Κάθε χρόνο η προετοιμασία της λοκαλ λίστας είναι η καλύτερη στιγμή του έτους. Τα αυτόφωτα λοκάλια μου έλαμψαν κυρίες και κύριοι για ακόμη μια χρονιά και εγώ σαν μαμά κουκουβάγια σας παρουσιάζω την αφρόκρεμα της ελληνικής indie σκηνής. Μέχρι την επόμενη φορά σας εύχομαι μια χρονιά με πολλή μουσική που θα λειάνει κάθε γωνία της ψυχής μας, φως ατελείωτο στα μυαλά μας και νοιάξιμο στις καρδιές μας. Μα πάνω απ’ όλα να προσέχετε τους εαυτούς σας, γιατί στο τέλος της ημέρας είναι ό,τι πιο αληθινά μοναδικό έχουμε. Καλή χρονιά!
Pan Pan x Years of Youth – Λύκοι στον Άρη
Από το πρώτο single «Kάτι να σε ζεσταίνει» είχα πει πως σε περίπτωση καρδιακής διαταραχής πατάς το play και κάπως το μέσα σου ζεσταίνεται! Μετά ήρθε όλος ο δίσκος και από τον Γενάρη του ’24 μίλησα για έναν από τους δίσκους της χρονιάς. Ο Παναγιώτης (Pan Pan) κι ο Γιάννης (Years Of Youth) μοιράζονται πάνω από 20 χρόνια φιλίας ενώ εφτά από αυτά είναι μουσικοί συνοδοιπόροι στα Echo Tides. Δεν θεωρώ λοιπόν αφύσικο το κοινό επίπεδο ενσυναίσθησης που προκύπτει στον ήχο και τον στίχο τους, σαν το άλμπουμ να έχει γραφτεί μόνο από έναν άνθρωπο. Τώρα αποφάσισαν να ενώσουν δημιουργικά τις δυνάμεις τους για ένα άλμπουμ όπου τα synthesizers, τα vocoders και τα drum machines έχουν τον πρώτο ρόλο σε ένα χορευτικό ταξίδι προς το διάστημα. Πατήστε λοιπόν το play κάντε την προσεδάφιση στον κόκκινο πλανήτη και ποιος ξέρει; Μπορεί οι υπερμεγέθεις λύκοι να έχουν καρδιά κουταβιού που ποτέ δεν έλαβαν αγάπη.
Bhukhurah – “Μy name is”
Εξαιρετικά φρέσκο και ευχάριστο το EP του Bhukhurah! Το ακούς μονορούφι! Ωραίος ψυχο-ελεκτρο-ποπ ήχος και όσο πρέπει νοσταλγικός. Σε βάζει μέσα στο αμάξι και σε πηγαίνει χαλαρό στη πρωινή ρουτίνα του σου κου. Και ξέρετε πόσο σημαντικό είναι να είσαι χαλαρό το σου κου.
MAZOHA – “Stress gia Success” & «Στην χώρα των Νεκρών»
Δεν ξέρω τι γίνεται με αυτόν τον άνθρωπο! Δύο άλμπουμ και μια ντουζίνα singles! Α και ένα EP! Πφφφφ κουράστηκα! Γενικά τρέχω να προλάβω τις κυκλοφορίες του ΜΑΖΟΗΑ, κάπου να με λυπηθεί… Για το “Stress για Success” έγραφα διερωτώμενη πόσο ακόμα μπορεί να γκαζώσει;! Μέχρι να πατήσω το play και να είναι εκεί πίσω από το ηχείο πιο τρελαμένος από ποτέ αλλά και πιο συναισθηματικός από ποτέ. Και σκέφτομαι πως σταθερά έχει φτιάξει μια άρτια πανκ συνθήκη μέσα στην οποία είναι μόνος του. Και όταν λέω μόνος του εννοώ πως δεν υπάρχει ανταγωνισμός για το επίπεδο του ΜAZOHA στα εγχώρια. Το δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ «Στην χώρα των Νεκρών» και αφού μεσολάβησε και ένα ep «Φαρμάκι Σαντιγί», το οποίο εγώ νόμιζα ότι ήταν άλμπουμ αλλά δεν ήταν… και το οποίο κινήθηκε στο ύφος του προηγούμενου άλμπουμ…. ΜΑΝΤΕΨΤΕ;;!! Είναι πιο νευριασμένος από ποτέ! Αν ήμουν της φάσης του, θα τον είχα αφίσα στο δωμάτιό μου.
