Είπα να τα λέμε μια φορά την εβδομάδα για να μην χάνεται/χάνω/χάνετε καμία νότα που προέρχεται από την αγάπη, όπως λέει και ο Pan Pan (θα καταλάβετε πιο κάτω). Αυτό λοιπόν είναι το νέο μας ραντεβού και στο παρακάτω κείμενο μάζεψα τις κυκλοφορίες των τελευταίων ημερών οι οποίες μονοπώλησαν τα ακουστικά μου. Για πάμε!
Car Seat Headrest – The Scholars
Πατάω play και η εισαγωγή του “CCF (I’m Gonna Stay With You”) με κάνει να πιστεύω πως κάτι πολύ καλό μου επιφυλάσσουν τα επόμενα 70 λεπτά του νέου άλμπουμ των Car Seat Headrest. Μου θυμίζει σε κάποιες στιγμές την αύρα του Bohemian Rapsody με κάποια φωνητικά από τον Ziggy Stardust και έναν φοβερό αέρα 90’s από alternative rock με αρκετά post punk στοιχεία και το “The Catastrophe (Good Luck With That, Man)”, μπαίνει άμεσα στα αγαπημένα μου. Νιώθω πολύ καλά όσο ο δίσκος κυλάει και εναλλάσσεται, δημιουργώντας μια τω όντι αίσθηση ροκ όπερας, όπως πολύ σωστά έγραψε ο David Fricke στο Mojo! Οι Car Seat Headrest κατάγονται από τη Virginia. Ξεκίνησαν να περιοδεύουν το 2016 αλλά ουσιαστικά δηλώνουν παρόντες τώρα, αφού στο πρώτο τους άλμπουμ “Making a Door Less Open”, το οποίο κυκλοφόρησε το 2020 εν μέσω του παγκόσμιου lockdown και το 2022 η ασθένεια του Toledo τους έβαλε ξανά στο περιθώριο. Αυτό όμως το διάλειμμα οδήγησε σε μια παρατεταμένη περίοδο ενδοσκόπησης και περισυλλογής για τον Toledo, που τελικά διαμόρφωσε το “The Scholars”. To “The Scholars” προφανώς δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ακούσει ξανά. Αλλά για κάποιο λόγο στα αυτιά μου κάνει τόσο φρέσκο, τόσο σίγουρο και τόσο μαλακό ακόμα και στα πιο σκληρά του σημεία. Τα φωνητικά του Toledo διαφέρουν και η αλήθεια είναι πως σου μένουν. Σκέφτομαι πως θα ήθελα να τον ακούσω σε κάποιο acoustic κομμάτι και ο δημιουργός μάλλον αφουγκράζεται την ανάγκη του ακροατή και το “Reality” των 11 λεπτών με αποζημιώνει στο έπακρο. Νομίζω πως η εξαιρετική τριάδα “Gethsemane”, “Reality”, και “Planet Despiration” θα μπορούσε να είναι από μόνη της ένα EP. Ακούστε το με τη φυσική του ροή! Θα σας ανταμείψει!
Dope Lemon – Golden Wolf
Πόσο μου αρέσουν τα μηνύματα που είναι ντοπαρισμένα με τη χαρά της νέας μουσικής. Το μήνυμα της φίλτατης Πόλα, ξεκινούσε «Πόσο τα σπάει ρε Μύριαμ ο Dope Lemon. Άκουσε τον»! Δεν το πολυσκέφτομαι πατάω play στο τελευταίο του άλμπουμ “Golden Wolf”. Κάτι μου θυμίζει σκέφτομαι και αμέσως γκουκλάρω. Ο Dope Lemon ο κατά κόσμον Angus Stone είναι το ½ του duo Angus & Julia Stone. Ωπ! Έχω ακούσει (διαβάστε το κατά το «έχω πάει»)! Πληκτρολογώ στο spotify, και ναι έχω και κομμάτι αποθηκευμένο “Cape Forestier” από το ομώνυμο άλμπουμ του οποίου προφανώς και του αξίζει τουλάχιστον ένα play. Ο Dope Lemon, κυκλοφόρησε το ντεμπούτο σόλο άλμπουμ του “Smoking Gun” το 2009 με το ψευδώνυμο “Lady of the Sunshine”. Αρέσκεται στα ψευδώνυμα απ’ όσο καταλαβαίνω ο Angus αλλά η μουσική του δεν ξεφεύγει από το dream, indie, acoustic, pop, με αρκετές folk και soul επιρροές. Στο “Golden Wolf” έχει προστεθεί και το electro, disco στοιχείο. Σε κάποια σημεία και λίγο cinematic. Πάρα πολύ ωραία και ανάλαφρη αίσθηση. Μου αρέσει αυτός ο δίσκος γιατί έχει όλα τα χρώματα της ψυχοσύνθεσης μέσα του. Μου δημιούργησε αυτό το μαγικό συναίσθημα της πορτοκαλί ώρας του Αυγούστου δίπλα στη θάλασσα.
