Συναντήθηκαν στο Εργαστήρι Σωματικού Θεάτρου του Κώστα Φιλίππογλου και τον Μάρτιο του 2020 δημιουργήθηκε η ομάδα τους από την βαθύτερη ανάγκη 7 γυναικών να βρεθούν με άλλες γυναίκες και να μιλήσουν γι’ αυτά που τις τρώνε μέσα τους χρόνια, όπως λένε. Η ομάδα Seven Sisters, 7 performers με εργαλείο τη γυναικεία αλληλεγγύη, το χιούμορ, τον σαρκασμό, την ειρωνεία και το παιχνίδι, στην πρώτη τους δουλειά, την παράσταση «Το Μαράκι έκλασε», μίλησαν για το παιδί που όλες υπήρξαμε.
Φέτος, η Χριστίνα Ανδρεάκου, η Άρτεμις Δούρου, η Μαρίνα Βαρβάρα Ζέρβα, η Μαρούλα Καλαμποκιά, η Νικολέττα Παναγιώτου, η Γιώτα Σερεμέτη και η Λυδία Τσάτσου Παρασκευοπούλου «ενηλικιώνονται» και επιστρέφουν επί σκηνής με τη νέα τους παράσταση «Πάρανταϊζ – Η αίθουσα κλιματίζεται» σε σκηνοθεσία της Γιώτας Σερεμέτη. Καταπιάνονται και πάλι με κείμενα της Λένας Κιτσοπούλου και έρχονται στο open space του Θεάτρου 104 για να «μιλήσουν για τη γυναίκα που όλες είμαστε».
Εφτά γυναίκες αφηγούνται πέντε αυτοτελείς ιστορίες έρωτα και σεξ δια χειρός Λένας Κιτσοπούλου. Το γυναικείο σώμα, η ερωτική επιθυμία, η ένοχη απόλαυση, η άνευ όρων παράδοση στην σαρωτική φύση του έρωτα. Πάντα στην Ελλάδα και πάντα καλοκαίρι.
Εμείς τους ζητήσαμε να μοιραστούν μαζί μας μια ιστορία καθοριστική για την «ενηλικίωσή» σου, μια στιγμή που διαμόρφωσε τις γυναίκες που είναι σήμερα. Μια ξαφνική απώλεια, μικρές, καθημερινές ή και όχι στιγμές που συνθέτουν κομμάτι-κομμάτι το παζλ της ιστορίας μιας γυναίκας, το κυνήγι της ανεξαρτησίας και των ονείρων, οι ιστορίες ζωής αγαπημένων που σημάδεψαν το θυμικό, η σκηνή μιας ταινίας που έμεινε χαραγμένη στη μνήμη, το συνεχές ταξίδι της σχέσης με τον ίδιο μας τον εαυτό, ιστορίες ενηλικίωσης η μία μετά την άλλη.
Χριστίνα Ανδρεάκου
Η ιστορία μου ξεκινά λίγο πριν φύγω για σπουδές, όταν η ζωή μου άλλαξε για πάντα. Ο πατέρας μου έφυγε ξαφνικά από τη ζωή. Ήμουν αρκετά μικρή, έτοιμη να ζήσω νέες συναρπαστικές εμπειρίες, αλλά αυτό το γεγονός με έκανε να νιώσω πως ο κόσμος γύρω μου κατέρρευσε. Η απώλειά του με βύθισε σε ένα μίγμα θλίψης, οργής και φόβου. Με μπέρδεψε, είχα βγει από την συνηθισμένη ροή της ζωής μου. Αναρωτιόμουν αν θα μπορούσα ποτέ να γεμίσω το κενό που άφησε ο πατέρας μου. Δυσκολεύτηκα να μάθω να ζω υπό το πρίσμα της απώλειας του, που μου άνοιξε μια πληγή που ποτέ δεν θα κλείσει εντελώς, αλλά έγινε η βάση πάνω στην οποία χτίστηκε η γυναίκα που είμαι σήμερα: μια γυναίκα που ξέρει να παλεύει, να ελπίζει και να αγαπά τη ζωή, ακόμα και όταν αυτή δοκιμάζει τα όριά της.
