Άραγε τα βιβλία σε βρίσκουν ή τα βρίσκεις; Σε ταξιδεύουν στους δικούς σου κόσμους ή ταξιδεύεις μαζί τους; Σε παρηγορούν ή σε ξεσηκώνουν; Σου συστήνουν τον άλλο σου εαυτό ή σου γνωρίζουν καλύτερα τον δικό σου; «Τα βιβλία δένουν και τα βιβλία μένουν», η μόνη σταθερά στα όσα ερωτήματα μπορεί κανείς να θέσει.
Και φέτος οι συντάκτες του ελculture έχοντας στη σκέψη κάποιο αγαπημένο τους πρόσωπο επιλέγουν από τα ράφια των εκδόσεων Ψυχογιός ένα βιβλίο για δώρο προς εκείνο. Και στα Χριστούγεννα, η μαγεία τού να χαρίζεις ένα βιβλίο ίσως είναι η πιο πολύτιμη στιγμή. Γιατί ένα βιβλίο πάντα περιμένει να ανοιχτεί, να αγαπηθεί, να γίνει μέρος της ζωής κάποιου άλλου.
Νικήτρια Σκόνη του Κώστα Καλτσά | Old Boy
Είναι πολύ κοντά τα έτη γέννησης, είναι ίδιες οι γενιές, οι ιστορίες μπορεί να μην είναι ίδιες, αλλά η Ιστορία είναι – πώς αλλιώς; Πώς αλλιώς ή μήπως όχι; Αυτό δεν αναρωτιέται κάπου και η «Νικήτρια Σκόνη»; Τα μέσα του 1940, οι αρχές του 1970, ο πατέρας και ο γιος, ο Μιχάλης κι ο Ανδρέας Ξενίδης, κι ύστερα, ή μάλλον πρώτα, ο παππούς, ο Ανδρέας Ξενίδης, αυτή η σκυταλοδρομία των ίδιων ονοματεπώνυμων. Ο παππούς που πήρε τα βουνά, ο παππούς που εξορίστηκε στη Μακρόνησο. Τα Δεκεμβριανά. Τα στρατόπεδα. Ο κυριολεκτικός εμφύλιος. Όσα ξεχάστηκαν. Όσα αποσιωπήθηκαν. 1944. Δεκαετία ’90, Εθνική Αθηνών – Πατρών, χωριό. Το πρώτο σαββατοκύριακο του Ιουλίου του 2015. Δημοψήφισμα. ΝΑΙ ή ΟΧΙ; Το τελευταίο κομμάτι απτής Ιστορίας. Ο τελευταίος διχασμός. Εντός ή εκτός εισαγωγικών; Εντός, εκτός και επί τα αυτά. Αλλά ποιος είπε ότι είναι όλοι οι διχασμοί κατακριτέοι;
Στους καφέδες λέω ότι μέχρι τα 18 μου ακολουθούσα οικογενειακές παραδόσεις, κατέβαινα οικειοθελώς στις συγκεντρώσεις με τη σημαία της ΝΔ. Ότι ξαφνικά, από όταν πρωτοψήφισα, έγινε ένα κλικ στο κεφάλι μου και ψήφιζα μόνο κόμματα της Αριστεράς. Εντυπωσιάζεται γενικά ο κόσμος, θεωρεί μάλλον ότι αυτά κληρονομούνται κάπως. Ναι, λέω να πάρω τη «Νικήτρια Σκόνη» να τη διαβάσεις. Ή να την πάρω στον εγγονό σου; Ίδιο ονοματεπώνυμο έχετε. Τι θα πρωτοψηφίσει άραγε εκείνος; Απ΄τον επόμενο μήνα θα το δικαιούται άλλωστε. Όσο για μένα, έχω σε ένα ντουλάπι εκείνες τις σημειώσεις που μου έχεις δώσει από τα Δεκεμβριανά. Του παππού. Έχω το ονοματεπώνυμό του. Όλο λέω να πιάσω να τις αντιγράψω. Αλλά πρώτα θα χρειαστεί να τις διαβάσω στα αλήθεια.
Η ταχυδρόμος της Francesca Giannone | Σταυρούλα Αλπίτση
Ένα δώρο για εκείνους που επιμένουν να κάνουν ελεύθερες επιλογές.
