να ακούγεται ως μια απομίμηση, πολλώ δε μάλλον ως μια μουσική καρικατούρα. Το τονίζω αυτό γιατί θεωρώ πως η αναγέννηση του ρετρό–ψυχεδελικού garage rock με ελληνικό στίχο, κινείται σε μια πολύ λεπτή γραμμή, μεταξύ ξεπατικοτούρας μιας ευχάριστης μουσικής έκπληξης μέσα σε ταινία των 60’ς. Τα παιδιά τα κατάφεραν να κερδίσουν το στοίχημα και δημιούργησαν έναν πολύ όμορφο δίσκο, ένα σφινάκι χορού και ζωντάνιας όπως μου αρέσει να το λέω, το οποίο σε κάνει να φωνάζεις «γιε γιε γιε» όσο χορεύεις ακατάπαυστα στην πίστα!
Electric Litany – Desires
Το “Desires” είναι ένα φανταστικό άλμπουμ! Εξαιρετικές ηλεκτρονικές παραγωγές μελετημένες με ακρίβεια χιλιοστού. Μέσα τους κρύβουν jazz, rock, pop, folk…. Στη φάση αυτή, νομίζω πως συνάντησα μια πιο electro και εξωστρεφή πλευρά τους. Από τα πρώτα λεπτά ακρόασης κατάλαβα πως έχω να κάνω με την πιο μυσταγωγική λοcαλ μπάντα. Και όταν λέω μυσταγωγική, δεν εννοώ κάποια down tempo παραγωγή με κάποια synthesizers και το εφέ μιας σκοτεινής ατμόσφαιρας. Οι Electric Litany έχουν μέσα τους τον απόηχο των εγκαταλελειμμένων βικτωριανών θεάτρων, τον οποίο μετέτρεψαν σε κάτι τόσο δικό τους. Μιλάω για ατελείωτα ηχοτοπία, με φωνητικά τα οποία κουμπώνουν σαν αγκαλιά στις μελωδίες και ισορροπούν εξαιρετικά μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, ρεαλισμού και υπερβατικότητας. Όταν τα 44 λεπτά του “Desires” τελείωσαν, θεώρησα πως πρέπει να ακούσω την δισκογραφία των Electric Litany, η οποία με έκανε να καταλάβω την εξέλιξή τους μέσα από τη συνεχή εξερεύνηση. Και τα τέσσερα άλμπουμ τους ενδείκνυνται για ταξίδια μεγάλων αποστάσεων. Μοναχικά και εσωτερικά αλλά και ταυτόχρονα, σε πραγματικό χρόνο, με συνταξιδιώτες, μπροστά από ένα τιμόνι ή πίσω από ένα παράθυρο μέσα στα σύννεφα.
Παιδί Τραύμα – Δεύτερη Ζωή
Αυτή τη φορά μας μιλάει για την Ντιάνα και την «Δεύτερη Ζωή» της. Πατάω το play και η φωνή του πολύ οικεία. Ο στίχος του απροσδιόριστος, ακατάληκτος αλλά γεμάτος νόημα μέσα στον μη προσδιορισμό του. Πριν καν τελειώσει το πρώτο μέρος του «Κανένα», ο στίχος «Πατέρα στείλε τώρα φοβερή τρικυμία» σε συνδυασμό με το electro rock, post punk ξέσπασμα με κάνει να εντάσσω το άλμπουμ στους δίσκους της χρονιάς, έχοντας μια σιγουριά πως το υπόλοιπο μισάωρό του δεν γίνεται να με απογοητεύσει. Έτσι και έγινε! Η «Δεύτερη Ζωή» μπήκε στα καλύτερα της χρονιάς στην πρώτη μισή ψηφιακή ακρόαση και οριστικοποιήθηκε στην άλλη μισή αναλογική. Έγραψα γι’ αυτό το υπέροχο live, πάτα play και διάβασε ταυτόχρονα εδώ.
Τurboflow 3000 – Bashokatarah Deep Square Anthems
Έχω συνδεθεί πολύ με την μπάντα αυτή καΙ χαίρομαι ιδιαίτερα που το δεύτερο άλμπουμ τους με τίτλο “Bashokatarah” έρχεται να επιβεβαιώσει το τσαγανό, τη διαφορετικότητα, τη φαντασία και τη στιχουργική πρωτοτυπία του φοβερού ντεπούτου τους με τίτλο «ΟΥΦΟ». Στη “Bashokatarah” είναι πιο pop, πιο dance, με πιο μεταξένιες ηλεκτρονικές υφές και κεραυνοβόλες ρίμες. Μου δίνει την αίσθηση της εναλλακτικής pop – dance των 90’s και νομίζω πως αυτή είναι η μουσική τους αύρα. Μου αρέσει που μαλάκωσε λίγο ο ήχος, που έγινε λίγο πιο υπαινικτικός, που παρέμεινε ο στίχος ωμός, έτσι για να κρατάει ζωντανό τον πυρήνα. Οι συμμετοχές από Libys, P.I.E.V, Γιάννη Αράπη, Θανάση Αλεξανδρή, Καλλιόπη Μητροπούλου, Vassilina, Pan Pan, Ledeloue, OYTEKAN, Xanthì, Sci-Fi River, 0-100 Seirene αναδεικνύουν τον κάθε καλεσμένο γι’ αυτό ακριβώς που είναι και η αλήθεια είναι πως ο σεβασμός από καλλιτέχνη προς καλλιτέχνη ήταν που με ζέστανε περισσότερο στον δίσκο αυτόν.