Άρτεμις Δούρου
Μια ιστορία ενηλικίωσης…χμ….το πρώτο φιλί κάτω από τις σκάλες του σχολείου. Το τσιγάρο στα σκαλάκια έξω από το μπαλέτο. Τα σφηνάκια τεκίλας στο Καφεωδείο. Εκείνο το φιλί στο θέατρο Σκαλί. Το ταξίδι Λάρνακα-Αθήνα με τη μαμά μου και η διαδρομή από το Μέγαρο Μουσικής μέχρι το σπίτι με βροχή. Το αλού φαν πάρκ μετά από την παραλία. Αυτή η βόλτα με το μηχανάκι ξημερώματα καλοκαιριού στην Αθήνα τραγουδώντας το πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά. Τα 3 χρόνια της δραματικής. Εκείνο το πρώτο φιλί που δόθηκε κατά λάθος στα Πετράλωνα. Το ταξίδι Αθήνα- Αίγιο- Πειραιάς- Αμοργός. Το σπίτι στην Αθήνα πριν φύγω για Βερολίνο. Το ταξίδι Βερολίνο- Αθήνα τον Φεβρουάριο του 2016 και ολόκληρη η διαδρομή μέχρι την Τρίπολη. Η κηδεία. Η επιστροφή. Όλος ο χειμώνας του 2016. Το σπίτι στο Neukölln και οι βόλτες με τα ποδήλατα. Η καραντίνα και ο καναπές γωνία με την λευκή κουβέρτα της γιαγιάς. Οι Seven Sisters. Το άδειο πάτωμα. Το Ραντεβού στα Πετράλωνα με τα κορίτσια. Ο καινούργιος καναπές που τον έστησα μόνη μου. Το ταξίδι Πειραιάς- Αμοργός. Αυτό το φιλί φέτος το καλοκαίρι. Το ζεστό τσάι με τζίντζερ στο Παγκράτι και η ηλεκτρική κουβέρτα στα Ιλίσια. Τελικά πολλές ιστορίες καθόρισαν τη γυναίκα που είμαι σήμερα.
Μαρίνα Βαρβάρα Ζέρβα
Η πιο καθοριστική στιγμή στην προσωπική μου «ενηλικίωση» ήταν όταν αποφάσισα να συνεχίσω τις σπουδές μου στο θέατρο και μετακόμισα στο Βερολίνο για να ακολουθήσω το όνειρό μου. Αυτή η απόφαση με ώθησε να αναλάβω την πλήρη ευθύνη της ζωής μου, να αντιμετωπίσω τις προκλήσεις της ανεξαρτησίας και να εξελιχθώ σε μια γυναίκα πιο αποφασιστική, τολμηρή και έτοιμη να κυνηγήσει τα όνειρά της, παρά τις δυσκολίες που έπρεπε να ξεπεράσω.
Μαρούλα Καλαμποκιά
Όταν η Anna Karina σπάει τον τέταρτο τοίχο στο “Vivre sa vie” και τέτοια βλέμματα ανθρώπων όταν τα συναντάω στο δρόμο μου, στιγμιαία ή «παντοτινά».
Νικολέττα Παναγιώτου
Όταν ήμουν περίπου 10 χρονών, πέθανε η προγιαγιά μου, η Αφροδίτη. Στην κηδεία έμαθα την ιστορία της ζωής της. Ότι έμεινε ορφανή κι από τους δύο γονείς σε ηλικία 12 χρονών και μεγάλωσε μόνη της την μικρή της αδερφή. Ότι παντρεύτηκε και μία εβδομάδα μετά ο άντρας της έφυγε μετανάστης στην Αμερική, αλλά εκείνη έμεινε πίσω μέχρι να παντρέψει την αδερφή της. Εννιά χρόνια μετά πήρε το τελευταίο πλοίο που έκανε υπερατλαντικό ταξίδι πριν τον πόλεμο -μόνη της!-, πήγε στην Αμερική, γέννησε τη γιαγιά μου και 6 χρόνια μετά ο άντρας της πέθανε ξαφνικά στον ύπνο του. Εκείνη έμεινε στην Αμερική ακόμη 5 χρόνια -με ένα ανήλικο παιδί και χωρίς να μιλάει γρι αγγλικά!-. Μου πήρε χρόνια να συνειδητοποιήσω πόσο καθοριστική για μένα ήταν η ιστορία της γιαγιάς μου της Αφροδίτης. Μια γυναίκα ανεξάρτητη, μερακλού και σκληρή, που έβριζε σαν νταλικέρης και αγαπούσε βαθιά.
Γιώτα Σερεμέτη
Δεν νομίζω πως έχω μία και μοναδική ιστορία καθοριστική για την ενηλικίωσή μου, είναι μία on going διαδικασία για μένα, ένα συνεχές ταξίδι η πορεία προς την πολυπόθητη ενηλικίωση και δεν ξέρω κι αν τελειώνει και ποτέ. Το σίγουρο είναι πως αυτή την στιγμή διανύω την «πιο ενήλικη» φάση της ζωής μου και ξέρω πως το οφείλω στη δουλειά που έχω κάνει με την ψυχοθεραπεία. Γιατί την ενηλικίωση την βλέπω κατ’ αρχήν μέσα από το πρίσμα του πώς σχετίζομαι με τον ίδιο μου τον εαυτό και στο πώς επικοινωνώ την αλήθεια μου και τις επιθυμίες μου σε μένα και στους ανθρώπους που επιλέγω να υπάρχουν στη ζωή μου.
Λυδία Τσάτσου Παρασκευοπούλου
Δεν είναι ακριβώς μια ιστορία, ούτε ακριβώς μια στιγμή. Αλλά είναι οι άνθρωποί μου, οι πιο δικοί μου και ο τρόπος που ζούμε μαζί, όλες αυτές τις ιστορίες ενηλικίωσης!