Το κεφάλαιο 22 αυτού του βιβλίου με τίτλο Η ταχυδρόμος της Ιταλίδας συγγραφέως Francesca Giannone ξεκινά με ένα απόσπασμα από το Ρωμαίος κι Ιουλιέτα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ:
«Της νύχτας ο μανδύας με κρύβει από τα μάτια τους.
Όμως, αν δεν με αγαπάς, τότε ας με βρουν.
Καλύτερα να χάσω τη ζωή μου από το μίσος τους,
παρά ν’ αργοπεθαίνω χωρίς τη δικιά σου αγάπη».
Είναι ένα βιβλίο που μιλά πράγματι για την αληθινή αγάπη και -κυρίως- για την αγάπη που πρέπει να δείχνουμε στον εαυτό μας σε αυτή τη μία και μοναδική ζωή που κάθε στιγμή μετράει κι ας μην το συνειδητοποιούμε εγκαίρως κάποιες φορές. Η ταχυδρόμος γίνεται οίστρος κάθε ανθρώπου που νιώθει να βάλλεται από το «τι θα πουν οι άλλοι», που αισθάνεται να περιορίζεται, αλλά την κρίσιμη στιγμή θυμάται ποιος/ποια είναι. Σε μία εποχή που οι γυναίκες κλείνονται στο σπίτι κι έχουν όλες τις ίδιες ασχολίες, την ίδια ζωή και τα ίδια…όνειρα, η Άννα αποφασίζει να γίνει η πρώτη γυναίκα ταχυδρόμος σε ένα μικρό χωριό, όπου μόλις έχει μετακομίσει και θεωρείται «ξένη». Για περισσότερα από 20 χρόνια, λίγο πριν την κήρυξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι και τη δεκαετία του 1950, η ηρωίδα παραδίδει γράμματα, αλλά και γράφει γράμματα για εκείνους που δεν ξέρουν γραφή κι ανάγνωση, αποδεικνύοντας ότι υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν καθήκον τους να είναι συνάνθρωποι όσων τους αμφισβητούν και τους αποδιώχνουν.
Δεκέμβριος 1938: Η Άννα ανοίγει το δώρο της, ένα πακέτο τυλιγμένο με χρυσόχαρτο που της έδωσε ο Αντόνιο.
«Όσα παίρνει ο άνεμος», διάβασε η Άννα στο εξώφυλλο του βιβλίου.
«Το έχω ήδη διαβάσει και μου άρεσε πολύ», διευκρίνισε ο Αντόνιο.
«Τι ήταν αυτό που σου άρεσε;
… «Η Σκάρλετ, η πρωταγωνίστρια, έχει κάτι που σου μοιάζει», της απάντησε στο τέλος. «Και επιπλέον», συνέχισε ο Αντόνιο, «μου άρεσε το γεγονός ότι βρίσκει πάντα τη δύναμη για να συνεχίσει από το μηδέν…»
Εύχομαι η ζωή μας με τη νέα χρονιά να ξεκινήσει από το μηδέν:
0 πόλεμοι
0 δολοφονίες
0 παιδιά κακοποιημένα
0 αναλφαβητισμός
0 κακές προθέσεις.
Η ταχυδρόμος είναι το «πούμο»: ένα ασυνήθιστο πήλινο αντικείμενο σε σχήμα κουκουνάρι ή μπουμπούκι έτοιμο ν’ ανθίσει, με δύο φύλλα διπλωμένα στα πλάγια. «Στα μέρη μας αυτό το λέμε πούμο», της εξήγησε η Άγκατα. «Σ’ αρέσει;», τη ρώτησε με βλέμμα όλο ελπίδα. «Είναι ένα παραδοσιακό γούρι», πρόσθεσε ο νεαρός. «Αλλά μόνο αν το χαρίσετε σε κάποιον». Στις φετινές γιορτές ας χαρίσουμε όλοι ένα βιβλίο στα αγαπημένα μας πρόσωπα. Γιατί το βιβλίο ήταν, είναι και θα είναι το «πούμο» μας.