Μαρίνα Σπανού – Μεσαία Άρκτος
Είναι άνθρωποι που γεννιούνται με τόσο φως μέσα τους…. Αυτές είναι οι σκέψεις μου όσο ακούω τους πρώτους στίχους από το «Πλάνο Πρώτο», το παρ’ ολίγον πεντάλεπτο spoken word της Μαρίνας Σπανού, με το οποίο καλωσορίζει τον ακροατή στην «Μεσαία Άρκτο», το τελευταίο της άλμπουμ. Από τις ωραιότερες νέες παρουσίες της τελευταίας δεκαετίας στην ελληνική δισκογραφία. Ατόφια, ολοκληρωμένη, αυθεντική και σίγουρη με έναν μαγικό τρόπο από τον πεζόδρομο της Αεροπαγίτου, στο μπαρ στο Παγκράτι και από εκεί στο ταξίδι της. Και τώρα στο φανταστικό «Μικρός Εαυτός». Δεν ξέρω ειλικρινά τι πρέπει να γράψω για τη Μαρίνα Σπανού. Με συγκίνησε η «Μεσαία Άρκτος» η οποία αντικατοπτρίζει ξεκάθαρα την εξέλιξη της ως τραγουδοποιού, τραγουδίστριας και ανθρώπου. Έχει μια γλυκύτητα αυτό το κορίτσι. Μου θυμίζει την αύρα της ιταλικής pop των 90’ς στις μπαλάντες της. Έχει ένα αιώνιο καλοκαίρι μέσα της και αυτό βγαίνει στη μουσική της. Ακούστε τον δίσκο, θα σας γεμίσει την καρδιά. Δεν ξέρω ποιο κομμάτι να ξεχωρίσω…. Ίσως λίγο παραπάνω την «Βουτιά Βραδινή».
The Noodles – Disco Dystopia
Το Spotify λέει «Προτείνεται για εσάς» και δίπλα ο τίτλος “Disco Dystopia”. Μουρμουράω «Άσε μας ρε αλγόριθμε επιτέλους»! Και πατάω play έτσι για την αλητεία. Ωπα! Ελληνικός στίχος! Δικά μας είναι τα παιδιά;! Ποιοι είναι οι Noodles; Οι The Noodles δημιουργήθηκαν στην Αθήνα το 2024 και το σχήμα αποτελείται από τον Ghetto Rock (φωνητικά, στίχοι, σύνθεση), τον Θανάση Αλεξανδρή (κιθάρα, σύνθεση, φωνητικά), τον Νίκο Αλεξανδρή (κιθάρα), τον Χρήστο Φουσέκη (synthesizers, σύνθεση, φωνητικά) και τον Γιώργο Κοκοτσάκη στα ντραμς. Τι ήχος και στίχος είναι αυτός ρε παιδιά! Τι ωραία νέα παρουσία στα εγχώρια! Electro, new wave, post και rap στοιχεία. Με ντίσκο ρυθμούς και ηλεκτρονικές ατμόσφαιρες, δημιουργούν ένα ηχητικό τοπίο που ισορροπεί ανάμεσα στο πολύ παρελθόν και στο πολύ μέλλον. Λατρεία από την πρώτη ακρόαση το «Θα σε βρω». Θα το χαρακτηρίσω ένα κομμάτι manifestation για την παύση της μοναξιάς, «Εκεί που η παγωνιά τελιώνει / Εκεί στο πρώτο φιλί που ο χρόνος πέφτει νεκρός». Λυγερή Μητροπούλου φανταστική! Έπειτα τα «Ροδοπέταλα» και μετά όλο το υπόλοιπο! Θα το πω…. Ένας από τους δίσκους της χρονιάς.