Thaliah – “Out Of The Blue”
Περίμενα χρόνια αυτή τη στιγμή! Το τελευταίο διάστημα την απολαμβάνω ως μέλος της εξαίρετης κολεκτίβας των Man Called Shadow, τώρα όμως είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη γιατί αυτές οι γραμμές είναι αφιερωμένες στο πρώτο προσωπικό της ep “Out Of The Blue”. Η Θάλεια Παλιβίδα και η μπάντα της ονόματι “Thaliah” ξεχώρισαν με το πρώτο κιόλας single “Love to Maintain”. Όταν το “Out Of The Blue” ολοκληρώθηκε, ήρθα αντιμέτωπη με εξαιρετικές νέες πρωτότυπες συνθέσεις, επιρροές από όλο το φάσμα της μαύρης μουσικής, μαζί με τον ήχο των δρόμων του Μπρίστολ και τις soulful δονήσεις της Νέας Ορλεάνης. Είμαι γρούπι της Θάλειας αρχικά για τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από αυτή τη μαγική φωνή και η οποία δεν φλεξάρει ούτε κατά διάνοια την ευκολία με την οποία τραγουδάει soul, blues, rock και gospel ρυθμούς. Ανυπομονώ για τη συνέχεια! Δυναμώστε το “Roll The Dice” και θα με θυμηθείτε!
Vassilina -“Femmeland”
Το αγάπησα αυτό το άλμπουμ για το οποίο είχαμε μιλήσει με την Vassilina όταν το “Crooked” είχε γίνει το single προπομπός. Το “Femmeland” είναι ένα άλμπουμ προδιαγραφών εξωτερικού. Η εξέλιξη της Vassilina είναι εντυπωσιακή τόσο στη μουσική της απεικόνιση όσο και στην αποτύπωση των live εμφανίσεων της, οι οποίες είναι άρτιες καλλιτεχνικά σε βαθμό κακουργήματος. Για τις συνεργασίες του άλμπουμ θα πω ότι με τον TOTALWERK είναι απίθανες στη σύνθεση και στη συμπαραγωγή των κομματιών “Thunder”, “Love Me”, “Crooked” και “R U Ready”. Με τον Bhukhurah στη σύνθεση του “2 Kisses” σαγηνευτική, ενώ πολύ σημαντική είναι και η συμμετοχή της Saber Rider στα synths και στη συμπαραγωγή των “Vivid” και “Hypochondria”! Ανοίξτε άφοβα την πόρτα της πιο θηλυκής γης.
Sillyboy’s Ghost Relatives – “Breathe”
Με συνεπήρε αυτός ο δίσκος από τις φοβερές ηχητικές συνθήκες που υπάρχουν μέσα του και τις οποίες ο Χαράλαμπος Κουρτάρας εξυπηρετεί όλες ιδανικά. Punk, post punk, electro alt rock με έναν αέρα 00’s! Μικρή διάρκεια κομματιών που δεν κουράζουν αλλά και πολύ mellow στιγμές που με έκαναν να τα βάζω με το shuffle του Spotify πριν θυμηθώ το άλμπουμ “In a Small Place” και το κομμάτι “Come Closer” ειδικότερα. Εξερευνήστε τον γενικά ως καλλιτέχνη! Αγαπημένα από το τελευταίο άλμπουμ το ομώνυμο “Breathe” και το “Colorblind”.
Κ. Βήτα – «To χέρι»
Για εμένα είναι ένας σεμιναριακός δίσκος για το πώς πρέπει να είναι ο καλοδουλεμένος, σύγχρονος, ηλεκτρονικός ήχος του 2024. Περιμέναμε κάτι λιγότερο από αυτόν τον πρωτοπόρο και -όχι μόνο- μουσικό; «ΌΧΙ» είναι η απάντηση! Σκηνοθετημένο μέτρο ήχου, ρομποτικές χαλασμένες φωνές που δημιουργούν μια αίσθηση παιδικότητας και στίχους που στην αρχή μπορεί να θεωρηθούν flat όσο ένας άνθρωπος τραυματισμένος που φοβάται να πει όσα νιώθει. Μα όταν οι λέξεις βρουν τη «σωστή» σειρά σε χτυπάνε σαν κύμα που φουσκώνει απότομα. Αυτός ο δίσκος μου θυμίζει πολύ τον πρώτο Στέρεο Νόβα. Μου δημιουργεί την ίδια ακριβώς αίσθηση. Η αρχή έγινε με τη λατρεμένη «Αχτίδα»! Λάτρεψα επίσης το «Άνθρωπος και ο Ορίζοντας» και τις «Πλειάδες»! Όλο το υπόλοιπο είπαμε… σεμιναριακό.