Φόνοι με αλφαβητική σειρά της Agatha Christie | Λευτέρης Αναγνωστόπουλος
Χριστούγεννα σημαίνουν χαρά, Χριστούγεννα σημαίνουν δώρα, Χριστούγεννα σημαίνουν συναναστροφές με άτομα που βλέπουμε δύο φορές τον χρόνο, αλλά θα προτιμούσαμε να μην βλέπαμε καθόλου. Και πώς μπορούμε να προστατέψουμε τα πραγματικά αγαπημένα μας πρόσωπα απ’ αυτά τα άτομα στο οικογενειακό τραπέζι; Με ένα βιβλίο με φόνους φυσικά! Έτσι τους παρέχουμε μια καταπληκτική διέξοδο στον καναπέ του σαλονιού από τον αναπόφευκτο τσακωμό που θα ξεσπάσει εξαιτίας μιας μικροπαρεξήγησης.
Αλλά, δεν θα τους πάρουμε ένα οποιοδήποτε βιβλίο με φόνους, όπως μια σκανδιναβική σπλατεριά που τα δίνει όλα ωμά στον αναγνώστη. Είπαμε είναι Χριστούγεννα και, όσο να ‘ναι, πρέπει να έχουμε λίγη κλάση. Θα πάρουμε μια Άγκαθα Κρίστι και πιο συγκεκριμένα… έναν Πουαρό. Τουλάχιστον εγώ αυτό θα κάνω.
Το «Φόνοι με Αλφαβητική Σειρά» πρωτοδημοσιεύτηκε το ’36 και είναι ένα από τα πρώτα μυθιστορήματα που ασχολείται με serial killer. Τα βιβλία της Κρίστι πάντα έχουν ένα πολύχρωμο καστ από χαρακτήρες που ταιριάζουν τέλεια σε μια γιορτινή ατμόσφαιρα και πάντα θυμίζουν ένα event που -σε αντίθεση με το οικογενειακό τραπέζι που προαναφέραμε- δεν θες με τίποτα να χάσεις.
Φλέγοντα Ερωτήματα της Μάργκαρετ Άτγουντ | Κωστής Καλογρούλης
Αγαπητέ Ντόναλντ, ίσως να διάβασες διάφορα κείμενα που έχω γράψει για σένα τα τελευταία χρόνια και να νιώθεις δικαιολογημένα στεναχωρημένος. Γι’ αυτό και ήθελα να σου πω ότι τίποτα δεν απέχει πιο πολύ από την πραγματικότητα, όλα αυτά τα διέδωσαν οι εχθροί μου. Εγώ πάντα σε εκθείαζα, έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να λέω σε όλους πόσο σπουδαίος είσαι, λατρεύω τη θεϊκή κορμοστασιά σου, το υπέροχο μυαλό σου, τη λαμπερή σου σοφία που βασιλεύει πάνω από ολόκληρη την οικουμένη. Ξέχνα τα ψεύτικα άρθρα που σου διάβασαν και σκέψου αυτά που μας ενώνουν: ναι, είμαστε και οι δύο λευκοί, στρέιτ άντρες, ο κόσμος μας ανήκει Ντόναλντ, ήρθε η ώρα με τη θεόσταλτη ηγεσία σου να κηρύξουμε τον πόλεμο σε κάθε λογής ανωμαλίες (εκτός από τις δικές μας, αυτές τις κρατάμε).
Για να σου δείξω πόσο σε αγαπάω όμως, θέλω να σου κάνω δώρο για τα Χριστούγεννα το βιβλίο Φλέγοντα Ερωτήματα της Μάργκαρετ Άτγουντ. Το ξέρω ότι δεν σου πολυαρέσει το διάβασμα και ίσως δεν είναι και το καλύτερο δώρο ένα βιβλίο από γυναίκα συγγραφέα (ξέρω ότι έχουν μικρότερο εγκέφαλο κλπ) αλλά, αφεντικό, η συγκεκριμένη γυναίκα είναι πραγματικά καλή συγγραφέας, έξυπνη και με σφαιρικές γνώσεις.