Pan Pan – Είναι η αγάπη ft. Nalyssa Green
Νιώθω πως ο Pan Pan μπορεί να βάλει σε τάξη τις σκέψεις μου. Μπορεί να βάλει σε τάξη τις λέξεις μου και το κυριότερο να τις κάνει μουσική. Μουσική η οποία κάνει συναισθηματικό match με κάθε στιγμή μου και σε κάθε κομμάτι του, βλέπω κομμάτι της ζωή μου να περνάει μπροστά από τα μάτια μου. Ρομαντικός εκφραστής μιας γενιάς, στο νέο του κομμάτι «Είναι η αγάπη» μαζί με τη Nalyssa Green να τον συνοδεύει στα φωνητικά με έκανε να καταλάβω ξεκάθαρα όσα δεν μπορώ να αποκωδικοποιήσω τόσα χρόνια. Η μουσική είναι αγάπη. Πηγάζει από την αγάπη. Την αγάπη την καθημερινή. Αυτή των δρόμων «γύρω από τη Λεωφόρο, μελαγχολία και ένα πεταχτό φιλί», σε συνδυασμό με μια uptempo, electro παραγωγή με τρελά σύνθια. Όλα σε σωστή αναλογία, έτσι ώστε να καταλαβαίνεις από την πρώτη νότα πως αυτό που ακούς είναι Pan Pan. Παράκληση στο σύμπαν: Κάνε σύμπαν ο Pan Pan να βάλει και τάξη στις καρδιές μας!
Marva Von Theo – The Woman I Left Behind
Πάρα πολύ ενθουσιασμένη με τη νέα κυκλοφορία των Marva Von Theo! Μια όντως art pop, synthpop, art-pop, progressive-pop στα εγχώρια με ποιότητα και μουσικό υπόβαθρο! Μετά το φανταστικό “Afterglow” που κυκλοφόρησαν το 2021 επιστρέφουν με το εξαιρετικό “The Woman I Left Behind”, single προπομπός του “We Were Never Lost”, το οποίο θα κυκλοφορήσει στο τέλος του 2025. Όσο το ακούω τόσο σκέφτομαι πόσο έλειψε ο ήχος τους από την σκηνή. Αυτό που με έπιασε από την πρώτη ακρόαση του κομματιού είναι τα ορχηστρικά μέρη τα οποία δημιουργούν ουσιαστικά έναν εσωστρεφή «πρόλογο», εύθραυστο, με έγχορδα και πνευστά. Από το 2:09 η παραγωγή αλλάζει, εκρηκτικά ρεφρέν, διαπεραστικά synths, ηλεκτρικές κιθάρες και δυναμικά φωνητικά. Γίνεται ξεκάθαρα progressive και νομίζω πως οριακά εντάσσεται στα ύδατα του pop. Στίχοι βαθιά προσωπικοί αλλά ταυτόχρονα κοινοί. Κοινών συναισθημάτων γιατί κάθε μέρα όλες αφήνουμε πίσω μας μια άλλη γυναίκα και κάθε μέρα προσπαθούμε να επιπλεύσουμε ακόμα και αν όλα γύρω μας φαίνονται μάταια. Μιλάω σπάνια για clips αλλά το βίντεο που συνοδεύει το “The Woman I Left Behind” είναι μια αρτιότατη σκηνοθετική παραγωγή του Γιάννη Καράμπελα, η οποία μεταφράζει οπτικά τη θεματική της μεταμόρφωσης, μέσα από μια κυκλική αφήγηση που θολώνει τα όρια μεταξύ παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος.
Monsieur Minimal ft. Μαρία Παπαγεωργίου – Λαβ Φορ Εβερ
Όταν αυτά τα δύο ονόματα είναι μαζί στην ίδια σειρά και ουσιαστικά προλογίζουν ένα τραγούδι ξέρεις ότι τίποτα δεν μπορεί να πάει λάθος. Η εισαγωγή με παραπέμπει στο all time classic “Love Story” Monsieur Minimal…. Αλλά αλλιώς. Πιο νοσταλγικό, πιο cinematic, πιο vintage. Σα να έχει προκύψει από ένα όνειρο. Έχει αυτήν την αίσθηση του παράλληλου ονειρικού σύμπαντος. Ονειρική και η ερμηνεία της Μαρίας Παπαγεωργίου στους νέους ελληνικούς στίχους του Monsieur Minimal. Και ενώ η αρχική μου σκέψη ήταν για ποιο λόγο ο δημιουργός να θέλει να πειράξει ένα τόσο διαχρονικό και πετυχημένο κομμάτι, νομίζω πως το αποτέλεσμα δίνει στον ακροατή μια άλλη, πιο μεστή και ενήλικη μορφή του έφηβου “Love Story” με την ίδια λαχτάρα για μια παντοτινή αγάπη. Το τραγούδι προλογίζει το επερχόμενο άλμπουμ του Monsieur Minimal με γυναικείες φωνές σε παλιά αγαπημένα αλλά και νέα τραγούδια, όλα σε απόδοση στα ελληνικά.