Monsieur Minimal – “Seven (from East to West)”
Έχω μια αδυναμία σε αυτόν τον καλλιτέχνη. Μου είχε λείψει ο ήχος του και τέσσερα χρόνια μετά το “Esteria”, (τι δισκάρα τι ήχος! 7 στα 7 διαμάντια θυμάμαι να γράφω) μας χτυπάει με το “Seven {From East to West}”! Είχαμε κάποια δείγματα με το “Desert in your Eyes” και το “Anatolia” αλλά όταν άκουσα το “My Soul Is Back” έγραψα «Ανάσταση»! Αν δείτε το κλιπ, θα καταλάβετε. Πατήστε το ντε και δείτε το! Ο δίσκος περιέχει μια εξαιρετική neodisco στιγμή, το κομμάτι “Give it to Me” και το ερμηνεύει η Αναστασία Βελισσαρίου. To “Last Dance” καταφέρνει να ενώνει Δύση και Ανατολή με πολύ ωραίο τρόπο και synths που σε κάνουν να νομίζεις πως είσαι σε μια disco στη μέση της ερήμου. Ακολουθούν δυο reworks από το θρυλικό πια άλμπουμ “Lollipop”. To “Love Story” μετατρέπεται σε “Love and Hate Story,” και το “Love is a Circle” γίνεται “Life is a Circle”.
Εισβολέας – «Η βιομηχανία των ηλιθίων»
Τα περισσότερα νέα κομμάτια του δίσκου του δικού μας Λιάκου, τα άκουσα στη συναυλία για τα 25 χρόνια της πορείας του στην ελληνική χιπ-χοπ σκηνή. Σε δεύτερο χρόνο άκουσα ολοκληρωμένο άλμπουμ. Αυτός ο δίσκος είναι η απόδειξη της εσωτερικής πορείας που ακολούθησε ο Εισβολέας τα τελευταία χρόνια. Ειδικά τα τελευταία πέντε. Ακούστε αυτόν τον δίσκο! Πολλές φορές εμείς που σας προτείνουμε μουσική για κάτι πολύ καλό, σας λέμε να το δώσετε στα παιδιά σας να το ακούσουν. Θα το αντιστρέψω και θα σας πω δώστε αυτόν τον δίσκο στους γονείς σας να τον ακούσουν!
ΑEMBA – “Sketches of Life”
Περίμενα την ολοκλήρωση αυτού του δίσκου όταν το “Louise” το πρώτο single των ΑΕΜΒΑ έκανε απόβαση στα κεντρικά του Local Music Alert! Τι ωραίο disco nu-disco, με νοσταλγικά keyboards και κιθάρες. Ακολούθησαν τα singles “Purple”, “Love Affair” στο ίδιο ύφος και ήχο. Το πρώτο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ “Sketches Of Life” έχει ακριβώς τον ίδιο γλυκό ήχο και η αλήθεια είναι πως οι αποχρώσεις του ήχου τους κινούνται σε αυτό το μωβ/ροζ των αναμνήσεων των προβολέων ενός dancefloor και σε κάνει να νιώθεις τόσο όμορφα σε συνδυασμό με τα μελωδικά φωνητικά.
ΛΕΞ – «Γ.Τ.Κ.»