Καλό θα ήταν να μάθεις μερικά πράγματα για τα οποία τώρα αδιαφορείς για να μην εκμεταλλεύονται την αγαθή σου ψυχούλα οι διάφοροι συμβουλάτορες που θα σε περιτριγυρίζουν στον Λευκό Πορτοκαλί Οίκο. Το συγκεκριμένο βιβλίο βλέπεις αποτελεί μια συλλογή από διάφορα κείμενα – δοκίμια που έχει γράψει η Άτγουντ σε μια διάρκεια σχεδόν 20 ετών και στα οποία μοιράζεται τις σκέψεις της για μια μεγάλη ποικιλία θεμάτων που συνολικά, αντικατοπτρίζουν την ίδια τη ζωή. Απλά θα σου πρότεινα να μην διαβάσεις το πρώτο κείμενο της τέταρτης ενότητας με τίτλο «Τέχνη επί Τραμπ», στο οποίο γράφει με περίσσεια κακεντρέχεια: «…το ενδιαφέρον του Ντόναλντ Τραμπ για τις τέχνες σε μια κλίμακα από το 1 ως το 100 βρίσκεται κάπου μεταξύ του 0 και του μείον δέκα…». Αγνόησέ το αυτό το τελευταίο, άλλωστε ξέρουμε ότι η δεύτερη περίοδος διακυβέρνησής σου θα είναι μια νέα χρυσή εποχή, ίσως όχι στα γράμματα και τις τέχνες αλλά τουλάχιστον στην εσωτερική διακόσμηση.
Τα Χριστούγεννα του Ηρακλή Πουαρό της Agatha Christie | Ελένη Κουτσιλαίου
Τα Χριστούγεννα του Ηρακλή Πουαρό της Agatha Christie είναι ένα από τα πιο συναρπαστικά έργα αστυνομικής λογοτεχνίας, με αριστοτεχνικά σκιαγραφημένους χαρακτήρες με συναρπαστική πλοκή και ανάγλυφη αποτύπωση της εποχής. Εκδόθηκε για πρώτη φορά στις 19 Δεκεμβρίου του 1938, από τις εκδόσεις Collins Crime Club με τιμή πώλησης επτά σελίνια και έξι πένες.
Η συγγραφέας αφιερώνει το βιβλίο στον αδερφό του άνδρα της Τζέιμς που -αν και φανατικός αναγνώστης της – παραπονιόταν ότι οι φόνοι της «είναι υπερβολικά εκλεπτυσμένοι-αναιμικοί για την ακρίβεια» και λαχταρούσε «έναν ωραίο βίαιο φόνο με μπόλικο αίμα».
Θα διαλέξω την καινούρια, φροντισμένη σκληρόδετη έκδοση για να τη χαρίσω στη Λελένη που λατρεύει τον «Ηρακλή Πουαρό και το μουστάκι του», όπως η ίδια λέει. Η Λελένη είναι ένας σίφουνας 73 Μαΐων. Επάγγελμα: νεραϊδονονά. Συγκεκριμένα η δική μου νεραϊδονονά. Κάνει είσοδο φουριόζα, σαν ηρωίδα του Ζορζ Φεϊντό, αλλάζοντας το PH του χώρου. Πάντα ντυμένη υπέρκομψα και γκράντε, με νάζι και καμάρι, κρατώντας ανεκδιήγητα αντικείμενα για τα οποία έχει, φυσικά, πάντα ένα σουρεαλιστικό δημιουργικό πλάνο. Το σύνθημά της είναι: όλα στον Υπερθετικό. Μιλάει δυνατά, γελάει δυνατά, κάνει επίμονα αλλόκοτες ερωτήσεις, είναι αφοπλιστικά αθυρόστομη, οδηγεί με τέρμα γκάζια και καπνίζει αρειμανίως (και κρυφά).
Σύμφωνα με την επίταση της εποχής της έπρεπε να κάνει έναν καλό γάμο και να τελειώνει η ιστορία. Ε λοιπόν η Λελένη, έκανε μια καλή επιχείρηση, που σε πείσμα όλων, την κρατά ανθηρή για σχεδόν 50 χρόνια. Πήγε στα Παρίσια για μετεκπαιδεύσεις. Σκυλί στη δουλειά, υπερταλαντούχα και έντιμη. Είναι ο καλύτερος εργοδότης που μπορεί να έχει άνθρωπος. Κιμπάρισσα και γενναιόδωρη. Αν την συναναστραφείς, νομίζεις ότι η ζωή της έχει φερθεί απαλά και τρυφερά. Κι όμως το αντίθετο: Η Λελένη έχει περάσει μόνη της όσα δεν θα άντεχαν 100 άνθρωποι μαζί. Και βαρύτατα πένθη, και ακραίες ασθένειες και…και…και…που το βάρος τους δεν το ακούμπησε ποτέ σε κανέναν. Κανείς δεν φαντάζεται ό,τι μπαίνει πάντα με εκκωφαντικό θόρυβο, από αμηχανία γιατί είναι ανεπανόρθωτα ντροπαλή. Η Λελένη επιβεβαίωσε με τη ζωή της τον στίχο του Τ. Λιβαδείτη: «Κανείς δεν θα μάθει ποτέ, με πόσες αγρύπνιες συντήρησα τη ζωή μου». Θέλω να της χαρίσω αυτό το βιβλίο για να το διαβάσει τις ημέρες των Χριστουγέννων που θα τις περάσει στο «πεντάστερο» («πεντάστερο» αποκαλεί το σπίτι της μεγαλύτερης αδερφής της, της περίφημης «Ποπίτσας»), για να γλυκάνω και να τρυφερέψω τις πολλές νύχτες της αγρύπνιας της.