Eli & The Portraits – The Jungle Within
Aγάπησα αυτόν τον δίσκο από το πρώτο άκουσμα! Ένα ντεμπούτο εξαιρετικό και γεμάτο ανθρωπίλα! Ασπρόμαυρο εξώφυλλο με τόσο ρυθμό, χρώμα και συναίσθημα μέσα του. Αφήνει ένα world fusion τόνο στον pop rock χαρακτήρα του. Σε σημεία έχει μια αύρα από David Bowie και Queens. Το ντεμπούτο της κολεκτίβας είναι ένα νέο μοντέρνο βιβλίο της ζούγκλας. Μια νέα καταγραφή για την ανατροπή της βιολογικής συνείδησης και την αμφισβήτηση του πολύ κανονικού με το οποίο πρέπει να νιώθουμε πολύ καλά. Και από την άλλη μια ταυτόχρονη υπενθύμιση του ποιοι πραγματικά είμαστε και τι μπορούμε να καταφέρουμε. Ανακουφιστικός, εξαγνιστικός, ένας δίσκος πολύ προσωπικός. Ακούστε τον και στείλτε τον σε όποιον αγαπάτε βαθιά και ειλικρινά.
Dury Dava – ΔΕΠΥ
Πιστοί στον ήχο, στον στίχο και στο στυλ τους, στις ατελείωτες ευρωπαϊκές τους περιοδείες με έναν αέρα ροκ μπάντας άλλων εποχών, οι Dury Dava επιστρέφουν με το τρίτο ολοκληρωμένο τους άλμπουμ και τίτλο «ΔΕΠΥ». Τα εννιά κομμάτια που τον αποτελούν γεννήθηκαν σε διαφορετικούς χρόνους, από διάφορες καταστάσεις, αλλά έγιναν ένα μετά το ευρωπαϊκό τουρ της μπάντας τους τελευταίους μήνες του 2023. Ηχογραφήθηκαν ζωντανά τον Δεκέμβριο εκείνης της χρονιάς και συνέχισαν να διαμορφώνονται για αρκετό καιρό. Το αποτέλεσμα είναι ένας διασκεδαστικός ήχος που εκπέμπει αλήθεια, περιπέτεια και ένταση. Οι Dury Dava μου αρέσουν γιατί είναι η πιο άφιλτρη μπαντάρα της λοcaλ σκηνής και ξέρω ότι πάντα θα βρω κάτι καινούριο αλλά και τους πολύ κουλ ελληνικούς στίχους που κάπως με απελευθερώνουν.
Lah Porella – Πράσινη Σκάλα
Ό,τι πιο φρέσκο και ζωντανό άκουσα φέτος! Η μικρή Αφροδίτη μεγάλωσε, έγινε η Lah Porella, βρήκε τον Lorqa του μίλησε για τις αναμνήσεις της από το σπίτι στην Ερεσό και εκείνος τις έφτιαξε το πιο όμορφο, ζεστό και εύθραυστο ηχοτοπίο για να τις ντύσει. Ελληνική electro-folk και alternative παραγωγή στα καλύτερά της. Κάθε κομμάτι να αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο σε μία κοινή ιστορία. Ένας δίσκος διπλής ακρόασης ο οποίος είναι γεμάτος αντιθέσεις, ανεμελιά και εικόνες: κουβαλά την ευαισθησία ενός παιδιού που τραγουδάει χαρούμενα αλήθειες που πονάνε.
Kristof – Tο τέλος του Παιχνιδιού
Φανταστικός Kristof! Πρόζα, θεατράλε φωνητικά, adlips και στοιχεία voice over acting και συνθέσεις λίγο dark λίγο περιπεκτικές, με λίγο ή πολύ γαργαλιστικούς στίχους για το μυαλό και το κορμί, οι οποίοι είναι ασορτί με τις πάρα πολύ ωραίες παραγωγές από τη Nalyssa Green. Στον δεύτερο ελληνόφωνο δίσκο του ο Kristof μού αποδεικνύει πόσο ολοκληρωμένος καλλιτέχνης είναι!
ΧΟΑΝ – “Tensions”
Οι ΧΟΑΝ και το“Tensions” ροκάδες της φάσης 90’s – 00’s με πολύ ωραία φωνητικά με κέρδισαν γιατί ενώ οι επιρροές τους είναι ξεκάθαρες δεν έμειναν σε αυτό. Από αργό slacker rock με autotune σε γρήγορα punk bpm και από φωτεινά μελωδικά ρεφραίν σε βαριά ατμοσφαιρικά ξεσπάσματα ο ακροατής έρχεται σε επαφή με μια ομοιογένεια ηχητική. Θετική έκπληξη μου δημιούργησε το «Ξύδι», το τελευταίο ελληνόφωνο κομμάτι του δίσκου, το οποίο έχει ένα εντελώς άλλο, ψυxεδελικό, ονειρικό χαρακτήρα. Θα ήθελα να ακούσω περισσότερο τέτοιο υλικό.