Πρόκειται όχι μόνο για τον καλύτερο του δίσκο της δισκογραφίας του, αλλά για έναν δίσκο που φιγουράρει άνετα στην πρώτη 5άδα καλύτερων LP τα τελευταία 20 χρόνια σε αυτό που λέμε ελληνικό χιπ-χοπ (άλλο αν εγώ δεν μπορώ να ξεπεράσω το «2XXX» και το εναρκτήριο “Vittorio”). Νομίζω του οφείλω πολλά γιατί με αυτόν τον άφιλτρο τρόπο του, και με αυτή τη γλώσσα που τσακίζει κόκκαλα και ταρακουνάει ψυχές, καταλαβαίνεις πως σε όποιο φ*κ*ν στάτους και να ανήκεις, στην Ελλάδα του υπολειπόμενου 2024, αυτός ο άνθρωπος κάνει ατόφια λαϊκή αντιπολίτευση στην ίδια την ζωή. Το «Γ.Τ.Κ» το ερμήνευσαν ως «Για Την Κουλτούρα», ναι το αναφέρει πολλές φορές μέσα στις ρίμες του… Εγώ επιλέγω την λίγο πιο συναισθηματική οδό και το ερμηνεύω ως «Για Τον Κόσμο», γιατί νομίζω πως πέρα από κάθε κουλτούρα, ο κόσμος, η ζωή, οι πολυκατοικίες και «Όμως το σπίτι δεν είναι σπίτι αν δεν είσαι κι εσύ// Κι ας έχει θέα στην Ακρόπολη το Airbnb» είναι η τροφή του μυαλού και της καρδιάς του. Η μόνη μου παρότρυνση είναι να επιλέξετε σοφά τον συν-ακροατή σας, γιατί τα πράγματα που θα μοιραστείτε ακούγοντάς το και ενδεχομένως χωρίς να πείτε λέξη, είναι πολύτιμα.
Echo Tides – «Στον δρόμο που φύτρωναν φράουλες»
Τέταρτος ολοκληρωμένος δίσκος και ο πιο αγαπημένος μου από τα Echo Tides. Ολοκληρωμένος μουσικά με αυτή την υπέροχα υποθάλπουσα post punk αύρα, συνδυασμένη εξαιρετικά με τα φυσικά τύμπανα του Γιώργου Λυγουριώτη και το χαρακτηριστικό μελωδικό μπάσο, τα οποία εναλλάσσονται με bass synths και drum machines. Ωστόσο μέσα στις κατά βάση ηλεκτρονικές συνθέσεις ανακαλύπτεις κατεστραμμένα samples και αυτόν τον αναγεννησιακό ήχο βιολιού, ο οποίος είναι πολύ καλά κρυμμένος, θαμμένος θα έλεγε κάποιος. Αλλά αν αφουγκραστείς προσεκτικά είναι ο λόγος που αυτές οι παραγωγές σε κάνουν να αιωρείσαι. Και κάπου εδώ έρχονται τα φωνητικά της Καλλιόπης Μητροπούλου…. Και όλα κουμπώνουν πανέμορφα!
Bipolia – “There, I said it”
Άκουσα το ντεμπούτο άλμπουμ της Bipolia “There, I said it” με μεγάλο ενθουσιασμό! Είναι ένα πολύ καλοδουλεμένο άλμπουμ και ένα ζηλευτό ντεμπούτο. Ήχος early new wave/post punk, ωμή, spoken word φόρμα, σύνθια, σύνθια παντού. Και όσο ο δίσκος περνάει από τις γλυκόπικρες συναισθηματικές καταγραφές σε πιο έντονες μουσικές παραγωγές και ωμές παραδοχές τόσο στα αυτιά μου, σμιλεύεται ως ένας δίσκος προδιαγραφών εξωτερικού. Μεγάλο μπράβο στη Bipolia πρωτίστως για την δουλειά που κάνει με τον εαυτό της και έπειτα γι’ αυτό που καταφέρνει να καταγράψει στον ήχο της no matter where…. Είτε αυτό λέγεται Λαμία, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, είτε Λονδίνο όπου πήρε το βάπτισμα του πυρός ως street performer, είτε Ερμού. Άλλη μια καλλιτέχνης που θέτει συνθήκη μη εγχώριας σύγκρισης!