ΜΑΘΕ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙΣ RED FLAGS, GREEN FLAGS του Dr Ali Fenwick | Ζωή Λυμπέρη
Υπάρχουν δώρα χρηστικά, δώρα που ευχαριστούν το μάτι, που ικανοποιούν τον νου, ας μιλήσουμε όμως για αυτή την κατηγορία δώρων, που είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα, αυτά που είναι ιδανικά για να τρολάρεις τους φίλους σου και ίσως να περάσεις ένα μικρό, υποσυνείδητο -ή όχι και τόσο- μήνυμα.
Σε αυτή τη φίλη λοιπόν, που μιλάει όλη την ώρα για τοξικές συμπεριφορές μαζί με τις «Καλές γιορτές» θα της ευχηθώ να ξεκουραστεί, να βαρεθεί να κοιτάζει τα κόκκινα λαμπιόνια να αναβοσβήνουν και ψύχραιμα θα της πω: «ΜΑΘΕ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙΣ RED FLAGS, GREEN FLAGS» με την υπογραφή του Dr Ali Fenwick. Γιατί και ποιος δεν έχει την περιέργεια να ανακαλύψει τα «μυστικά» ενός διάσημου ψυχολόγου του TikTok; Και ποιανού το μάτι δεν κολλάει έστω και στιγμιαία σε ένα εξώφυλλο που γράφει «για να αποφεύγεις τα καθημερινά δράματα» ή ένα οπισθόφυλλο που σημειώνει ότι «θα σε βοηθήσει αποφασιστικά να βρεις την ψυχική σου ηρεμία»; Τι, όχι; Όπως και να ‘χει, από την οικογένεια στις φιλίες και από τις εργασιακές σχέσεις στις γνωριμίες και τις ερωτικές σχέσεις, τα προειδοποιητικά σημάδια πράσινα ή κόκκινα είναι εκεί, φωτεινά αρκεί να διακρίνεις αν σου λένε να «προχωρήσεις» ή να «σταματήσεις».
Στις σελίδες του βιβλίου του Dr Ali Fenwick θα διαβάσεις μεταξύ άλλων τι γίνεται με τον μη διαθέσιμο και αναξιόπιστο γονέα, τον βομβαρδισμό αγάπης, το φαινόμενο ΙΚΕΑ στην ψυχολογία, το κουτσομπολιό, το στίγμα γύρω από τις ανοιχτές σχέσεις, τους φίλους – φίδια, τις σχέσεις ριμπάουντ. Ενός λεπτού σιγή και για την περίπτωση που το red flag είσαι εσύ ο ίδιος…
Τα αγόρια του Τόμεν 2 – Keeping 13 της Chloe Walsh | Πέπη Νικολοπούλου
Δύο κορίτσια σε συνομιλία εν αγνοία τους. Το ένα αληθινό, η Αλίκη μια ολοζώντανη φιγούρα που μεγαλώνει εδώ στην Αθήνα, το άλλο ένα πλάσμα μυθοπλασίας, μια ηρωίδα αποκύημα φαντασίας της Chloe Walsh που ζει μέσα στις σελίδες του βιβλίου Τα αγόρια του Τόμεν 2 – Keeping 13 (το δεύτερο της σειράς Τα αγόρια του Τόμεν 2). Αυτή η δεύτερη είναι η Σάνον ένα νεαρό κορίτσι ευάλωτο, δεν έχει περάσει και λίγα: συναισθηματική και σωματική κακοποίηση, bullying στο σχολείο, κοινώς όλα τα, δυνητικά εφηβικά της καταφύγια της εξαπολύουν πόλεμο. Όλα γύρω της αχαρτογράφητα τοπία. Μεγαλώνοντας σε ένα τοξικό περιβάλλον, νιώθει πως δεν αξίζει να αγαπηθεί, κάτι που την κάνει να αμφισβητεί την προσοχή και τη φροντίδα που λαμβάνει. Η ψυχολογία της εύθραυστη. Ένα νέο σχολείο, ένα νέο πρόσωπο, ο γοητευτικός και καλοσυνάτος Τζόνυ, ναι αυτός που θυμάμαι και στα δικά μου χρόνια τα εφηβικά να έχει όλο το πακέτο.
