Ο έρωτας κατοικεί στη στιγμή της έξαρσης αλλά επιμένει στη μνήμη, στην απουσία και στο σώμα που αλλάζει μορφή μέσα μας. Άλλοτε γίνεται αφορμή – ένα φεγγάρι, μια φωτογραφία, μια κλειδωμένη πόρτα – κι άλλοτε μετατρέπεται σε μαρτύριο, σε ανάμνηση που δεν ξέρουμε αν είναι αληθινή ή επινοημένη.
[ 1 ]
Το σπίτι, της Ειρήνης Καραγιαννίδου
Πωλείται λέει.
Ευάερο κι ευήλιο. Μπαίνεις κρόταφος, Κάποτε βγαίνεις πιστόλι. Η αθανασία μπορεί να εισπραχθεί προκαταβολικά. Τσιμέντο να γίνει. Έτσι κι αλλιώς, ο θάνατος κι ο έρωτας είναι υποθέσεις του κορμιού.
Αύγουστο θα σου αλλάξω πλευρό να κοιτάζεις θάλασσα.
Από τη συλλογή «Παραθαλάσσιο οικόπεδο», Eκδόσεις Πανοπτικόν
[ 2 ]
Το μαρτύριο, του Γιώργη Παυλόπουλου
Σήκωσα το σεντόνι
και ήταν πάλι γυμνή στο πλάι μου
και πριν χαθεί
γύρισα να την κοιτάξω
και μη με κοιτάζεις μου είπε
δεν είμαι το σώμα που αγάπησες
αλλά εκείνο που θέλεις να θυμάσαι
κι εκείνο που δεν μπορείς να θυμηθείς
κι εκείνο που νομίζεις πως θυμάσαι.
Από τη συλλογή «Ποιήματα 1943-2008», εκδόσεις Κίχλη
[ 3 ]
Σελήνη, της Έφης Χρυσού
Του είπα:
«Να φωτογραφίζεις τη σελήνη,
την αγαπώ».
Και το έκανε.
Γέμισα φωτογραφίες.
Αλλά δεν με ένοιαζε πια.
Ήθελα μόνο να μου
τις φέρνει.
Το φεγγάρι ήταν μόνο
η αφορμή.
Από τη συλλογή «Αποτύπωμα», εκδόσεις Ars Noctura
[ 4 ]
Ερωτικό ΙΙ, της Μαριαλένας Σπυροπούλου
Σε ένα παράλληλο σύμπαν
δεν έφυγες ποτέ
γυμνά τα πόδια γύρω σου
και η πόρτα κλειδωμένη
Από τη συλλογή «Κόρη χωρίς πλάτη», εκδόσεις Στερέωμα
[ 5 ]
Έρως μελαχρινός, της Μάτσης Χατζηλαζάρου
Ζωή μου, δίπλα σου βλέπω την αναπνοή και ακούω το καρδιοχτύπι
όλων των πραγμάτων.
Ζωή μου, δίπλα σου είναι η μέρα του ήλιου του μεσονυκτίου.
Μακριά σου είναι η νύχτα του βορινού χειμώνα…
Την πιο ηδονική αφή την έχει το σταφύλι το πρωί,
σαν είναι δροσερό και σκεπασμένο με κείνη την άχνη τη λεπτή.
Πιάνω την κοιλιά σου, με τα τρία μου δάχτυλα,
και μου γεννιέται πάλι η εικόνα της δροσιάς του αμπελιού
Από τη συλλογή «Μάτση Χατζηλαζάρου, Ποιήματα 1944-1945», Εκδόσεις Ίκαρος
[ 6 ]
Ελάχιστο χρονικό του έρωτα, του Γιάννη Ρίτσου
Βιάζονταν πολύ να φιληθούν. Μπήκαν στο σπίτι. Κλείδωσαν.
Τις δυο καρέκλες τις άφησαν στον κήπο. Όσο έλειπαν
τα πουλιά οικειοποιήθηκαν τις καρέκλες τους, τις έκαναν
σκάλες για τα δωμάτιά τους. Όταν βράδιασε,
όλα τα κατάπιναν τα φύλλα, χτυπώντας ηδονικά τις γλώσσες τους.
Οι δυο καρέκλες περίμεναν ακόμη σαν δυο μικρά ικριώματα
στο χείλος μιας πράσινης μοναξιάς μπροστά στο φεγγάρι.
Aπό τη συλλογή «Τα ερωτικά», Κέδρος Εκδοτική
[ 7 ]
Του Έρωτα, του Γιάννη Υφαντή
Του έρωτα
πρέπει να του δινόμαστε γυμνοί
όπως δινόμαστε στον ύπνο και στο θάνατο, γιατί
ο έρωτας θαρρώ είναι η μόνη
μεταλαβιά
αιωνιότητας∙ ο έρωτας
είναι η λύτρωση του τέλειου χορού, είναι
η αγαλλίαση
του Καιρού.
Από τη συλλογή «Έρως ανίκατε μάχαν», Εκδόσεις Μελάνι