Αoris – “In Existence”
Είμαι πολύ περήφανη για τον Aoris. Είμαι περήφανη για αυτό το ντεμπούτο. Έχει μια βαθιά ανθρωπίλα και έναν υπέροχο συναισθηματισμό χωρίς να γίνεται μελό και χωρίς να εκβιάζει το συναίσθημα. Εκφάνσεις συναισθημάτων απαντώνται πολλές μέσα στις χαρακτηριστικές νεοκλασικές συνθέσεις του, οι οποίες ενώνονται με μινιμαλιστικές μελωδίες πιάνου, πλούσιες ambient υφές και τη μοναδικότητα της αυτοσχεδιαστικής jazz, δημιουργώντας έτσι ένα εξωκοσμικό ηχοτοπίο που διερευνά τη φύση του χρόνου, της ταυτότητας και της θέσης μας στο σύμπαν. Θα το ακούσεις με λιακάδα, με βροχή, με πνευματική θύελλα, μέσα σε καταπραϋντική αγκαλιά και θα ανακαλύψεις συναισθήματα που ταιριάζουν απόλυτα σε όλες τις συνθήκες.
Βlend Mishkin & Soul Sister “Theory of Mind”
Παρακολουθώ τον Blend Mishkin πάρα πολλά χρόνια και πάντα εκπλήσσομαι από την αρτιότητα των δίσκων του, οι οποίοι κινούνται αψεγάδιαστα στο φάσμα της μαύρης μουσικής. Στο φετινό “Theory of Mind” νομίζω επιστρέφει στον πυρήνα του και παίζει περισσότερο με την jazz, την reggae και την dub, τα blues,την RnB και την funk. Αυτό φαίνεται και από τις φωνές που έχουν επιλεχτεί για τα τέσσερα κομμάτια που περιέχουν φωνητικά. Φανταστικά τα δικά μας παιδιά Georges Perin και Thaliah και έπειτα η Fae Simon και ο Jeffrey Diop. Τα ορχηστρικά κομμάτια θα τα χαρακτηρίσω ως μια ατόφια jazz καταγραφή με τζαμαϊκανές αναφορές. Εξαιρετική μουσική συνύπαρξη αυτή του Βlend με τον Soul Sister a.k.a Guillaume Metenier, του οποίου το μαγικό Hammond A102 Organ γίνεται ο απόλυτος πρωταγωνιστής.
Tony Bluebird – «Το Στοιχειωμένο ΕP»
Μαύρο, strobe light, άυλες φιγούρες που χορεύουν αγκαλιασμένες με βουβά δάκρυα να κυλούν, καπνοί …. Ενώ εγώ ψάχνω ποιος με έσπρωξε να ανοίξω αυτή την πόρτα, από τη διπλανή καθόλα πολύχρωμη disco pop στην οποία βρισκόμουν… Για να σου δώσω να καταλάβεις, το EP αυτό είναι το δικό μου μουσικό άκρον άωτον. Αλλά! Δεν θα άλλαζα τίποτα σε αυτό… Όνομα, ημερομηνία κυκλοφορίας, μισή νότα, ούτε τα heavy metal φωνητικά…! Λατρεύω αυτόν τον ήχο του Τοny Bluebird, βασικά λατρεύω πως πειραματίζεται χωρίς κομπλεξισμούς και ελιτιστικές παρωπίδες. Ωστόσο θα πω όπως και όταν είχε κυκλοφορήσει το single «Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΗ ΓΗ» πως σε αυτό το dark wave, electro, post punk χωράφι, ο Αντώνης Κωνσταντάρας ανθίζει. Ανυπομονώ για το ολοκληρωμένο άλμπουμ του.
Coslee ft. Papatanice – “Wise Boy”
Πρώτο γερό κόλλημα με τον Coslee ήταν με το κομμάτι “do_fr3ak.wav”. Εκεί τον ανακάλυψα! Για τον Papatanice έχω γράψει κάμποσες φορές πόσο μου αρέσουν οι παραγωγές του και πόσο μέλλον έχει! Και έρχεται τώρα η στιγμή που αυτοί οι δύο φτιάχνουν ένα ολόκληρο άλμπουμ μαζί και εγώ ΤΣΙΡΙΖΩ! Χιπ-χοπ, ρίμες και flow στα αγγλικά, jazz, mellow RnB ρυθμοί. Αν πρέπει να μιλήσουμε για τον πιο σύγχρονο ηχητικά δίσκο της λόκαλ σκηνής, τότε μιλάμε για το “Wise Boy”. Έχει μέσα του τόσο υπέροχη jazz από τόσο υπέροχους jazz μουσικούς (Παναγιώτη Κωστόπουλου, Ντίνου Μάνου, Βασίλη Νησόπουλου, Νεφέλης Λιούτα, Μανώλη Γιανίκιου, Τάσου Κορκοβέλου, Aki Rei, Σταύρου Μάνθου) που με κάνει να το ακούω ήδη live!