Όμως η Chloe Walsch δεν έρχεται να μας αφηγηθεί μια γλυκανάλατη ιστορία, να μας πει το παραμύθι «αγόρι ερωτεύτηκε κορίτσι» αλλά να φωτίσει προβληματισμούς, κοινωνικές παθογένειες, άγχος, συνθήκες bullying. Την κοινωνική πραγματικότητα δηλαδή πολλών εφήβων. Και το κάνει συχνά με μια ωμή, αποκαλυπτική γλώσσα, γλώσσα που δεν κρύβεται πίσω από καθωσπρεπισμούς και ευγένειες. Δεν λείπουν φυσικά οι κωμικές στιγμές, οι απολαυστικές φάσεις που ανοίγουν χαραμάδες στις δύσκολες στιγμές.
Σε αυτό το άλλο πραγματικό κορίτσι που ζει στην Αθήνα θα χαρίσω το βιβλίο και θα την συστήσω στην Σάνον. Έχει να της αφηγηθεί μια ενδιαφέρουσα ιστορία εφηβικών ανησυχιών, προσωπικών αναζητήσεων, διαρκών εξαντλητικών προκλήσεων αλλά και γενναιοδωρίας, αγάπης και δυνατής φιλίας. Η ιστορία της Σάνον θα αντηχήσει στο μυαλό της πραγματικής έφηβης. Η ανάδυση της ζωής πέρα από την αφηγηματική απόλαυση θα γίνει γέφυρα ανάμεσα στην αλήθεια της μίας και την πραγματικότητα της άλλης. Μπορεί να διαφέρουν, ίσως να μην μοιάζουν αλλά σίγουρα έχουν να πουν πολλά… Θα τη τσιγκλήσει, θα τη σοκάρει, θα τη γοητεύσει, θα την εξοργίσει, θα την κάνει να νιώσει όμορφα. Μπορεί να διαφέρουν, ίσως να μην μοιάζουν αλλά σίγουρα έχουν να πουν πολλά…Έι Αλίκη να θυμάσαι η ζωή μοιάζει με ρόλερ κόστερ….Σάνον
Γεια σου όμορφη της Αnn Νapolitano | Μύριαμ Παρασκευοπούλου
«Γεια σου όμορφη» ομολογώ πως κάπως με κεντρίζει αυτός ο τίτλος. Όχι για μια εν δυνάμει ιστορία αγάπης με αίσιο τέλος από τη μία πλευρά. Ούτε πάλι για έναν πικρό δακρύβρεχτο αποχαιρετισμό. Το τελευταίο διάστημα μαθαίνω να διαβάζω πίσω από τα όμορφα λόγια που μπορεί μια γυναίκα να ακούει. Αποφασίζω να το βάλω στο καλάθι πριν καν διαβάσω ότι είναι bestseller των New York Times για το 2023 αλλά και ένας φόρος τιμής στις «Μικρές Κυρίες», το διαχρονικό κλασικό έργο της Λουίζα Μέι Άλκοτ. Διαβάζω βιαστικά για τους πρωταγωνιστές. Γουίλιαμ Γουότερς, ένας άνθρωπος ο οποίος μεγάλωσε στο απόλυτο ψυχικό σκοτάδι. Τζούλια Πανταβάνο, μια γυναίκα με μια άρρηκτα δεμένη οικογένεια και άλλες 3 αδελφές απόλυτα αφοσιωμένες. Όταν όμως αυτοί οι δύο κόσμοι ενώνονται, οι ισορροπίες διαταράσσονται σαν τεκτονικές πλάκες και πολλά ερωτήματα γεννιούνται. Αφενός αν η οικογενειακή αφοσίωση είναι ικανή να κρατήσει αγκιστρωμένα τα μέλη της σε μια συνθήκη αληθινής αγάπης και αφετέρου το τι μπορεί να συμβεί όταν επιλέξεις να αγαπήσεις κάποιον γι’ αυτό που πραγματικά είναι.