Sigmataf – ΜΕΤΑΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ
Εξαιρετικός! Σηκώνω τα χέρια και στον αέρα και λέω πως αν είναι να μιλήσουμε για έναν λόκαλ δίσκο που κουνάει την καρδιά σου τότε αυτός είναι του Sigmataf. To άλμπουμ αποτελεί την πέμπτη προσωπική δισκογραφική δουλειά του και περιέχει οχτώ φλεγόμενα κομμάτια. Spoken word, o στίχος Ελληνόφωνος και ο ήχος φλερτάρει τα 90s, έχει επιρροές από hip hop και synth wave μέχρι indie rock & electronica. Λατρεύω το συναίσθημα που μου δημιούργησε και τα μηνύματα που έστειλα για να πω πως ο Sigmataf έχει έναν από τους δίσκους της χρονιάς πριν η αναπαραγωγή φτάσει στη μέση! Αστική καταγραφή για γερά στομάχια με εξαιρετική ποιότητα σκέψης. Τα αγαπώ λίγο περισσότερο αυτά τα παιδιά της συναισθηματικής νοημοσύνης, γιατί μόνο έτσι έχει νόημα η ζωή. Δεν έχω αγαπημένο γιατί με συνεπήρε.
Bonnie Nettles – “First in / First Out”
Κατηγορία μπαντάρα της καρδούλας μου. Και πως να μην είναι, αφού και οι Βοnnie Nettles με το δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους “First in / First Out” έβαλαν σφραγίδα και υπογραφή στον ήχο τους! Πόσο όμορφη ψυχεδελική pop! Νιώθω πολύ όμορφα στη συνθήκη που με βάζει κάθε φορά ο ήχος τους. Πολύ περήφανη γι’ αυτή τη δεύτερη δουλειά της μπάντας που φαίνεται να ξεπερνάει κάθε ήχο, ο οποίος κρύβεται στο υποσυνείδητο. Αγάπη από την πρώτη νότα τα “Different Sides”, “Be Careful”, “Bound In Heaven”.
Commuter – Guilt Eraser
Μεγάλη έκπληξη για εμένα οι Commuter και το απίθανο ντεμπούτο τους με τίτλο “Guilt Eraser”. Όσο σας γράφω οι ερωτήσεις που θέλω να τους απευθύνω δημιουργούνται στο μυαλό τόσο και οι ευρωπαϊκοί ήχοι ενώνονται με την post punk σκηνή του Καναδά. Συγκαταλέγω το Guilt Eraser στους δίσκους της χρονιάς όχι μόνο τις πολύ ωραίες συνθέσεις, τις γεμάτες παραγωγές και τους στίχους που συνδιαλέγονται με θέματα που ταλανίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο. Το συμπεριλαμβάνω γιατί αφήνει έναν φοβερό επαγγελματισμό και μια αρτιότητα που δεν συναντάς εύκολα, ειδικά σε ντεμπούτο. Μην ξεχνάτε έχουν παρουσίαση δίσκου στις 18 Γενάρη στο Piraeus Club Academy! Μην τους χάσετε!
Mastrokristo – Passage
Πειραματικά ονειρικό! Δηλαδή; Αποπειράται να ονειρευτεί; Όχι! Ζει μέσα στο όνειρο (τι τύχη!) και συνθέτει, καταγράφει με πιάνο, τούμπα, και φαγκότο. Ο δίσκος του mastrokristo είναι ένα ακουστικό ψυχεδελικό σύννεφο. Ένα από αυτά που βλέπεις και θέλεις να χαθείς μέσα τους. Τα εννέα κομμάτια που συνθέτουν το “Passage” ξεκίνησαν με την πρόσκληση σε τέσσερις καλλιτέχνες να επανερμηνεύσουν αγαπημένες συνθέσεις από το “Departures”. Η εκλεκτή ομάδα των Claire Deak, Aaron Martin, Federico Mosconi και The Phonometrician αναδιαμορφώνουν το υλικό με αυτοπεποίθηση, συνδυάζοντας μια πλούσια ποικιλία επιρροών που εναρμονίζεται με τον χαρακτηριστικό ήχο του “Departures”.