Ωραία, αληθινή γραφή, σύγχρονη μέσω της οποίας μπορείς να ταυτιστείς. Οι ανθρώπινες σχέσεις (αδελφικές, φιλικές, συντροφικές) έρχονται στο πρώτο πλάνο, μέσα από πάρα πολλούς ίδιους αλλά και τόσο διαφορετικούς χαρακτήρες της καθημερινότητας μας και φυσικά με εμάς.
Δεν είμαι τύπος του διαβάσματος, ωστόσο για κάποιο λόγο όσο επεξεργαζόμουν το οπισθόφυλλο και κάποιες σκόρπιες σελίδες στη μέση κρυφά, σκεφτόμουν δύο πολύ καλές μου φίλες! Το αγόρασα και στις τρεις μας και ανυπομονώ για την ψυχο-κοινωνική ανάλυση και τις εξομολογήσεις που θα κάνουμε μετά την ανάγνωσή μας, πάνω από μια κούπα ελληνικού με κανέλα.
Απλώς CHANEL της Catherine Örmen | Κατερίνα Παρρή
Πρακτικό δώρο ή κάτι άλλο; Όταν η ζυγαριά κλίνει στο δεύτερο από τα πρώτα πράγματα που σκέφτομαι είναι το βιβλίο, γιατί ακόμα και από την αφετηρία της αναζήτησης λατρεύω την αλά παλαιά διαδικασία πηγαίνοντας στο βιβλιοπωλείο και ψάχνοντας ανάμεσα στα εκατοντάδες βιβλία. Εξώφυλλα, φράσεις κι ονόματα κι εγώ σε μια αναζήτηση που νιώθω εκεί μια ζέστη και μια ασφάλεια, ενώ πέφτω πάνω σε βιβλία που αμέσως μου ‘ρχεται στο νου το ιδανικό άτομο που θα του ταίριαζε γάντι. Έτσι ακριβώς έπαθα με το βιβλίο «Απλώς CHANEL» της Catherine Örmen με το που το είδα, είπα αυτό είναι ό,τι πρέπει για την πολύ καλή μου φίλη Θ. που δεν έγινε (μέχρι στιγμής) σχεδιάστρια μόδας αλλά θα το ήθελε πάρα πολύ και πάντα αυτό φαίνεται σε όλο το είναι της εμφάνισής της. Βιβλίο πραγματικό κομψοτέχνημα που ακόμα και γι αυτούς που αισθάνονται ότι δεν τους αφορά η μόδα ή ακόμα και για όσους έχουν κάνει cancel στην ίδια τη Σανέλ (μεγάλη συζήτηση), δεν γίνεται να μην παρασυρθούν στις σελίδες του.
Το βιβλίο αυτό απ’ το εξώφυλλό του δείχνει την πολυτέλεια ακολουθώντας όμως πιστά την απλότητα της Σανέλ. Τα πιο ξεχωριστά του και αγαπημένα μου σημεία είναι οι σελίδες που περιλαμβάνουν μια θήκη από ριζόχαρτο μέσα στις οποίες υπάρχουν σχέδια της Σανέλ, πιστά αντίγραφα από τα αρχεία της. Το βιβλίο διατρέχει όλη την ιστορία του οίκου της Σανέλ με πολύ φυσικά Καρλ Λάγκερφελντ μέσα ενώ παράλληλα διατρέχει τη ζωή της Γκαμπριέλ Σανέλ και μέσα από όλο αυτό γίνεται κι ένα γενικότερο ταξίδι στην ιστορία της μόδας. Πλούσιο βιβλίο με πάνω από 300 εικόνες, και πληροφορίες με όλα τα βασικά (κλασικά πλέον) χαρακτηριστικά του οίκου CHANEL πχ: η διάσημη τσάντα 2,55, η καπιτονέ υφή, το άρωμα No5, οι πέρλες, το λιοντάρι ζώο-φετίχ της Σανέλ, τα δυο επίχρυσα πλεγμένα CC, οι αλυσίδες …το βιβλίο «Απλώς CHANEL» σε βυθίζει στον κόσμο της Σανέλ και στον οίκο φτάνοντας στο σήμερα παρέχοντας ένα κάρο πληροφορίες που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον και οι σελίδες ξεφυλλίζονται η μία μετά την άλλη. Ο απλός κι απελευθερωμένος κόσμος της Σανέλ παρουσιάζεται σε αυτό το βιβλίο με τη μόδα να είναι απλώς παρούσα σε όλες τις σελίδες και την εμπειρία της ανάγνωσης απλώς μοναδική. Στη Θ. με αγάπη και λιονταρίσιο θάρρος.
Μύθοι της Γεωγραφίας του Paul Richardson | Στέλιος Παρρής
Ένα βιβλίο και μια σοκολάτα, ενωμένα με μια κόκκινη κορδέλα είναι ένα κλασικό δώρο που κάνω σε αγαπημένους μου ανθρώπους. Το βιβλίο χωρίς περιτύλιγμα για να βλέπεις τι επέλεξα, η σοκολάτα για να σε συντροφεύσει στις πρώτες σελίδες ανάγνωσης και η κορδέλα ως μια εορταστική νότα που δένει την τέρψη της ψυχής με αυτήν της γεύσης. Πάντα επιλέγω βιβλία που θα μου άρεσε να έχω και ’γώ στη βιβλιοθήκη μου. Αυτό είναι συνήθειο που απέκτησα όταν συνειδητοποίησα ότι αν μου δώριζαν οι φίλοι μου μόνο βιβλία που θεωρούσαν πως είναι για τον Στέλιο θα ‘χα μια βιβλιοθήκη μονοδιάστατη.
Θα είχε καθισμένα στα ράφια της μόνο βιογραφίες, αυτοβιογραφίες, ιστορικά βιβλία, ποίηση, λευκώματα και πολλά θεατρικά έργα. Ευτυχώς που οι φίλοι μου κατά καιρούς με τις επιλογές τους διεύρυναν τους ορίζοντες τους δικούς μου και της βιβλιοθήκης μου. Ένα τέτοιο βιβλίο που διευρύνει ορίζοντες έχω επιλέξει και τώρα κάθεται με την κορδέλα του κάτω απ’ το πλαστικό Χριστουγεννιάτικο μου δέντρο περιμένοντας τον παραλήπτη του. Είναι ένα πράσινο βιβλίο 220 σελίδων που πραγματεύεται τους Μύθους της Γεωγραφίας, τις οκτώ λανθασμένες αντιλήψεις που έχουμε για τον κόσμο. Το’ χει γράψει ο Πολ Ρίτσαρντσον που είναι καθηγητής Ανθρωπογεωγραφίας, μελετητής στο πεδίο της Γεωγραφίας και έχει διατελέσει πρόεδρος της Εταιρείας Συνοριακών Σπουδών. Μέσα από τα 8 κεφάλαια του με τη σύγχρονη γραφή του αποδομεί τους μύθους των ηπείρων, των συνόρων, του έθνους, της κυριαρχίας, της μέτρησης και της ανάπτυξης. Του ρωσικού επεκτατισμού, του νέου δρόμου του μεταξιού της Κίνας και τον μύθο ότι η Αφρική είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Απαντά σε ερωτήματα. Πόσες ήπειροι υπάρχουν; Γιατί τα τείχη δεν έχουν αποτέλεσμα; Τι είναι μια χώρα; Πλούτος υγεία ή ευτυχία; Γιατί όλοι οι δρόμοι δεν οδηγούν στην Κίνα; Κλείνει το πρώτο του βιβλίο με ένα συμπέρασμα τού ποια είναι η νέα παγκόσμια γεωγραφία.
Το βιβλίο αυτό οριακά θέλω να το κρατήσω για μένα, γιατί όπως αναγράφει στο οπισθόφυλλό του «Έπειτα από αυτό το βιβλίο, κανένα δελτίο ειδήσεων, κανένας χάρτης, κανένα ταξίδι δεν θα σας φανεί ξανά το ίδιο». Καλές γιορτές εύχομαι με δώρα που δεν τα αλλάζουμε αν πιστεύουμε πως δεν μας κάνουν μα δοκιμάζουμε να τα κρατήσουμε επιτρέποντάς τους να μας αλλάζουν εκείνα.
